II SA/Sz 1454/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. UZASADNIENIE A.Z. w dniu [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...] przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3). Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu, bądź odrzuceniu. Przepis art. 247 P.p.s.a. nie różnicuje przyczyn bezzasadności. Należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn wynikających z przepisów materialnoprawnych, jak i z przyczyn procesowych, do których zalicza się m.in. okoliczność wniesienia skargi z uchybieniem terminu. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art. 54 § 1 i art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym datą wniesienia skargi do sądu jest data złożenia jej bezpośrednio w organie, bądź nadania w urzędzie pocztowym do właściwego organu. Z akt sprawy wynika natomiast, że zaskarżoną decyzję doręczono A.Z. w dniu 19 października 2016 r., a zatem 30-dniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął z dniem 18 listopada 2016 r. (piątek). Skarżący natomiast wniósł skargę do sądu w dniu 19 listopada 2016 r., a zatem z uchybieniem terminu. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu. Z tego względu na podstawie art. 247 P.p.s.a. należało odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.