III OPP 60/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi R. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 101/22 w sprawie ze skargi R. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza S. w przedmiocie udostępnienia akt postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE R. S. (dalej jako skarżący) pismem z dnia 20 lipca 2022 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 101/22 w sprawie ze skargi R. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza S. w przedmiocie udostępnienia akt. W dniu 13 kwietnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowanie przez Burmistrza S. w przedmiocie udostępnienia akt. Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2022 r. skarga została zarejestrowana pod sygn. akt. IV SAB/Po 101/22. W dniu 23 czerwca 2022 r. zarządzeniem przewodniczącego wydziału skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych w postaci wpisu od skargi. W związku z niewykonaniem zarządzenia przez skarżącego postanowieniem z dnia 15 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę skarżącego. W dniu 21 lipca 2022 r. na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, zaś pismem z dnia 20 lipca 2022 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotową skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz. 75 ze zm.), dalej zwaną "ustawą", skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Jednocześnie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. są środkiem egzekwowania konstytucyjnego prawa każdego do rozpoznania jego sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, prawa do osądzenia tej sprawy, którą wniesie pod Sąd (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2012 r., I OPP 84/11). Tak więc nie mogą służyć jako swoisty środek odwoławczy, którym strona będzie mogła zainicjować bądź też wszcząć postępowanie w sprawie. Skarga na przewlekłość postępowania stanowi doraźną interwencję przeciwdziałającą niezasadnie przedłużającemu się postępowaniu sądowemu. Jest zatem środkiem prawnym egzekwującym rozpoznanie sprawy przez Sąd - jej funkcją jest przede wszystkim wymuszenie nadania sprawie odpowiedniego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2011 r., I OPP 50/11, LEX nr 852830). Skarga na przewlekłość postępowania ma zapewnić szybką reakcję na trwającą zwłokę w czynnościach sądu, a więc spełni swoją rolę jedynie wtedy, gdy zostanie wniesiona w toku postępowania (zob. postanowienie NSA z 4.06.2013 r. II FPP 3/13). Oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna jedynie w toku postępowania w sprawie, której dotyczy, bowiem zasadniczym celem tej skargi jest usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. W związku z tym stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest zarówno wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania, jak również przed jego wszczęciem. Ponadto, pismo zawierające skargę musi spełniać określone w art. 6 tej ustawy wymogi. Są to wymogi przewidziane dla każdego pisma w sprawie (art. 6 ust. 1 tej ustawy) oraz wymogi odnoszące się do tego szczególnego środka, a mianowicie żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 ustawy). Niespełnienie wymogów wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy obliguje sąd do jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy) i właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nawet jeśli przyjąć, że skarga skarżącego zawiera żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, to skarżący nie przytoczył żadnych okoliczności na jej poparcie. Zatem skarga ta podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 9 ust. 1 i art. 8 ust. 2 powołanej ustawy w związku z art. 178 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę na przewlekłość postępowania.