II SA/Sz 1066/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. S. i L. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Burmistrz Gminy M. decyzją z dnia [...] r., znak: [...] na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.), stwierdził wygaśnięcie decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. znak: [...] dla inwestycji określonej jako "rozbudowa istniejącego budynku usługowego, pensjonatowego o część mieszkalno-usługową: pensjonat na pobyt do 99 osób, łącznie z częścią istniejącą oraz gastronomią, zmiana ukształtowania połaci dachowych i nadbudowa dachu budynku istniejącego, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] obręb [...] M. ", uzasadniając to faktem, iż Rada Gminy Mielno Uchwałą Nr LX/611/14 z dnia 30 października 2014 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, którego dotyczy ww. decyzja (mpzp części Gminy Mielno w obrębie ewidencyjnym Mielno w obszarze przyległym do ulicy [...] opublikowany w dniu 8 grudnia 2014 r. w Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2014 poz. 4891), plan wszedł w życie w dniu 8 stycznia 2015 r. W myśl ustaleń uchwalonego planu miejscowego działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym jako [...] o następującym przeznaczeniu: Teren zabudowy usługowej, w tym handlu i gastronomii. Na działce dopuszcza się lokalizację jednego mieszkania jako uzupełnienie zabudowy usługowej. W ustaleniach szczegółowych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego występują odmienne ustalenia szczegółowe w stosunku do wygaszanej decyzji. Główna rozbieżność dotyczy dopuszczalnej powierzchni zabudowy. W miejscowym planie dopuszcza się zwiększenie powierzchni zabudowy o 5%. Wyliczając obecną powierzchnię zabudowy na terenie działki nr [...] (32%) wraz ze zwiększeniem jej powierzchni o 5% otrzymujemy wynik 37% co stanowi wartość odmienną od przyjętej w decyzji o warunkach zabudowy (50%). W związku z powyższym ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są odmienne od ustaleń wynikających z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W dniu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor nie posiadał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższa decyzja została przesłana do pełnomocnika stron r. pr. K. S. na adres wskazany w udzielonym mu pełnomocnictwie, tj. M. ul. [...]. Decyzja została doręczona dnia 6 czerwca 2018 r. W dniu 25 czerwca J. S. i L. S. osobiście złożyli w organie I instancji odwołanie do ww. decyzji. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") w związku z art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wskazując w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja Burmistrza M. z dnia [...] r. została wysłana na adres wskazany przez r.pr. K. S. – pełnomocnika P. J. i L. S., tj. M. , ul. [...] i doręczona w dniu 6 czerwca 2018 r. pod ww. adres. Przesyłka została odebrana przez matkę pełnomocnika J. S., której podpis obok daty odbioru, znajduje się na zwrotnym poświadczeniu odbioru. W zaskarżonej decyzji, w jej końcowej części, organ zawarł pouczenie, iż od decyzji tej przysługuje stronom odwołanie za pośrednictwem Burmistrza M. w terminie 14 dni od daty jej doręczenia (art. 141 § 1 i § 2 K.p.a.). Powyższe postanowienie r.pr. K. S. w imieniu J. i L. S. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podniósł zarzut rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 39 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie przez organ, iż decyzja Burmistrza M. z dnia [...] r. została skutecznie doręczona w dniu 6 czerwca 2018 r. stronie reprezentowanej przez pełnomocnika, podczas gdy przesyłka adresowana do pełnomocnika skarżących została, błędnie doręczona stronie zamiast pełnomocnikowi strony. Strona przekazała pełnomocnikowi ww. decyzję dopiero w dniu 11 czerwca 2018 r., zatem odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione w terminie. 2) art. 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokładnego zbadania przez organ stanu faktycznego sprawy i ograniczenie sprawy wyłącznie do kwestii zbadania doręczenia decyzji Burmistrza, Organ popełnił szereg rażących błędów, w tym zwłaszcza nie zastosował przepisu art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 39 K.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa prawnego przez radcę prawnego przed sądem administracyjnym według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi rozwinął przedstawione wyżej zarzuty, stwierdzając w konkluzji, iż w przypadku braku uznania przez Sąd doręczenia w dniu 11 czerwca 2018 r. pełnomocnikowi strony decyzji Burmistrza M. z dnia [...] r., skarżący wnoszą o wskazanie przez Sąd, iż ww. decyzja nigdy nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi strony, a co za tym idzie, nigdy nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania, a w konsekwencji Burmistrz M. jako organ I instancji winien ponownie doręczyć pełnomocnikowi strony decyzję z dnia [...] r. Wskazał też, iż cyt.: "naruszenie, którego dopuścił się organ jest rażące. Art. 40 § 2 k.p.a. jest elementarnym przepisem k.p.a. Organ wydając zaskarżone postanowienie musiał wiedzieć, iż narusza ten konkretny przepis. Prawdopodobnie organ liczył na to, iż strona nie wniesie skargi do tut. Sądu. Rażące naruszenie przepisów ma ten skutek, iż organ zamiast rozpatrzyć odwołanie strony z dnia 21 maja 2018 r. wniesione w terminie, strona traci kolejny czas na wniesienie i rozpatrzenie przez Sąd skargi." W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej: "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez te organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W świetle powyższych zasad uznać należało, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty skargi okazały się nietrafne. Niespornym faktem jest, że w postępowaniu dotyczącym wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, wydanej w dniu [...] r. dla nieruchomości przy ul. [...] w M. , dz. nr [...], strony tego postępowania J. i L. S. udzielili pełnomocnictwa r. pr. K. S., które to pełnomocnictwo zostało złożone do akt postępowania (k. 88 akt). Jak wynika z akt sprawy i treści pełnomocnictwa, pełnomocnictwo nie zwierało odrębnego adresu dla doręczeń r. pr. K. S., (który jest synem stron) i wydana w sprawie decyzja, zaadresowana na K. S., została wysłana na adres ul. [...], pod którym to adresem została odebrana w dniu 6 czerwca 2018 r. przez J. S. (z dopiskiem "matka"). W sytuacji, gdy pełnomocnik nie wskazał organowi innego adresu dla doręczeń niż dotychczas znany organowi w stosunku do strony postępowania, doręczenie pisma skierowanego na nazwisko i imię pełnomocnika na znany organowi adres stron uznać należy za prawidłowe, odpowiadające regulacji zawartej w art. 43 K.p.a. Podpisane odbioru pisma przez J. S. oznacza, iż zobowiązała się ona do przekazania pisma adresatowi, a dzień doręczenia domownikowi uznaje się za dzień doręczenia przesyłki w rozumieniu art. 57 § 1 K.p.a., od którego to dnia biegnie 14-dniowy termin do dokonania w określonym terminie czynności procesowej, tu – wniesienia odwołania. Ewentualne trudności w natychmiastowym przekazaniu przesyłki między osobą, która ją odebrała w trybie art. 43 K.p.a., a adresatem mogłyby stanowić podstawę do przywrócenia uchybionego z tego powodu terminu o ile zostałby w trybie art. 58 K.p.a. złożony stosowy wniosek w tym zakresie, co w sprawie nie miało miejsca. Niezasadny jest zatem podniesiony w skardze zarzut, iż przedmiotowa decyzja Burmistrza M. z dnia [...] r., stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] r. o ustaleniu na rzecz L. S. warunków zabudowy, nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżących, zatem wydanie przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia było bezzasadne, jak też twierdzenie, iż termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu. Odrębną kwestią jest błędne wskazanie w skardze daty sporządzenia odwołania przez pełnomocnika jako 21 maja 2018 r. podczas gdy nosi ono datę 21 czerwca 2018 r. W tym stanie rzeczy skargę należy uznać za nieuzasadnioną i oddalić – zgodnie z dyspozycją art. 151 P.p.s.a.