II FSK 1390/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 80/05 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 4 listopada 2004 r. [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 4 listopada 2004 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dnia 9 maja 2005 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które to zażalenie zostało przez Sąd oddalone postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2005 r. sygn. akt II FZ 416/05. NSA uznał bowiem, że sytuacja finansowa skarżącego nie uzasadnia przyznania mu prawa pomocy. W związku z tym dnia 15 września 2005 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi z pouczeniem o odrzuceniu skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu dnia 21 września 2005 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem dnia 28 września 2005 r. Do tego dnia skarżący nie uiścił należnego wpisu. Pismem z dnia 26 września 2005 r. skarżący ponownie zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym wcześniej zakresie. Do pisma dołączono wypełniony formularz PPF. Skarżący przedstawił te same okoliczności, na które powoływał się poprzednio i które były już przedmiotem oceny WSA w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia 9 maja 2005 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Sąd uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy wniesiony 26 września 2005 r. nie przerwał biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Dlatego też WSA w Warszawie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę J. G. na decyzję SKO w Warszawie. Na ww. postanowienie WSA została przez J. G., reprezentowanego przez doradcę podatkowego, wniesiona skarga kasacyjna. Zarzucił on WSA naruszenie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez rażące naruszenie postanowień art. 45 ust. 1 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. Nr 78, poz. 483 dokonane poprzez odmowę sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia wniesionej przez skarżącego sprawy. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik J. G. podniósł, że stwierdzenie przez Sąd faktu, iż skarżący, prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego, w przewidzianym terminie wpisu tego nie uiścił, było uchybieniem proceduralnym. Zdaniem pełnomocnika postanowienie WSA z dnia 16 listopada 2005 r. zapadło bez uwzględnienia stanu faktycznego wynikającego z wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w dniu 26 września 2005 r. Ponieważ zaś J. G. ze względów ekonomicznych działał bez wsparcia profesjonalnego pełnomocnika, jego rozumienie sytuacji prawnej, jak również możliwość prawidłowego wzięcia udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, były znacznie ograniczone. Z tych też względów skarżone postanowienie jest, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, aktem zmierzającym do pozbawienia go prawa do sądu, zwłaszcza w świetle postanowienia NSA o sygn. akt II FZ 100/06, przyznającego mu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Konstytucyjnie zagwarantowane "prawo do sądu" (art. 45 ustawy zasadniczej) nie oznacza, że Sąd zobowiązany jest, jak oczekuje tego skarżący, do rozpoznania sprawy bez wcześniejszego uiszczenia należnych opłat. Wniosek skarżącego z dnia 25 stycznia 2005 r. o zwolnienie od wpisu sądowego został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2005 r. Prawidłowość tego postanowienia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny – oddalając zażalenie skarżącego (postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2005 r. sygn. akt II FZ 416/05). W tej sytuacji skarżący był zobowiązany do uiszczenia należnego wpisu od skargi o co został prawidłowo wezwany. Wezwania tego, w zakresie dotyczącym skutków prawnych nieuiszczenia wpisu, nie unicestwiało złożenie kolejnego wniosku opartego na tych samych podstawach. Jako że wniosek dotyczył sprawy już rozstrzygniętej nie zachodziła potrzeba jego ponownego rozpoznania. Wobec odrzucenia skargi wniosek ten stał się bezprzedmiotowy. Nie odpowiada rzeczywistości zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenie, że wniosek z dnia 26 września 2005 r. został pozytywnie rozstrzygnięty po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r., którym przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym uwzględniało kolejny wniosek złożony w dniu 29 listopada 2005 r. i to z uwagi na nową okoliczność: zapewnienie profesjonalnej pomocy prawnej koniecznej przy złożeniu skargi kasacyjnej od postanowienia z 16 listopada 2005 r. o odrzuceniu skargi. Postanowienie o przyznaniu prawa pomocy dotyczyło więc innego stadium postępowania sądowego i nie uchylało wcześniejszych postanowień dotyczących tego prawa w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Zatem zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji należało uznać za chybiony, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej (art. 184 p.p.s.a.).