II SA/Gl 920/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami – zatrzymanie prawa jazdy postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 13 czewrca 2012 r. P. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę wymieniając w jego treści zarówno decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...], jak i decyzję Starosty [...] z dnia [....] r., nr [...]. Wobec braku jednoznacznego wskazania przedmiotu skargi, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 września 2012 r., skarżący został wezwany do jednoznacznego wskazania zaskarżonego rozstrzygnięcia – w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że skarży on oba wymienione w piśmie z dnia 13 czerwca 2012 r. akty administracyjne. Jednocześnie wskazano, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] była już przedmiotem kontroli sądowej, a skarga P. N. na ten akt została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 416/12. W odpowiedzi z dnia 6 października 2012 r. P. N. wyjaśnił, że złożona skarga dotyczy zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], jak i decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] W związku ze wskazaniem dwóch aktów administracyjnych, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 października 2012 r., rozdzielono wniesione przez P. N. w jednym piśmie skargi i nadano im dalszy bieg pod odrębnymi sygnaturami. Skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], będąca przedmiotem niniejszego postępowania, została nadana w dniu 25 czerwca 2012 r. na adres organu, natomiast z akt administracyjnych wynika, że powyższą decyzję prawidłowo doręczono stronie skarżącej w dniu 23 stycznia 2012 r. wraz z pouczeniem, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, którą należy wnieść za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, zatem zdaniem organu jest ona niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W zakresie trybu dokonywania doręczeń przez organ administracyjny zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 późn. zm. - zwanej dalej KPA). W myśl art. 39 KPA w związku z art. 40 § 1 KPA organ administracji publicznej doręcza pisma stronie za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Art. 43 KPA stanowi z kolei, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Konsekwencją przyjętego rozwiązania jest możliwość skutecznego doręczenia pisma procesowego skierowanego do strony postępowania - w przypadku nieobecności adresata – do rąk dorosłego domownika. Z niniejszego przepisu wynika jednocześnie domniemanie, że przekazanie pisma adresatowi następuje w dniu odbioru pisma przez dorosłego domownika. W świetle powołanych wyżej przepisów należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona P. N. w dniu 23 stycznia 2012 r. do rąk dorosłego domownika – matki J. N. Ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 22 lutego 2012 r. Skarżący nadał natomiast skargę w polskim urzędzie pocztowym na adres organu w dniu 25 czerwca 2012 r. Oznacza to, że pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji, skarga została złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, przewidzianego do jej wniesienia. Na marginesie wskazać należy, że decyzja ta była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed tutejszym Sądem pod sygn. akt II SA/Gl 416/12, gdzie prawomocnym postanowieniem z dnia 7 maja 2012 r. wniesiona w terminie skarga P. N. została odrzucona z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu. Wcześniejsze odrzucenie skargi nie skutkowało jednak - wbrew opinii organu odwoławczego - zaistnieniem w niniejszej sprawie przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w postaci prawomocnego zakończenia sprawy i nie wykluczało możliwości wniesienia skargi ponownie. Powaga rzeczy osądzonej odnosi się bowiem tylko do orzeczeń sądowych rozstrzygających sprawę co do istoty. Jednak podkreślić należy, że możliwość wniesienia skargi warunkowana była spełnieniem wymagań formalnych, w tym zachowaniem terminu do wniesienia skargi, ewentualnie zwróceniem się z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił, jak w sentencji.