II OSK 1287/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński /spr./ po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w R. o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1287/09 w sprawie ze skarg kasacyjnych Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w R. oraz [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 770/08 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić wykładni wyroku UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w R. oraz [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 marca 2009 r. uchylającego decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] maja 2008 r. umarzającą z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności montażu bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. Promienistej 87 w Poznaniu (dz. nr 192/1, ark. 02, obręb Górczyn). Pismem z dnia 2 listopada 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w R., zwane dalej Stowarzyszeniem, powołując jako podstawę prawną żądania art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wystąpiło do Naczelnego Sadu Administracyjnego o "uzupełnienie treści wyroku" z dnia 31 sierpnia 2010 r. W ocenie Stowarzyszenia, uzasadnienie wyroku z dnia 31 sierpnia 2010 r. zawiera wiele wątpliwości, a wyjaśnienia wymagają m. in. kwestie: jak stosować dosłownie przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; na podstawie jakiej oceny stanu faktycznego oraz prawnego NSA uznał, że stanowisko Prezesa NSA Romana Hausera wyrażone w piśmie z dnia 15 czerwca 2010 r., zgodnie z którym budowa całej stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę w świetle orzecznictwa NSA, jest tożsame ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku, pomimo tego, że faktycznie jest ono przeciwstawne; na podstawie jakich przepisów budowla zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w związku z art. 3 pkt 1 lit. b będąca obiektem budowlanym, może być realizowana aż w trzech różnych trybach, tj. na podstawie pozwolenia na budowę, zgłoszenia lub bez takiego zgłoszenia; na podstawie jakich przepisów prawa NSA ma uprawnienia, aby stosować przepisy prawa materialnego, które nie były wymienione w decyzjach oraz wyroku sądu wojewódzkiego . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jakkolwiek pismo Stowarzyszenia z dnia 2 listopada 2010 r. zostało zatytułowane jako "wniosek o uzupełnienie treści wyroku", to jednakże na podstawie całokształtu treści przedmiotowego pisma oraz powołanej podstawy prawnej uznać należy, iż pismo to stanowi w istocie wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r. W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości, co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. I OZ 698/08 ). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (T. Woś, Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 s. 576). W niniejszej sprawie wnioskodawca żąda w istocie uzyskania szerszego uzasadnienia, uznania zarzutów podnoszonych przez Stowarzyszenie w skardze kasacyjnej za uzasadnione, albo odniesienia się do kwestii, które nie stanowiły przedmiotu zarzutów. Analiza przedmiotowego wniosku z dnia 2 listopada 2010 r. prowadzi ponadto Sąd do przekonania, że jego autor zrozumiał zarówno treść wyroku NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r. jak również treść uzasadnienia tego orzeczenia. Dlatego w ocenie Sądu dokonanie czynności w oznaczonym przez wnioskodawcę zakresie wykracza poza obowiązek nałożony na Sąd w treści art. 158 p.p.s.a. i z tej przyczyny nie można zadośćuczynić złożonemu wnioskowi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku z dnia 31 sierpnia 2010 r. zostało sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości. Taka ocena odnosi się również do tych fragmentów uzasadnienia wyroku, do których nawiązuje w swoim piśmie z dnia 2 listopada 2010 r. wnioskodawca, wskazując potrzebę ich dalszego wyjaśnienia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a orzekł jak powyżej.