II SA/Łd 283/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi W. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi S. M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 270 p. XIII, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu W.U. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi S. M. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. dc UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. 2020 r. poz. 256) – dalej: k.p.a.; art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 2, ust. 4 i ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 3, ust. 4, art. 7 pkt 4, art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1876) – dalej: u.p.s.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] wydaną w przedmiocie przyznania W.U. zasiłku okresowego na okres od 1 do 31 grudnia 2020 r., w wysokości 350,50 zł. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w dniu 7 grudnia 2020 r. skarżący telefonicznie zgłosił się do pracownika socjalnego z prośbą o udzielenie pomocy finansowej. Na podstawie przeprowadzonego w dniu 9 grudnia 2020 r. wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawca jest wdowcem, zamieszkuje wspólnie z pasierbem, z którym nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Strona przewlekle choruje, nie pracuje oraz nie pobiera żadnych świadczeń z ZUS ani z KRUS. Utrzymuje się ze środków wypłacanych z pomocy społecznej. Z uwagi na długotrwałą chorobę z dniem 29 czerwca 2020 r. skarżący utracił status osoby bezrobotnej. W dniu 30 września 2020 r. wystąpił do Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z wnioskiem o ustalenie stopnia niepełnosprawności, który to wniosek nie został jeszcze rozpatrzony. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. przyznał W.U. zasiłek okresowy na okres od 1 do 31 grudnia 2020 r., w wysokości 350,50 zł. Uzasadniając organ wskazał, że dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, w szczególności sytuacji materialna i życiowa strony uzasadnia przyznanie wnioskowanej pomocy finansowej w formie zasiłku celowego. Jednocześnie organ wskazał na podstawy prawne przyznanego świadczenia oraz sposób ustalenia jego wysokości, z uwzględnieniem możliwości finansowych organu pomocowego. Odnośnie okresu, na jaki zostało przyznane świadczenie organ wskazał, iż pozostaje on w związku z zainicjowanym przez stronę postępowaniem w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności, którego wynik będzie miał wpływ na wysokość należnego zasiłku okresowego. Od powyższej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu odwołał się W. U. Powołaną na wstępie decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał na wstępie treść znajdujących zastosowanie w sprawie art. 8 ust. 1 pkt 1 oraz art. 38 ust. 1-5 u.p.s. regulujących odpowiednio: tzw. kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej (wynoszące 701 zł), uprawniające do otrzymania świadczeń z pomocy społecznej; oraz kryteria i zasady przyznania zasiłku celowego. Kolegium podkreśliło, że uregulowana przez ustawodawcę maksymalna kwota zasiłku okresowego dla osoby samodzielnie gospodarującej -wynosząca 418 zł (art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s.), jak i minimalna kwota tego świadczenia, wynosząca 50 % różnicy pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, nie mniej niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 u.p.s.) pozwala na stwierdzenie, iż organy procedujące w sprawie przyznania przedmiotowego świadczenia, zarówno w kwestii jego wysokości, jaki okresu na jaki ma być przyznane działają w granicach tzw. względnej uznaniowości. Oznacza to, że organy rozpatrujące wniosek o przyznanie zasiłku okresowego są uprawnione do ustalenia, w ściśle określonych granicach, wysokości przyznanego świadczenia oraz okresu, na jaki to świadczenie ma być przyznane, adekwatnie do sytuacji wnioskodawcy, jego potrzeb, możliwości ich zaspokojenia we własnym zakresie, przy jednoczesnym uwzględnieniu ilości osób i rodzin ubiegających się o tę pomoc oraz środków finansowych przeznaczonych na ich zaspokojenie. W niniejszej sprawie, zdaniem Kolegium dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, odnoszące się zarówno do sytuacji życiowej skarżącego (samodzielne gospodarowanie, wiek, przewlekłe choroby, brak zatrudnienia), jak i sytuacji majątkowej strony (brak jakichkolwiek dochodów własnych) pozwalają na stwierdzenie, że wnioskodawca spełnia ustawowe kryteria, upoważniające organ pomocowy do przyznania zasiłku okresowego na okres od 1 do 31 grudnia 2020 r., w kwocie 350,50 zł. Wysokość przyznanego świadczenia została ustalona w oparciu o określone w art. 38 ust. 2 i 3 u.p.s. wyliczenia: 701,00 zł (kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.) -0,00 zł (dochód skarżącego) = 701,00 zł - tj. maksymalna kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z treścią art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s. x 50% (minimalna kwota zasiłku ustalona zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 1 u.p.s.) = 350,50 zł. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana przez stronę decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu, gdyż sytuacja życiowa i materialna skarżącego wymaga wsparcia, kwota przyznanego świadczenia mieści się w przedziale ustalonym przez ustawodawcę, a nadto uwzględnia możliwości finansowe organu pomocowego oraz liczbę osób pozostających pod jego opieką. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W.U. zakwestionował okres na jaki został mu przyznany zasiłek okresowy, a nadto zarzucił, iż wysokość przyznanego świadczenia naraża go na utratę zdrowia a nawet życia. Wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt II SPP/Łd 53/21 starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Pismem procesowym z dnia 19 października 2021 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego popierał wniesioną skargę. Zarzucił, że ustalając wysokość przedmiotowego świadczenia organ administracji nie wyjaśniły w sposób należyty przesłanek skutkujących przyznaniem skarżącemu zasiłku okresowego w minimalnej ustawowej kwocie 350,50 zł wyliczonej zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s. Wbrew stanowisku organu odwoławczego uzasadnienia dla obniżenia maksymalnej wysokości zasiłku okresowego nie stanowią możliwości finansowe organu pomocowego, które jak wynika z przedstawionego wyliczenia, w miesiącu grudniu 2020 r. stanowiły kwotę 540.569,97 zł, a która to kwota przewyższała średnią za poprzednie miesiące 2020 r., wynoszącą około 473.143,66 zł. Wobec powyższego, w ocenie pełnomocnika skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. było zobowiązane do wyjaśnienia skarżącemu jakie okoliczności uzasadniały obniżenie kwoty należnego skarżącemu zasiłku okresowego, w szczególności poprzez zestawienie pozostającej w grudniu 2020 r. kwoty do rozdysponowania w formie zasiłków okresowych, liczby osób ubiegających się o tę pomoc, jak i kryteriów wypracowanych przy przyznawaniu przedmiotowego świadczenia. Brak powyższych wyjaśnień i poprzestanie na lakonicznym stwierdzeniu przyznania wnioskowanej pomocy adekwatnej do możliwości finansowych organu pomocowego oraz liczby osób z niej korzystających stanowiło zdaniem pełnomocnika skarżącego naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 17 sierpnia 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że jedna ze stron postępowania – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. - pomimo wezwania nie potwierdziła możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 15 września 2021 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 17 września 2021 r.). Z możliwości tej skorzystała strona skarżąca w drodze pisma procesowego z dnia 19 października 2021 r., w którym ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego popierał wniesioną skargę, rozszerzając ją o dodatkowe zarzuty i argumentację. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a, który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Jak już wcześniej wskazano przedmiotem niniejszej skargi W. U. uczynił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzje Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. orzekającą o przyznaniu skarżącemu zasiłku okresowego w kwocie 350,50 zł, na okres od 1 do 31 grudnia 2020 r. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. 2020 r. poz. 256) – dalej: k.p.a. oraz ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1876) – dalej: u.p.s., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Natomiast zadaniem pomocy społecznej, co wynika art. 3 ust. 2-4 u.p.s. z jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Przy czym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Jedną z ustawowo przewidzianych form pomocy społecznej jest określony w art. 38 u.p.s. zasiłek okresowy, który jak wynika z ust. 1 przywołanego przepisu przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Z akt sprawy wynika, że W.U. jest osobą samotnie gospodarującą. Stosownie do treści art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s. w przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Natomiast w myśl art. 38 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 u.p.s. kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby i jednocześnie nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 u.p.s.). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że decyzja podejmowana w przedmiocie zasiłków okresowych ma mieszany charakter. Z jednej strony jest to decyzja związana, bowiem organ musi przyznać świadczenie, w sytuacji gdy strona wnioskująca spełnia ustawowe warunki do jego otrzymania. Z drugiej zaś strony, decyzja ta ma charakter uznaniowy w zakresie przyznania konkretnej kwoty, w ramach określonych ustawowo widełek, oraz okresu, na jaki przyznawane jest przedmiotowe świadczenie. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że fakt spełnienia kryteriów ustawowych dla przyznania zasiłku okresowego nie powoduje po stronie organu automatycznego obowiązku przyznania go w maksymalnej wysokości Organ pomocowy jest bowiem uprawniony do swobodnego ustalenia, na podstawie materiału dowodowego, wymiaru zasiłku okresowego, adekwatnego do sytuacji osoby, jej potrzeb i możliwości ich zaspokojenia we własnym zakresie z uwzględnieniem posiadanych przez organ środków finansowych na realizację zadań pomocowych, kierując się przy jego ustaleniu między minimalną i maksymalną kwotą wprost określoną w art. 38 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 u.p.s., jak również kryterium wynikającym z ogólnych zasad pomocy społecznej oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA 28 kwietnia 2020 r., I OSK 2361/19; z 15 grudnia 2020 r., I OSK 1982/20; z 13 lipca 2021 r., I OSK 3108/19; z 26 sierpnia 2021 r., I OSK 446/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż z przeprowadzonego w dniu 9 grudnia 2020 r. wywiadu środowiskowego wynika, że W.U. jest wdowcem, zamieszkuje wspólnie z pasierbem, z którym nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Strona przewlekle choruje, nie pracuje oraz nie pobiera żadnych świadczeń z ZUS ani z KRUS. Utrzymuje się ze środków wypłacanych z pomocy społecznej. Z uwagi na długotrwałą chorobę z dniem 29 czerwca 2020 r. skarżący utracił status osoby bezrobotnej. W dniu 30 września 2020 r. skarżący wystąpił do Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z wnioskiem o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji wniosek ten nie został rozpatrzony. Wobec powyżej przywołanych ustaleń faktycznych stwierdzić należy, że skarżący spełniał przesłanki do przyznania wnioskowanego zasiłku okresowego, co zresztą nie jest kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Natomiast zasadniczą kwestią sporną pozostaje wysokość przyznanego stronie zasiłku okresowego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę procedujące w sprawie organy obu instancji prawidłowo określiły wysokość przyznanego skarżącemu zasiłku okresowego. Skoro bowiem skarżący deklarował w złożonym wniosku brak uzyskiwania jakichkolwiek dochodów, a co za tym idzie spełniał określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej (wynoszące 701 zł), to maksymalna kwota zasiłku okresowego, w świetle przywołanego na wstępie rozważań art. 38 ust. 2 i 3 u.p.s., nie mogła przekraczać 418 zł, minimalna natomiast - 350,50 zł. Tym samym przyznany stronie zasiłek w kwocie 350,50 zł odpowiada prawu. Podkreślić również należy, że jak wynika załączonych do skargi akt administracyjnych przedmiotowy zasiłek okresowy nie stanowił jedynej pomocy finansowej pochodzącej ze środków pomocy społecznej udzielonej skarżącemu w grudniu 2020 r. Co więcej, zgodnie z oświadczeniem skarżącego jedynym źródłem jego utrzymania stanowią środki wypłacane z pomocy społecznej. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, zarezerwowane w budżecie gminy środki przeznaczone na realizację zadań własnych gminy, nie są wystarczające na uzupełnienie kwoty wydatków związanych z zasiłkami okresowymi ponad kwotę minimalną, uzyskiwaną z budżetu Skarbu Państwa. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł., jako jednostka organizacyjna Urzędu Miasta Łodzi realizująca zadania z zakresu pomocy społecznej, w roku 2020 dysponowała środkami finansowymi przeznaczonym na zasiłki okresowe w łącznej wysokości 5.677.724 zł, z której to kwoty w okresie od stycznia 2020 r. do listopada 2020 r. wykorzystano kwotę 5.137.154,03 zł na realizację 17.336 świadczeń dla 2.537 osób. Zdaniem organu wskazane wyżej środki finansowe przeznaczone na wypłatę zasiłków okresowych, jak i liczba beneficjentów z nich korzystających oraz liczna udzielonych świadczeń uzasadniają limitowanie przyznawanych świadczeń. Wskazać także należy, że wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego odniesienie do powyższych okoliczności, co miało na celu wyjaśnienie zasadności wysokości kwoty przyznanego stronie zasiłku okresowego, znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Co prawda, zgodzić się należy z pełnomocnikiem strony, że uzasadnienie organu odwoławczego w tym zakresie było lakoniczne, niemniej jednak w ocenie Sądu pozwalało na stwierdzenie, iż przyznanie skarżącemu zasiłku okresowego na okres od 1 do 31 grudnia 2020 r. w minimalnej kwocie wynikało z możliwości finansowych organu pomocowego oraz liczby osób korzystających z pomocy społecznej w formie zasiłków okresowych. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując odwołanie skarżącego dysponowało niezbędnymi danymi, pozwalającymi na ocenę kwestii dotyczących wysokości środków przeznaczonych w roku 2020 na wypłatę zasiłków okresowych, jak i sposobu ich redystrybucji pomiędzy osoby wymagające wsparcia. Wobec powyższego brak ponownego przywołania w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego przedstawionej w tym zakresie argumentacji organu I instancji nie uzasadnia zarzutów uzupełniających skargi, sprowadzających się w istocie do zarzutu nie wyjaśnienia skarżącemu jakie okoliczności uzasadniały obniżenie kwoty należnego skarżącemu zasiłku okresowego, w szczególności poprzez zestawienie pozostającej w grudniu 2020 r. kwoty do rozdysponowania w formie zasiłków okresowych, liczby osób ubiegających się o tę pomoc, jak i kryteriów wypracowanych przy przyznawaniu przedmiotowego świadczenia. Tym bardziej, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym przepisy u.p.s. nie przewidują obowiązku zawarcia w uzasadnieniu decyzji szczegółowych danych dotyczących możliwości finansowych organu pomocy społecznej, ilości środków finansowych pozostających w dyspozycji organu, jak również ilości osób korzystających z tej formy pomocy. Taki obowiązek nie wynika również z art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., I OSK 2362/19; wyroki WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2019 r., I SA/Wa 1825/19; z dnia 31 stycznia 2020 r., I SA/Wa 2238/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując Sąd stwierdza, iż objęte niniejszą skargą rozstrzygnięcie podjęte w sprawie przyznania W.U. zasiłku okresowego w grudniu 2020 r. nie przekracza granic uznania administracyjnego. Przyznając skarżącemu przedmiotowe świadczenie w określonej decyzją kwocie organy procedujące w sprawie ustaliły, stosownie do wymogu wynikającego z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. wszystkie istotne okoliczności dla treści rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 38 u.p.s., biorąc pod uwagę zarówno uzasadnione potrzeby wnioskodawcy , jak cele i zasady pomocy publicznej, przy realizacji których nie sposób pominąć kwestii możliwości finansowych organów pomocowych. Wbrew stanowisku skarżącego wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierały wszystkie niezbędne elementy przewidziane prawem, a prowadzone postępowanie odpowiadało wymogom ustawowym. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 205 § 2 i art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 18). dc