II OSK 1805/12

SENTENCJA Dnia 17 grudnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej RSM P z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2627/11 w sprawie ze skargi RSM P z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie z dnia [..] września 2011 r. znak: [..] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2627/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi RSM P z siedzibą w W. /dalej: Spółdzielnia/ na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej /dalej: Komendant Wojewódzki/ z dnia [..] września 2011 r. znak: [..] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości - skargę oddalił. W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: decyzją wyżej opisaną Komendant Wojewódzki, na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 1991 r., Nr 88, poz. 400 ze zm., dalej: u.P.S.P.), w zw. art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m.st. Warszawy z dnia [..] sierpnia 2011 r. nakładającą obowiązki w celu poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [..] w W. Obowiązki te polegały na zapewnieniu w budynku kwalifikowanym do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, właściwej długości dojścia ewakuacyjnego przy jednym kierunku ewakuacji, nieprzekraczającej 60 m (w tym nie więcej niż 20 m na poziomej drodze ewakuacyjnej) lub w przypadku braku możliwości realizacji tych wymagań w pełnym zakresie, zastosowanie rozwiązań zamiennych, wskazanych ekspertyzą techniczną właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo przez rzeczoznawcę budowlanego oraz do zabezpieczeń ppoż., uzgodnionych z organem. Organ wskazał, że pojęcie zagrożenia życia ludzi stwarzane przez występujące w budynkach warunki techniczno-budowlane, a także sposoby postępowania w takich przypadkach, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej: rozrządzenie Ministra Infrastruktury) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów z dnia 7 czerwca 2010 r. (Dz. U. Nr 109, poz. 719, dalej: MSWiA). Podczas kontroli ustalono, że długość dojścia ewakuacyjnego przy jednym kierunku, mierzona od najdalszego lokalu mieszkalnego na 12 kondygnacji poprzez klatkę schodową do wyjścia ewakuacyjnego z budynku wynosi 130 m, co w myśl § 16 rozporządzenia MSWiA stanowi o występowaniu w użytkowanym budynku warunków powodujących zagrożenie dla życia ludzi. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony ppoż. ponosi właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu. Powołane akty prawne zawierają przepisy, które wyjątkowo opóźniają albo wykluczają stosowanie nowego prawa w odniesieniu do niektórych istniejących użytkowanych budynków. Rozporządzenie MSWiA określa warunki, w których użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi. Zgodnie z § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, przepisy dotyczące m.in. bezpieczeństwa pożarowego stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, komendant powiatowy (miejski) PSP - zgodnie z art. 26 u.P.S.P. - uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Uwzględniając te regulacje, należało orzec o nałożeniu obowiązków. W skardze Spółdzielnia wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to § 16 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków (...) poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż wymieniony budynek zagraża życiu ludzi, a także § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), poprzez nieuwzględnienie zakresu obowiązywania rozporządzenia, tj. pominięcie faktu, iż do budynków istniejących przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2 rozporządzenia, czyli wyłącznie przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków lub ich części. Nadto sformułowano zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nienależytym wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, niezebranie materiału dowodowego w zakresie koniecznym do jej wnikliwego rozpoznania, w tym do uznania, iż długość dojścia ewakuacyjnego w spornym budynku jest przekroczona o ponad 100% od długości dopuszczalnej obowiązującymi przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki PSP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę wskazując, że dokonane ustalenia faktyczne nie były przez stronę skarżącą kwestionowane: Spółdzielnia nie zgodziła się jedynie ze sposobem, w jaki ustaleń tych dokonano. Z akt sprawy wynika, że czynności kontrolno-rozpoznawcze, w tym pomiary długości dróg przeciwpożarowych, zostały przez organ przeprowadzone w dniu 13 lipca 2011 r., gdzie okoliczność ta potwierdzona została protokołem spełniającym wszystkie wymogi opisane w § 10 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 24 października 2005 r. W czynnościach organu uczestniczył pełnomocnik Spółdzielni, który nie zgłosił do protokołu żadnych uwag lub zastrzeżeń. Nawet gdyby przyjąć, że organ dokonał ustaleń wyłącznie na podstawie przedstawionej podczas kontroli dokumentacji projektowej budynku, to okoliczność ta pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie, skoro ustalenia organu w zakresie długości w ogóle nie były kwestionowane. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skargi dotyczący nieprzeprowadzenia przez organ I instancji czynności kontrolno - rozpoznawczych w zakresie ochrony pożarowej i oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie na dokumentacji projektowej budynku; tym samym także zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należało uznać za chybione. Wobec ustalenia przez organy, że długość drogi pożarowej w budynku wynosi 130 m., nie budzi wątpliwości fakt, że prawidłowo budynek został zaliczony do budynków zagrażających życiu ludzi. Nie było więc też podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 16 ust. 3 rozporządzenia MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków (...). Dotyczy to również zarzutu, że organy niezasadnie oparły rozstrzygnięcia na przepisach dwóch rozporządzeń, tj. w/w rozporządzenia MSWiA oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. § 16 rozporządzenia MSWiA w sposób wyraźny odwołuje się do przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., które w § 207 ust. 2 nawiązuje do przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego oraz przepisów odrębnych, na podstawie których dokonuje się kwalifikacji budynków jako zagrażających życiu ludzi. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że do wyżej wymienionych przepisów zaliczyć należy również regulacje wskazanego rozporządzenia MSWiA, a tym samym, wbrew zarzutom skargi, oba rozporządzenia znajdowały w sprawie zastosowanie. WSA nie podzielił też zarzutu skarżącej co do wykładni § 207 ust. 2, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Interpretacja tych przepisów wskazuje, że w odniesieniu do budynków istniejących, zamiast stosowania wymagań zawartych w tym rozporządzeniu, można zastosować wskazania ekspertyzy technicznej, o jakiej mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia. Oznacza to, iż przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, z mocy § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 2, znajdują zastosowanie także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie (powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym wyrokach NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1144/06 i z dnia 13 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 327/09). Przyjęcie argumentacji zbieżnej ze stanowiskiem skarżącej oznaczałoby, że przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego nie znajdowałyby w żadnym przypadku zastosowania do budynków istniejących w dacie wejścia w życie rozporządzenia. W skardze kasacyjnej Spółdzielnia, reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła wyrok WSA w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: I. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, a mianowicie: 1. § 16 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż stanowiący własność skarżącej budynek mieszkalny położony przy ul. [..] w W. zagraża życiu ludzi, 2. § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieuwzględnienie zakresu obowiązywania rozporządzenia, tj. pominięcie faktu, iż do budynków istniejących przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2 rozporządzenia, czyli wyłącznie przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków lub ich części; II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, co w konsekwencji doprowadziło do nienależytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, poprzez niezebranie materiału dowodowego w zakresie koniecznym do jej wnikliwego rozpoznania, w szczególności dla uznania, że długość dojścia ewakuacyjnego w budynku znajdującym się przy ul. [..] w W. przekroczona jest o ponad 100% od długości dopuszczalnej obowiązującymi przepisami prawa, 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie – art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., mimo że decyzja była niewykonalna w stosunku do skarżącego. Na tych podstawach sformułowano wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, przy zasądzeniu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że stan faktyczny ustalony na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w oparciu o protokół z czynności kontrolno – rozpoznawczych, nie dawał podstaw do uznania, że przedmiotowy budynek mieszkalny w świetle § 16 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. może być uznany za zagrażający życiu ludzi. Jak wynika bowiem z tego protokołu, kontrolujący nie dokonali żadnych pomiarów faktycznej długości dojścia ewakuacyjnego, a zaskarżona decyzja w tym zakresie została oparta wyłącznie o dokumentację projektową budynku. Tym samym sposób dokonania ustaleń w sprawie nie odpowiada przepisom procedury administracyjnej i warunkom opisanym w § 10 rozporządzenia MSWiA z dnia 24 października 2005 r. w sprawie czynności kontrolno – rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną. Zdaniem strony skarżącej, wydane w sprawie decyzje zostały też błędne oparte na niewłaściwie zastosowanych przepisach dwóch różnych rozporządzeń, tj. MSWiA z dnia 7 czerwca 2010 r. oraz Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono, że zgodnie z treścią § 207 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zawarte w nim przepisy dot. bezpieczeństwa pożarowego stosuje się z uwzględnieniem jego § 2 ust. 2. Wadliwa jest również sama treść decyzji, naruszając art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim nakłada niedostatecznie skonkretyzowany obowiązek, co w istocie czyni ją niewykonalną (nie wskazano, w jaki sposób ma nastąpić skrócenie drogi ewakuacyjnej do wymaganej długości). W ocenie skarżącej, kompetencje kontrolne organów straży pożarnej wynikające z art. 26 ust. 1 pkt 1 u.P.S.P. wiążą się z realizacją zadań w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych i nie sięgają w sferę decyzyjną prawa budowlanego; kompetencje do wydawania nakazów w tym zakresie jednoznacznie określa art. 83 ustawy - Prawo budowlane. W tym kontekście, w świetle zaskarżonych decyzji, nie można przesądzić, jakie obowiązki w zakresie dostosowania do obecnie obowiązujących wymagań przeciwpożarowych ostatecznie należy nałożyć na właściciela budynku wybudowanego w latach 70 ubiegłego wieku. W kontrolowanej sprawie uzależnione jest to od konieczności ponownego prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, dokonania właściwej kwalifikacji prawnej i w konsekwencji skonkretyzowanego obowiązku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, wobec tego w pierwszej kolejności odniesienia wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., bowiem kwestionowane są ustalenia faktyczne organów, zaaprobowane przez WSA w zaskarżonym wyroku. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w sprawie nie został zebrany materiał dowodowy w zakresie koniecznym do jej rozpoznania, w szczególności dla uznania, że długość dojścia ewakuacyjnego w budynku znajdującym się przy ul. [..] w W. przekroczona jest o ponad 100% od długości dopuszczalnej obowiązującymi przepisami prawa, przy czym jest to konsekwencją braku dokonania pomiarów w trakcie oględzin i oparciu ustaleń wyłącznie o dokumentację projektową budynku, co wynika z treści sporządzonego protokołu. Jak wynika z protokołu ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno – rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, sporządzonego w dniu 13 lipca 2011 r. przy udziale pełnomocnika kontrolowanej Spółdzielni, długość dojścia ewakuacyjnego od najdalszego lokalu mieszkalnego położonego na 12 kondygnacji, poprzez klatkę schodową do wyjścia budynku, wynosi 130 m. Wielkość ta potwierdzona została przez kontrolowanego bez jakichkolwiek zastrzeżeń i co wymaga podkreślenia, w istocie nie jest skargą kasacyjną podważana. Kwestionowane jest jedynie to, że odległość podana w protokole ustalona została w oparciu o projekt budowlany przedmiotowego budynku, a nie w oparciu o wykonane w trakcie czynności kontrolnych pomiary. Zgodnie z przepisem art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z unormowania tego jednoznacznie wynika, że dowodem w sprawie może być również dokument, w konkretnym przypadku – dokumentacja projektowa budynku przy ul. [..] w W., która przedłożona została w trakcie czynności kontrolno – rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu 13 lipca 2011 r. Dokumentacja ta, a także sporządzony z dokonanych czynności protokół w sytuacji, gdy kontrolowany w żaden sposób wielkości podanych w protokole nie kwestionował, stanowiła wystarczający materiał dowodowy, w oparciu o który organy poczyniły ustalenia co do długości drogi ewakuacyjnej. W tym ujęciu brak wykonania pomiarów drogi ewakuacyjnej, przy potwierdzeniu wartości podanych w protokole przez kontrolowanego, w żadnym wypadku nie stanowi naruszenia wymienionych przepisów postępowania. Wręcz przeciwnie, prowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy ustalona w oparciu o projekt techniczny przedmiotowego budynku odległość nie była kwestionowana, stanowić by mogło o naruszeniu art. 12 § 1 k.p.a., który formułuje zasadę szybkości i prostoty postępowania administracyjnego. Jeśli chodzi o sporządzony z czynności kontrolno – rozpoznawczych protokół, to wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, odpowiada on wymaganiom wynikającym z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 października 2005 r. w sprawie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną /Dz. U. nr 225, poz.1934/. Zresztą w tym zakresie skarga kasacyjna w ogólnikowy sposób stwierdza, że protokół nie odpowiada warunkom opisanym w § 10 wymienionego rozporządzenia nie precyzując, o jaką jednostkę redakcyjną tego przepisu chodzi i nie wskazując, na czym uchybienie to miałoby polegać, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu. Kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a ma polegać na tym, że WSA nie uwzględnił skargi, chociaż decyzja była niewykonalna w stosunku do skarżącego. Niewykonalność miałaby polegać na tym, że decyzja została sformułowana w sposób uniemożliwiający jej wykonanie, gdyż ani w osnowie, ani w uzasadnieniu nie wskazano, w jaki sposób ma nastąpić skrócenie drogi ewakuacyjnej. Zgodnie z nakazem Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m.st. Warszawy z dnia [..] sierpnia 2011 r., utrzymanym w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego, Spółdzielnia ma "zapewnić prawidłową odległość dojścia ewakuacyjnego w budynku przy jednym kierunku ewakuacji, nie przekraczającej 60 m /w tym nie więcej niż 20 m na poziomej drodze ewakuacyjnej/ lub zastosować rozwiązania zamienne /.../". Wbrew skardze kasacyjnej, nakaz ten w swej treści jest jednoznaczny – należy skrócić drogę ewakuacyjną, która w kontrolowanym budynku od najdalszego mieszkania położonego na 12 kondygnacji wynosi 130 m, do wielkości określonych w decyzji. Natomiast sposób realizacji nakazu pozostawiono zobowiązanemu, z jednoczesnym wskazaniem odpowiedniego trybu postępowania, co do wyboru sposobu skrócenia drogi. Zatem pozostawienie wyboru Spółdzielni co do sposobu dostosowania odległości drogi ewakuacyjnej do wielkości określonych prawem w żadnym wypadku nie stanowi o niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Nakaz taki nadaje się do wykonania, zaś niesprecyzowany sposób jego realizacji, nie może świadczyć o niewykonalności decyzji. Nakaz nie wkracza też w kompetencje organów budowlanych, gdyż nie dotyczy wykonania konkretnych robót budowlanych, dla których niezbędne jest uzyskanie pozwolenie na budowę. Wszystko to prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie przewidzianej przepisem art. 174 pkt 2 p.p.s.a., są nieusprawiedliwione. Brak skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania oznacza, że stan faktyczny ustalony przez organy, a zaaprobowany przez WSA w zaskarżonym wyroku, jest prawidłowy. Zatem do tego stanu faktycznego odnieść należy zarzuty naruszenia prawa materialnego, gdzie w ocenie skarżącej kasacyjnie Spółdzielni doszło do niewłaściwego zastosowania § 16 ust. 3 rozporządzenia MSWiA poprzez bezpodstawne przyjęcie, że stanowiący własność Spółdzielni budynek zagraża życiu ludzi. Zauważyć w tym miejscu wypada, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia, dlaczego przepis przyjęty jako podstawa prawna nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki przepis sąd winien zastosować /zob. Komentarz do p.p.s.a pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H.Beck 2011, str. 587 i wskazane tam orzecznictwo/. Brak ten, przy związaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej, zwalnia Sąd od obowiązku odniesienia się do tego zarzutu. Niemniej jednak można wskazać, uwzględniając treść § 16 ust. 1 i 3 rozporządzenia MSWiA, że odpowiedź potwierdzająca prawidłowość subsumcji tej regulacji wynika z § 209 ust. 2 pkt 4 oraz § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, do których to przepisów odsyła właśnie § 16 rozporządzenia MSWiA. W ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazano również na niewłaściwe zastosowanie § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez nieuwzględnienie zakresu obowiązywania rozporządzenia, tj. pominięcie faktu, że do budynków istniejących przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2 rozporządzenia, czyli wyłącznie przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków lub ich części. Odnośnie do tego zarzutu aktualna jest uwaga wyżej poczyniona, a odnosząca się do braku uzasadnienia tak postawionego zarzutu. Pomimo to wskazać można, że zgodnie z § 207 ust. 2 rozporządzenia, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Zawarte w unormowaniu tym umocowanie do stosowania przepisów rozporządzenia również do budynków istniejących, było przedmiotem licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo, w wyroku z dnia z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. I OSK 745/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "zakres zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.) nie został w akcie normatywnym w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do tzw. budynków starych, czyli powstałych w okresie przed wejściem w życie tego przepisu. Co więcej, w § 207 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) zawarta została wyraźna wskazówka, iż przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi" /LEX nr 362445/. W analogiczny sposób, przy szczegółowym uzasadnieniu co do możliwości stosowania rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych /.../ do budynków "starych", wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 sierpnia 2010 r. sygn. II OSK 327/09 /orzeczenie dostępne w Internecie/. Zatem konkluzja jest taka, że zarzuty naruszenia prawa materialnego, z przedstawionych względów, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.