III SA/Wa 2152/18

SENTENCJA Starszy Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 13/11/2018 r po rozpoznaniu wniosku V. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi V. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia z [...]/06/2018 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki p o s t a n a w i a odmówić Stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie UZASADNIENIE 1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona V.– tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona. 2) Strona Skarżąca V., wnioskiem na formularzu PPF, zwróciła się przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na sytuację finansową oraz konieczność zabezpieczenia dalszej egzystencji. Nie posiada dochodów, za wyjątkiem tych ze stosunku pracy w wysokości 1300 zł. 3) Strona została wezwana o złożenie wyciągów z rachunków bankowych i innych informacji o stanie majątkowym. Brak wykonania tego wezwania został prawomocnie oceniony. Następnie, niektóre z tych dokumentów przekazała, m.in. wyciągi z rachunków bankowych i PPF, Strona nadesłała. 4) Przede wszystkim należy zauważyć, że bywa, że inne są kryteria liczenia wynagrodzenia pełnomocnika a inne – opłaty sądowej i tym (sposobem kalkulacji) motywowana jest w sprawie odmowa przyznania prawa pomocy (adeat invito ne quis discedere amore). Z tego też powodu (nieznajomości reguł ustanawiania wpisu od skargi) referendarz sądowy, choć na tym etapie postępowania nie wyklucza prawdziwości twierdzeń Strony o jej subiektywnych odczuciach, co do nienajlepszej sytuacji życiowej, zauważa, że Polski Ustawodawca zabezpieczył k a ż d e m u w sprawach "o odpowiedzialność osób trzecich" dostęp do Sądu w ten sposób, że ustanowił dla Strony wysokość wpisu od skargi w wysokości 500,- zł. W ten sposób zostały zrealizowane gwarancje dostępu strony do Sądu, w sprawach, w których sporna wartość pieniężna mogłaby ograniczać dostęp do Sądu. 5) Płonne są zatem obawy Strony i jak można przypuszczać pełnomocnika (ubi timor, ibi pudor), co do niemożności uiszczenia wpisu stosunkowego, liczonego od kwoty 4000.000,- zł – czym Strona (i zapewne pełnomocnik) uzasadnia niemożność jego uiszczenia – ponieważ w sprawie jest wymagany WPIS STAŁY (500,- zł), o charakterze gwarancyjnym. Kwotą tą (w tej wielkości), jak wynika z wyciągu z rachunku bankowego, dysponuje – co miesiąc – Strona. Dlatego urzędnik sądowy zadecydował o odmowie przyznania prawa pomocy, na co nie miało wpływu niepełne wykonanie przez Stronę (bo w innym postępowaniu) wezwania. 6) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.