II OSK 1630/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. i R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1160/05 oddalającego skargę E. i R. K. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia: zawiesić postępowanie sądowe w związku ze skierowaniem do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w sprawie o sygnaturze akt II OSK 568/06. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1160/05, oddalił skargę E. i R. K. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że stosownie do art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego właściwy organ wymierza między innymi w przypadku stwierdzenia użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez uzyskania pozwolenia na użytkowanie (art. 55), strona zaś takiego pozwolenia nie miała mimo nałożenia na skarżących decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowych obiektów budowlanych (utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...].). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli E. i R. K., reprezentowani przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli obiektu skarżących, 2. przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że skarżący nielegalnie użytkowali obiekt, 3. przepisów postępowania, a to art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", poprzez nierozstrzygnięcie istoty sprawy i art. 135 ppsa poprzez niezastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie koszów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postanowieniem z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 568/06, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytania prawne: 1. "czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.", 2. "czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.". Mając na uwadze, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w zakresie zadanych pytań, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowił zawiesić niniejsze postępowanie do czasu udzielenia odpowiedzi.