II SA/Bd 536/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia do obrotu, sprzedaży i reklamy środka spożywczego oddala skargę. UZASADNIENIE Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z [...].02.2021r. NR [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z [...].12.2020r., nr [...], znak: [...] na mocy której nakazano W. Ł., wstrzymanie wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu pn.: "[...]" do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego, zaprzestanie sprzedaży już wprowadzonego do obrotu ww. produktu, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego, zaprzestanie reklamy i sprzedaży produktu pn.: "[...]", reklamowanego na stronach internetowych oraz portalach społecznościowych, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Z akt sprawy wynika, że W. Ł., właściciel Przedsiębiorstwa Wielobranżowego B., [...].08.2020r., powiadomił Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: "GIS") o zamiarze wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu pn. "[...]" produkcji ww. firmy, jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego. W odpowiedzi na powyższe powiadomienie, Główny Inspektor Sanitarny w W. z [...].10.2020r. w piśmie znak: [...], poinformował na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2020 r. poz. 2021 ze zm.) o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego. GIS powziął wątpliwości w zakresie przesłanej informacji na temat przeznaczenia produktu, tj. "w celu wzmocnienia odporności". Obiekcje dotyczyły poprawności zaproponowanej przez przedsiębiorcę kwalifikacji jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego. Organ wyjaśnił, że przedsiębiorca nie wskazał pacjentów, dla których stosowanie przedmiotowego produktu w odżywianiu jest niezbędne. Ponadto, we wzorze oznakowania przedmiotowego produktu, w składzie zadeklarowano "c.", oraz zamieszczono następujący opis: "zawiera antyciała do poniższych patogenów: [...]". GIS zaznaczył, że powyższy opis nie spełnia wymagań z art. 5 ust. 2 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/128 z 25.09.2015 r. uzupełniającego Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 (...) (Dz. Urz. UE L 25 z 02.02.2016r.), gdyż nie odnosi się do specjalnego przetwarzania i składu lub składników odżywczych, których zawartość została zwiększona, wyeliminowana lub zmieniona w inny sposób. Jednocześnie GIS wskazał, że wyjaśnienia wymaga sposób otrzymania wymienionego w składzie c., w szczególności na czym polega proces jego "immunizowania". Ponadto, w związku z przepisami art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 609/2013 w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci...[Dz. Urz. UE L 181 z 29.06.2013 r., ze zm.] oraz przepisami art. 2 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/128, skład przedmiotowego produktu wymaga uzasadnienia i udokumentowania, że jest odpowiedni dla osób, zgodnie z ogólnie przyjętymi danymi naukowymi oraz oparty na uznanych zasadach medycznych i żywieniowych, a stosowanie produktu jest bezpieczne, korzystne i skuteczne, jeżeli chodzi o spełnianie potrzeb żywieniowych osób, dla których produkt jest przeznaczony. W związku z powyższym, Główny Inspektor Sanitarny zobowiązał przedsiębiorcę do złożenia w ciągu 14 dni wszelkich informacji mających znaczenie dla rozstrzygnięcia wyżej wskazanych kwestii. Organ zaznaczył, że [...].09.2020 r. do Głównego Inspektora Sanitarnego wpłynęła interwencja A. A., Kancelaria Prawnicza [...], w sprawie nieprawidłowości związanych z wprowadzaniem do obrotu środków spożywczych, w tym produktu pn. "[...]", produkcji firmy P.P.H.U. [...]. Organ wskazał, że trzykrotnie wystąpił do W. Ł., pismami z dnia: [...] .10.2020r. Nr [...] , [...] .11.2020r. Nr [...] , [...] .12.2020r. Nr [...], w których zwrócił się z prośbą o przekazanie informacji obejmujących, m.in. zakres prowadzonej działalności, podlegającej nadzorowi Państwowej Inspekcji Sanitarnej, informacje o wszystkich etapach produkcji od pochodzenia surowców, półproduktów do gotowego wyrobu oraz wyniki posiadanych badań laboratoryjnych, znakowanie produkowanych wyrobów oraz wykaz wszystkich środków spożywczych wprowadzanych do obrotu handlowego. Przedmiotowe pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N., pozostały bez odpowiedzi. W. Ł. przesłał jedynie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego odpowiedzi, które skierował do Głównego Inspektora Sanitarnego (pisma z [...] .12.2020r.), dotyczące produktów pn. "[...]", "C. N.", "C. M.", które zostały zgłoszone do Głównego Inspektora Sanitarnego przez inny podmiot – M. Ł., właściciela firmy M. Ł. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P." [...]. Ww. pisma nie zawierały wszystkich wyczerpujących informacji, o które wystąpił Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. Jednocześnie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. stwierdził, że produkt pn. "[...]", zgłoszony w Głównym Inspektoracie Sanitarnym, występuje w obrocie handlowym, wprowadzany jest poprzez sklep internetowy znajdujący się na stronie internetowej [...] oraz portal F. (adnotacje służbowe przedstawiciela PPIS w N. z 02.01.2021r., 23.12.2020r., 14.12.2020r., 09.12.2020r., 08.12.2020r.). W związku z powyższym, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N., wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] .12.2020r., w której nakazał W. Ł., właścicielowi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego B. [...], wstrzymanie wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktu pn. "[...]", do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego; zaprzestania sprzedaży już wprowadzonego do obrotu produktu, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego; zaprzestania reklamy i sprzedaży produktu pn. "[...]", na stronach internetowych oraz portalach społecznościowych, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez GIS. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, z uwagi na ochronę zdrowia ludzkiego. Od przedmiotowej decyzji Skarżący złożył odwołanie podnosząc, że nieuzasadnione są wątpliwością GIS co do określenia "wzmocnienie odporności". W jego ocenie produkt spełnia definicję mleka, gdyż jest wydzieliną gruczołu mlecznego ssaka. Skarżący powziął wątpliwości co do potrzeby rejestracji mleka. Rejestracji dokonał pod wpływem nacisków organów. Opis produktu zawarty na opakowaniu jest zgodny z zawartością. Dalej strona zwróciła uwagę, że c. jest sprzedawane przez niego od wielu lat i jego jakość i skład nigdy nie były przedmiotem jakiegokolwiek postępowania. W dalszej części odwołania ww. wyraził niepochlebne stanowisko o kompetencjach osób prowadzących postępowanie oraz nieterminowe prowadzenie postępowania. Skarżący zakwestionował postawione mu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego pytania w sprawie prowadzonej działalności, które w jego ocenie są całkowicie oderwane od zakresu prowadzonej działalności, gdyż prowadzi on tylko sklep internetowy. Strona twierdzi, że organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie wskazuje na uchybienia dot. prowadzonej działalności, a jedynie wątpliwości, które nie mogą mieć negatywnego wpływu na bezpieczeństwo żywności. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B., wymienioną na wstępie decyzją z [...].02.2021r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z [...] .12.2020r. W uzasadnieniu stanowiska organ wskazał, że definicja żywności specjalnego przeznaczenia medycznego zamieszczona w art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013 w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci. [Dz. Urz. UE L 181 z 29.06.2013 r. ze zm.] wskazuje m.in. że żywność specjalnego przeznaczenia medycznego skierowana jest do dietetycznego odżywiania pacjentów, a więc w świetle wyjaśnień zawartych w zawiadomieniu Komisji Europejskiej w sprawie klasyfikacji żywności specjalnego przeznaczenia medycznego (Dz. Urz. UE C401 z 25.11.2017r.), do odżywiania osób dotkniętych określonymi zdiagnozowanymi chorobami, zaburzeniami lub schorzeniami, których odżywianie dietetyczne (w wyniku tego rodzaju choroby, zaburzenia lub schorzenia) nie może zostać osiągnięte jedynie przez zmianę normalnej diety. Organ zwrócił uwagę, że W. Ł. w przesłanym powiadomieniu nie wskazał pacjentów, dla których stosowanie przedmiotowego produktu w odżywianiu jest niezbędne. Poza tym, zdaniem Głównego Inspektora Sanitarnego wyjaśnienia wymaga sposób otrzymywania wymienionego w składzie c., w szczególności, na czym polega proces jego "immunizowania". Zdaniem organu odwoławczego, przedsiębiorca winien uzasadnić i udokumentować, że stosowanie produktu jest bezpieczne, korzystne i skuteczne, jeżeli chodzi o spełnianie potrzeb żywieniowych osób, dla których jest przeznaczony. Odnośnie stanowiska strony, że produkt spełnia definicję mleka, gdyż jest wydzieliną gruczołu mlecznego ssaka i nie powinien wymagać "rejestracji", organ odwoławczy wyjaśnił, że wątpliwości GIS w przedmiotowej kwestii wynikają z braku informacji od przedsiębiorcy na temat otrzymywania wymienionego w składzie c., w szczególności przedsiębiorca powinien wyjaśnić, na czym polega proces "immunizowania" mleka. Ponadto, przedsiębiorca w przesłanym do GIS wzorze oznakowania zamieścił opis produktu informujący o zawartości antyciał do takich patogenów jak: [...], co sugeruje jego właściwości lecznicze. Zdaniem organu odwoławczego, powyższy opis jest niezgodny z art. 7 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006. [Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 r., str. 18 ze zm.] co stanowi, że "z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych w prawie Unii mającym zastosowanie do naturalnych wód mineralnych i żywności specjalnego przeznaczenia żywieniowego informacje na temat żywności nie mogą przypisywać jakiemukolwiek środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub leczenia chorób ludzi bądź też odwoływać się do takich właściwości". Odnośnie zarzutu dotyczącego terminowości prowadzenia postępowania organ wyjaśnił, że sytuacja ta wynika z faktu niedostarczenia przez przedsiębiorcę stosownych wyjaśnień nt. produktu "[...]", o których GIS poinformował Skarżącego w piśmie z [...] .10.2020r. znak: [...] . Ponadto, prowadzone przez GIS postępowanie wyjaśniające reguluje art. 30 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który stanowi, że po otrzymaniu powiadomienia Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla tego rodzaju środka spożywczego. Natomiast zgodnie z art. 31 ww. ustawy Główny Inspektor Sanitarny w przypadku prowadzenia wspomnianego postępowania może zobowiązać podmiot do udokumentowania, że środek spożywczy spełnia wymagania, o których mowa w art. 30 ustawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w piśmie z [...] .10.2020r., znak: [...], skierowanym do przedsiębiorcy, GIS dokładnie wskazał, jakich informacji nt. przedmiotowego produktu oczekuje w celu dokonania ostatecznej oceny poprawności jego kwalifikacji oraz, jakie w tym celu przepisy prawne powinien spełniać produkt. Jednocześnie, GIS wyznaczył przedsiębiorcy termin 14 dni na przekazanie wszelkich informacji, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W dniu [...].01.2021r. do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. wpłynęło pismo GIS z [...] .01.2021r. znak: [...] , w sprawie produktu "[...]", ze stanowiskiem do złożonych przez przedsiębiorcę w dniu [...] .11.2020r. wyjaśnień dot. przedmiotowego środka spożywczego. GIS stwierdził, że przedstawione przez Skarżącego wyjaśnienia oraz dane literaturowe nie uzasadniają kwalifikacji przedmiotowego produktu, jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego. Produkt nie spełnia definicji określonej w rozporządzeniu (UE) nr 609/2013 z 12.06.2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci. [Dz. Urz. UE L 181 z 29.06.2013 r., ze zm.] oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego oraz wymagań ustalonych dla żywności specjalnego przeznaczenia medycznego w przepisach prawa żywnościowego, w szczególności w przepisach rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/128. Uwzględniając wyjaśnienia Skarżącego GIS zaproponował W. Ł. rozważenie wprowadzania do obrotu produktu "[...]", jako produktu leczniczego. Organ odwoławczy za zasadne uznał pytania organu I instancji skierowane do skarżącego, które obejmowały m.in. zakres prowadzonej działalności, podlegającej nadzorowi Państwowej Inspekcji Sanitarnej; etapy produkcji od pochodzenia surowców, półproduktów do gotowego wyrobu itd. Posiadanie takich informacji uzasadnia art. 6 rozporządzenia (WE) 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), który stanowi, że każde przedsiębiorstwo sektora spożywczego powiadamia właściwy organ, w sposób, jakiego wymaga ten ostatni, o każdym przedsiębiorstwie pod jego kontrolą, które uczestniczy w jakimkolwiek z etapów produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności w celu rejestracji każdego z takich przedsiębiorstw. Przedsiębiorstwa sektora spożywczego zapewniają również, że właściwy organ zawsze posiada aktualne informacje na temat zakładów, w tym poprzez powiadamianie o każdej istotnej zmianie w działalności i o każdym zamknięciu istniejącego zakładu. Organ podkreślił, że prawo żywnościowe ma za zadanie realizację celów, dot. wysokiego poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów. Ponadto, zgodnie z załącznikiem II rozdział IX ust. 3 rozporządzenia 852/2004 - na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, żywność musi być chroniona przed zanieczyszczeniem, które może spowodować, że stanie się niezdatna do spożycia przez ludzi, szkodliwa dla zdrowia lub zanieczyszczona w taki sposób, że byłoby nierozsądnie oczekiwać, że zostanie w tym stanie skonsumowana. Organ powołał się na art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. ustanawiający ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne). Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z [...] .02.2021r. Nr [...] , zarzucając jej naruszenie: -art. 32 ust. 1 ustawy z 25.08.2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia wdrażające się w jego zastosowaniu w sprawie niniejszej, -art. 7 kpa, art. 8 kpa oraz art. 12 kpa - przejawiające się w uznaniu, że zarzut strony co do stronniczego i przewlekłego prowadzeniem postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z 25.08.2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie zasługuje na uwzględnienie. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu stanowiska Skarżący wskazał, że zgłosił zamiar wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu pod nazwą "[...]", ze wskazaniem, że jest to żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. Wyjaśnił, że odpowiadał w terminie, na wszelkie zapytania organu dotyczące powyższego produktu. W ramach wyjaśnień, co kryje się pod pojęciem C. przesłał opinię prof. dr hab. [...] specjalisty technologii żywności i żywienia oraz bezpieczeństwa zdrowotnego żywności i żywienia. Nie dokonał odpowiedzi na pisma: z 01.10.2020 r. ([...]); z 17.11.2020 r. ([...]) oraz z 03.12.2020 r. ([...]), gdyż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. w powyższej korespondencji informował go o planowanej kontroli całościowej w Firmie W. Ł. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo Usługowe P. z siedzibą w [...]; kontrole te nie zostały jednak (z przyczyn nieznanych) przeprowadzone. Organ wbrew prawu jeszcze przed wszczęciem kontroli zażądał od Skarżącego jako przedsiębiorcy przedłożenia na piśmie wszelkich informacji dotyczących wszystkich aspektów jego działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącego, takie żądania w świetle przepisów ustawy z dnia 06.03.2018r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r. poz. 162) były nieuprawnione. Z treści ww. pism nie wynikało, że są one elementem postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z 25.08.2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a dokumenty i informacje związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, przedsiębiorca zobowiązany jest okazać i udostępnić jedynie w trakcie wszczętej, zgodnie z przepisami kontroli. Organ, w żaden sposób nie wykazał, że produkt "[...]" stanowi zagrożenie dla zdrowia czy życia konsumentów. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy o COVID. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku, Sąd umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącego, bowiem podnoszone przez niego argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z [...].02.2021r., Nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu pn.: "[...] ", zaprzestania sprzedaży już wprowadzonego do obrotu ww. produktu oraz zaprzestanie reklamy i sprzedaży produktu, reklamowanego na stronach internetowych oraz portalach społecznościowych, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej jako: "GIS"). Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2020 r. poz. 2021) - dalej jako: "ubżż", który stanowi, że w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1. W myśl zaś art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia - po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego, jak również czy nie spełnia wymagań innego rodzaju produktu przeznaczonego do używania przez ludzi. Art. 29 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wskazuje, że preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które nie należą do grup określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-3, suplementy diety oraz środki spożywcze, do których dodawane są witaminy, składniki mineralne lub substancje, o których mowa w załączniku III część B i C do rozporządzenia nr 1925/2006, które podmiot działający na rynku spożywczym wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu - jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego. Powiadomienie o zamiarze wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu pn. "[...]" produkcji ww. firmy, jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego wzbudziło wątpliwości GIS i poskutkowało wdrożeniem postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Niniejsza sprawa dotyczy zatem kwestii związanych z wprowadzaniem po raz pierwszy do obrotu produktu spożywczego "[...]". Kwestia wprowadzania po raz pierwszy do obrotu produktów stanowiących żywność, uregulowana została przez ustawodawcę w Rozdziale 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Jak stanowi art. 29 ust. 1 ubżż, w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu: preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które nie należą do grup określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-3 (pkt 1), suplementy diety (pkt 2) oraz środki spożywcze, do których dodawane są witaminy, składniki mineralne lub substancje, o których mowa w załączniku III część B i C do rozporządzenia nr 1925/2006 (pkt 3) - jest obowiązany powiadomić o tym GIS. Stosownie zaś do art. 30 ust. 1 ubżż, po otrzymaniu ww. powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1, GIS może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, m.in. to czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie: jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego, w szczególności, czy jako środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego wyraźnie różni się od żywności przeznaczonej do powszechnego spożycia oraz czy odpowiada szczególnym potrzebom żywieniowym, zgodnie z jego przeznaczeniem, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 43, i spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 (pkt 1 lit. a) oraz czy jako suplement diety lub środek spożywczy, do którego dodano witaminy, składniki mineralne lub inne substancje wykazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny spełnia warunki określone w przepisach wydanych - odpowiednio - na podstawie art. 27 ust. 6 i 7 oraz w rozporządzeniu 1925/2006 (pkt 1 lit. b). Przy czym, jak wskazano w art. 31 ust. 1 ubżż, w przypadku przeprowadzania postępowania, o którym mowa w ww. art. 30 ust. 1, GIS może m.in. zobowiązać podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ubżż do udokumentowania, że środek spożywczy spełnia wymagania, o których mowa w art. 30 ust. 1, w szczególności do przedłożenia opinii jednostki naukowej. Stosownie natomiast do stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji art. 32 ust.1 ubżż, w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z ratio legis ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia instytucja czasowego wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu, o której mowa w art. 32 ust. 1 ubżż, ma na celu ochronę konsumentów, ich zdrowia i życia. Za uzasadnione uznać należy zatem podkreślane w orzecznictwie stanowisko, że dla zastosowania art. 32 ust. 1 ubżż wystarczy wyłącznie podejrzenie, że środek spożywczy nie spełnia wymogów przewidzianych dla tego środka. Wobec tego, już sam fakt wszczęcia przez GIS postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ubżż oraz jego niezakończenie stanowi przesłankę, której spełnienie – przy jednoczesnym ustaleniu, że dany środek znajduje się w obrocie - powoduje po stronie powiatowego inspektora sanitarnego obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 ubżż. Obowiązkiem tego organu jest zatem wyłącznie ustalenie, czy dany środek znajduje się w obrocie. Natomiast badanie od strony merytorycznej kwestii spełnienia wymagań określonych dla danego środka spożywczego związane jest z działaniem GIS, który jest organem właściwym do prowadzenia postępowania mającego na celu dokonanie takich właśnie ustaleń. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ubżż na tym etapie postępowania wystarczającą przesłanką do wydania decyzji jest zatem "podejrzenie", a nie ustalenie, że środek spożywczy nie spełnia wymagań dla tego środka. Za przedstawionym rozumieniem przepisu art. 32 ust. 1 ubżż. przemawia jego literalne brzmienie, ale także jego wykładnia celowościowa. Uznać należy bowiem, że celem regulacji zawartej w art. 32 ust. 1 ubżż nie jest nałożenie na powiatowego inspektora sanitarnego obowiązku prowadzenia równoległego, do postępowania prowadzonego przez GIS, postępowania mającego wyjaśnić, czy sporny produkt spełnia (lub nie) wymagania konieczne dla danego rodzaju środka spożywczego. Sprzeczne byłoby bowiem z ratio legis ustawy wymaganie od dwóch różnych organów (GIS i PPIS) prowadzenia równolegle tożsamych postępowań w celu ustalenia, czy produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania określone dla tego środka. Taka wykładnia zaprzeczałaby racjonalności ustawodawcy. Decyzja z art. 32 ust. 1 ubżż wydawana jest tylko "do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1", tj. postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS i ma do tego czasu uniemożliwić obrót produktem, co do którego organ powziął uzasadnione podejrzenie, że nie spełnia wymagań dla środka spożywczego takiego za jaki jest uważany i wprowadzony został do obrotu. Decyzja ta dotyczy zatem wyłącznie czasowego wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu i nie przesądza o losie danego środka spożywczego, a jej celem jest ochrona konsumentów, ich zdrowia i życia, w okresie prowadzenia przez GIS postępowania wyjaśniającego, kiedy jeszcze nie jest przesądzone to, czy dany produkt spełnia wymagania dla określonego środka spożywczego (por. wyrok NSA z 25.08.2020r., sygn. akt II GSK 514/18 – dostępny na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query). W kontrolowanej sprawie poza sporem pozostaje to, że Skarżący, zgodnie z trybem wskazanym w art. 29 ust. 1 ubżż, powiadomił GIS o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu produktów o nazwie: [...] – zakwalifikowanych przez skarżącego jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. Po otrzymaniu ww. powiadomień, GIS, działając na podstawie art. 30 ust. 1 ubżż, wszczął postępowanie wyjaśniające w stosunku do przedmiotowego produktu, zobowiązując skarżącego do złożenia stosownych dokumentów oraz wyjaśnień w zakresie przedstawionych mu przez GIS uwag (pismo GIS z [...] .10.2020r.). GIS wskazał szczegółowo na swoje wątpliwości związane z produktem. GIS w powyższym piśmie przedstawił definicję żywności specjalnego przeznaczenia medycznego. Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z 12.06.2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 181, str. 35 ze zm.), żywność specjalnego przeznaczenia medycznego oznacza żywność specjalnie przetworzoną lub żywność o specjalnym składzie przeznaczoną do dietetycznego odżywiania pacjentów, w tym niemowląt, stosowaną pod nadzorem lekarza; jest ona przeznaczona do wyłącznego lub częściowego żywienia pacjentów z ograniczoną, upośledzoną lub zaburzoną zdolnością przyjmowania, trawienia, wchłaniania, metabolizowania lub wydalania zwykłej żywności lub niektórych składników odżywczych zawartych w tej żywności lub jej metabolitach, lub pacjentów z innymi uzasadnionymi medycznie wymaganiami żywieniowymi, w przypadku których dietetyczne odżywianie nie może zostać osiągnięte jedynie przez zmianę normalnej diety. W świetle powyższego należy zgodzić się z GIS, że informacja zawarta w powiadomieniu o przeznaczeniu produktu w celu wzmocnienia odporności budziła wątpliwości co do kwalifikacji. GIS zakwestionował m.in. oznakowanie, skład, przeznaczenie i właściwości. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pismem z [...] .11.2020 r. GIS przekazał PPIS interwencję konsumencką [...] , odnośnie nieprawidłowości związanych z wprowadzaniem do obrotu produktów [...] i jednocześnie zawiadomił PPIS o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ubżż w stosunku do ww. produktów. W konsekwencji, PPIS przeprowadził czynności skontrolowania określonych stron internetowych w zakresie produktu [...] (zrzuty stron internetowych z 9 i 14 grudnia 2020r. udokumentowane w aktach administracyjnych sprawy), w wyniku których ustalił, że produkty te znajdują się w obrocie handlowym w czasie gdy GIS prowadzi postępowanie wyjaśniające w ich sprawie. Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej rozważania, obowiązujące przepisy prawa oraz okoliczności faktyczne sprawy, Sąd zważył, że PPIS prawidłowo zastosował art. 32 ust. 1 ubżż, i w konsekwencji zasadnie wydał decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania przedmiotowego produktów do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaprzestanie sprzedaży już wprowadzonego do obrotu ww. produktu, zaprzestanie reklamy i sprzedaży produktu na stronach internetowych oraz portalach społecznościowych - do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Należy bowiem wskazać, że po ustaleniu, że GIS prowadzi w stosunku do przedmiotowych produktów postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 30 ust. 1 ubżż – co wynika bezpośrednio z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy - w kompetencji PPIS leżało wyłącznie ustalenie, czy produkty objęte tym postępowaniem, znajdują się w obrocie handlowym. W tym celu organ przeprowadził czynności wyjaśniające, skontrolował również strony internetowe. Czynności te udokumentowano. Ponadto organ I instancji szczegółowo opisał rezultaty podjętych czynności kontrolnych w uzasadnieniu decyzji I-instancyjnej i powiązał je z wydaniem decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania do obrotu. Wobec tego, stwierdzić należy, że skoro PPIS – po powzięciu informacji o prowadzonym przez GIS postępowaniu wyjaśniającym - ustalił w drodze przeprowadzonej przez siebie kontroli, że przedmiotowy produkt znajduje się w obrocie handlowym, to tym samym był on zobligowany do czasowego wstrzymania wprowadzania tych środków spożywczych do obrotu do czasu zakończenia tego postępowania wyjaśniającego – co też należycie uczynił. Jednocześnie organ wskazał bezpośrednio w sentencji decyzji na powiązanie decyzji o tymczasowym wstrzymaniu wprowadzania produktu do obrotu z wynikami przeprowadzonej kontroli sanitarnej oraz prowadzonym przez GIS postępowaniem wyjaśniającym i uzasadnił w decyzji obszernie motywy rozstrzygnięcia. Prawidłowym było więc również działanie organu odwoławczego, który utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie PPIS. W świetle ujawnionych i niespornych okoliczności sprawy, PWIS zasadnie wywiódł bowiem, że samo wszczęcia przez GIS postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust.1 ubżż oraz jego niezakończenie, a także ustalenia przeprowadzonej i należycie udokumentowanej przez PPIS kontroli stanowiły przesłanki, których spełnienie spowodowało obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 32 ust.1 ubżż. Końcowe rozstrzygnięcia organów opierają się więc na ustawowych przesłankach z art. 32 ust. 1 ubżż i znajdują oparcie w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Organ przytoczył wątpliwości wskazane przez GIS w odniesieniu do produktu, potwierdzając tym samym, że zachodzi podejrzenie, że produkt nie spełnia wymagań określonych dla tych środków. Należy zatem stwierdzić, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji podały podstawy swoich wątpliwości co do przedmiotowych produktów, powołując się na stanowisko GIS, przy czym - co należy podkreślić - przed podjęciem decyzji w trybie art. 32 ust. 1 ubżż nie były one zobowiązane do prowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia, czy produkty te spełniają przewidziane dla nich wymagania. Jak już wskazano powyżej, do oceny produktu uprawniony jest bowiem wyłącznie GIS, a w okolicznościach określonych w art. 32 ust. 1 ubżż. nie prowadzi się postępowania zmierzającego do ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust.1 ubżż. Ustawodawca nie przewidział możliwości równoległego prowadzenia dwutorowych postępowań przez dwa organy o różnej właściwości rzeczowej, wyjaśniających właściwości wprowadzonego do obrotu po raz pierwszy na terytorium RP produktu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 12.02.2020 r. sygn. akt IV SA/Wr 414/19). W związku z tym, wszelkie merytoryczne argumenty skarżącego odnoszące się do kwalifikacji i cech produktów, podniesione na gruncie niniejszej sprawy w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez PPIS oraz PWIS oraz w toku postępowania sądowego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Nie mają one istotnego znaczenia dla oceny przesłanek odnoszących się do możliwości zastosowania art. 32 ust.1 ubżż. Jak już wyżej wskazano, stosując tę normę organy (PPIS i PWIS) nie prowadzą bowiem postępowania dowodowego ukierunkowanego na ustalenie, czy dany produkt spełnia przewidziane dla niego wymagania, co zgodnie z art. 30 ubżż leży wyłącznie w zakresie działania GIS. Z analogicznych względów, za niemogący odnieść skutku na gruncie niniejszej sprawy, Sąd uznał również zarzut dotyczący przewlekłości postępowania prowadzonego przez GIS. Ponownie podkreślić należy w tym miejscu, że niniejsza sprawa dotyczy odrębnego postępowania prowadzonego przez PPIS oraz PWIS na podstawie art. 32 ust. 1 ubżż. Wszelkie zastrzeżenia co do postępowania prowadzonego przez GIS – w tym również zarzucanej przewlekłości - skarżący winien zatem podnosić nie w ramach niniejszego postępowania, a w odrębnym trybie określonym m.in. przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (np. w drodze ponaglenia na przewlekłość postępowania prowadzonego przez GIS, a następnie ewentualnej skargi do sądu administracyjnego). Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącego, dotyczącego niezasadnego zastosowania w sprawie przepisów ubżż. Skarżący poprzez powiadomienie GIS w trybie art. 29 ust. 1 ubżż o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu produktów objętych obowiązkiem notyfikacji, zgłoszonych jako preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz suplementy diety, sam zadecydował bowiem o poddaniu się reżimowi prawnemu wynikającemu z ubżż i mającemu zastosowanie na gruncie niniejszego postępowania. Nie mogą zatem odnieść skutku zarzuty dotyczące błędnego zastosowania w sprawie przepisów ubżż do wprowadzanych przez skarżącego produktów, które jak wskazał na etapie postępowania sądowego, są produktami pochodzenia zwierzęcego, niepodlegającymi regulacjom ubżż, nad którymi kontrolę winny sprawować organy inspekcji weterynaryjnej. Zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ubżż determinowane było bowiem samym działaniem skarżącego, tj. złożeniem przez niego powiadomienia do GIS o wprowadzeniu do obrotu produktów zgłoszonych jako preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz suplementy diety w trybie art. 29 ust. 1 ubżż. To zaś, w rezultacie – wobec zaistniałych uzasadnionych wątpliwości co do zaproponowanej kwalifikacji produktów i spełnienia wymagań dla danego środka spożywczego - stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 30 ust. 1 ubżż (przez GIS), a w konsekwencji również do wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 ubżż (przez PPIS), w związku ze stwierdzaniem wystąpienia przesłanek określonych w tym przepisie. Innymi słowy, nawet jeżeli produkty, o których wprowadzeniu po raz pierwszy skarżący zawiadomił GIS faktycznie okazałyby się produktami pochodzenia zwierzęcego, to - wobec uprzedniego zgłoszenia ich w trybie art. 29 ust. 1 ubżż ze wskazaniem jednej z określonych w tym przepisie kwalifikacji okoliczność ta nie może być argumentem dla braku możliwość wszczęcia i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wydania decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania do obrotu, o których mowa powyżej. Bez znaczenia dla możliwości wydania decyzji w trybie art. 32 ust. 1 ubżż w okolicznościach sprawy jest również podniesiona przez skarżącego okoliczność sprzedawania przedmiotowych produktów w innych krajach unijnych, takich jak [...] czy [...] . Obowiązek notyfikacji określony w art. 29 ust. 1 ubżż występuje bowiem również wtedy, gdy środek spożywczy wprowadzony na terytorium RP znajduje się już w obrocie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. W takim wypadku obowiązkiem podmiotu powiadamiającego o wprowadzeniu na terytorium RP produktu, który jest w obrocie w krajach UE jest udokumentowanie tego faktu. Środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w przepisach działu II ustawy, wdrażających dyrektywy Unii Europejskiej i wymagań rozporządzeń Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa żywności nie mogą być bowiem wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 6 ust. 1 ubżż). Ustawodawca polski nakazał zatem podmiotowi powiadamiającemu o wprowadzeniu na terytorium RP środka, który znajduje się w obrocie w innym kraju unijnym wskazać właściwy organ tego państwa, który został powiadomiony o wprowadzeniu środka spożywczego do obrotu lub zezwolił na wprowadzenie środka spożywczego do obrotu w tym państwie, załączając równocześnie kopię uprzedniego powiadomienia lub zezwolenia (art. 29 ust. 3 ubżż). Taka regulacja pozostaje w zgodzie z zasadą wzajemnego uznania (mutual recognition) w obrocie środkami spożywczymi, zgodnie z którą preparat legalnie wyprodukowany lub wprowadzany do obrotu w jednym z państw członkowskich Wspólnoty powinien być dopuszczony do obrotu we wszystkich innych państwach członkowskich. W interesie skarżącego leżało zatem, by powiadamiając organ o wprowadzeniu do obrotu przedmiotowych produktów, wskazać jednocześnie na właściwy organ państwa członkowskiego i przedstawić wymagany przepisami dokument (dokumenty) pozwalający ocenić, że każdy z nich został legalnie wprowadzany do obrotu w jednym z państw członkowskich Wspólnoty – czego jednak, na podstawie przedłożonych do Sądu akt administracyjnych oraz argumentacji podniesionej przez skarżącego (który nie powołał się na wskazanie i udokumentowanie przed GIS okoliczności pozostawania produktów w obrocie w innych krajach unijnych), nie stwierdzono w niniejszej sprawie. Z tych przyczyn podniesiona na gruncie skargi okoliczność, że przedmiotowe produkty są wprowadzone do obrotu w UE, to jest w [...] i [...] , w świetle przedstawionych regulacji prawnych nie mogła odnieść skutku (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5.11.2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 112/13 – dostępny jw.). Podsumowując, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie, ustalono wszystkie istotne – z punktu widzenia art. 32 ust.1 ubżż – okoliczności sprawy (prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez GIS, wprowadzenie przedmiotowych produktów do obrotu), a zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia przez orzekające organy inspekcji sanitarnej. Za wydaniem zaskarżonej decyzji oraz nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności bez wątpienia przemawiał interes społeczny w postaci ochrony konsumentów przed spożywaniem przedmiotowego produktu, nie zostało jednoznacznie rozstrzygnięte, czy ww. produkt spełnia wymagania, zgodnie ze wskazaną przez skarżącego kwalifikacją. Działanie orzekających w sprawie organów miało zatem na celu ochronę zdrowia ludzkiego i zostało zastosowane zgodnie z zasadą ostrożności wyrażoną na gruncie rozporządzenia nr 178/2002. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną w sprawie skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).