II SA/Bd 1014/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zażalenia dotyczącego kary dyscyplinarnej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE 1. Uzasadnienie S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zażalenia dotyczącego kary dyscyplinarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Powyżej wskazany katalog spraw, w sposób enumeratywny wymienia zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie obejmuje postanowienie Sądu Okręgowego w [...], Wydziału [...] z dnia [...] września 2012r., sygn. akt [...] nieuwzględniające zażalenia skarżącego na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego z dnia [...] sierpnia 2012r. o ukaraniu skazanego karą dyscyplinarną. Sprawa ta nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej i jako taka nie może zostać rozpoznana przez sąd administracyjny, właściwy w przedmiotowej sprawie jest bowiem sąd powszechny. Rozdzielenie sądownictwa powszechnego od sądownictwa administracyjnego jest zasadą konstytucyjną i wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych sprawy należące do sądów powszechnych. Zgodnie z art. 58 § 4 sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z powodu swej niewłaściwości, jedynie jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy – co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Zauważyć należy ponadto, iż jak wynika z pouczenia zawartego w postanowieniu będącym przedmiotem skargi, na postanowienie to zażalenie nie przysługuje. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia. Z uwagi na odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności Sąd, na podstawie art. 247 ww. ustawy, odstąpił od rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym.