II GZ 381/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. H. G. sp. z o.o. sp. k. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 496/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. H. G. sp. z o.o. sp. k. w K. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2021 r., odmówił P. H. G. sp. z o.o. sp. k. w K. wstrzymania wykonania objętej skargą tej spółki decyzji Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] grudnia 2020 r., w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Sąd I instancji wskazał, że spółka we wniesionej na wymienioną decyzję skardze zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że zobowiązanie skarżącej do uregulowania ustalonej opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie wskazanej jak w decyzji - 21.792 zł może prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków faktycznych strony z uwagi na jego bardzo trudną sytuację finansową. Podniesiono, iż skarżąca prowadzi działalność polegająca na prowadzeniu restauracji i innych placówek gastronomicznych, a także hoteli i innych obiektów zakwaterowania. W okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 października 2020 r. poniosła stratę w wysokości 2.506.589,96 złotych oraz trzykrotny spadek przychodów w stosunku do całego roku obrotowego 2019 r. Wskazano, iż stosownie do odpowiednich przepisów prawnych od 24 października 2020 r. została zawieszona działalność placówek gastronomicznych. W obecnej sytuacji poniesienie przez spółkę kary doprowadzi lub co najmniej zwiększy utratę płynności finansowej oraz mogłoby doprowadzić do niewypłacalności przedsiębiorstwa oraz pozbawienia źródła dochodów skarżącej i zatrudnianych przez niego pracowników oraz innych współpracowników i podmiotów, z którymi współpracuje. Do wniosku strona dołączyła; bilans z dnia 2 grudnia 2020 r. na dzień 31 października 2020 r. oraz rachunek zysków i strat (wariant porównawczy za okres styczeń-października 2019 r. i rok obrotowy 2019. Sąd I instancji przywołując przesłanki z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie poparła go żadnymi informacjami lub dokumentami źródłowymi o posiadanym majątku, środkach pieniężnych zgromadzonych na pozostających w jej dyspozycji rachunkach bankowych, zeznań podatkowych za lata ubiegłe, czy też o ciążących na niej zobowiązaniach. Strona nie wskazała ilu zatrudnia pracowników, i jakie w związku z tym ponosi koszty utrzymania. Wobec powyższego Sąd uznał, że skoro strona w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. P. H. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w K., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie: a) przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji; b) przepisu art. 106 § 4 p.p.s.a., polegające na niewzięciu przez Sąd I instancji pod uwagę faktów powszechnie znanych, a związanych z sytuacją finansową Skarżącego prowadzącego działalność hotelarską w warunkach panującej epidemii wirusa SARSCoV-2. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie wniosku poprzez wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy - zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, mając na uwadze zarówno treść wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z dokumentami przedłożonymi przez stronę na poparcie zawartej w nim argumentacji, motyw Sądu I instancji ległe u podstaw zaskarżonego postanowienia oraz treść zażalenia, za trafną uznać należy ocenę rzeczonego wniosku strony, jakiej dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Istotnie bowiem wniosek strony ograniczał się do dość wybiórczego przedstawienia sytuacji finansowej spółki w zakresie jej bilansu pasywów oraz rachunku zysków i strat w wariancie porównawczym roku 2020 z rokiem 2019. Jakkolwiek oba dokumenty przedstawiają ogólną sytuację spółki i faktycznie niekorzystny pływ stanu pandemicznego w roku 2020 o tyle, a co zwrócił słusznie uwagę Sąd I instancji wniosek pozbawiony był informacji dotyczących posiadanego majątku, środkach pieniężnych zgromadzonych na pozostających w jej dyspozycji rachunkach bankowych, o ciążących na spółce zobowiązaniach, jak również kosztach utrzymania lokali gastronomicznych w tym kosztach i ilości zatrudnianych pracowników. Niewątpliwie te informacje, poparte odpowiednimi dokumentami źródłowymi, pozwoliłyby na dokonanie pełnej i obiektywnej oceny kondycji finansowej skarżącej spółki i w tym aspekcie wpływu wykonania zaskarżonej decyzji, a więc konieczności uiszczenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 21.792 zł. Powyższe czyni niezasadnym zarzut postawiony Sądowi I instancji w punkcie a) petitum zażalenia. Również niezasadny jest drugi z zarzutów zażalenia, naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 106 § 4 p.p.s.a., polegające na niewzięciu pod uwagę faktów powszechnie znanych, a związanych z sytuacją finansową skarżącej spółki prowadzącej działalność hotelarską w warunkach panującej epidemii wirusa SARSCoV-2. Jak wynika z treści uzasadnienia objętego zażaleniem postanowienia Sąd I instancji miał na uwadze okoliczność sytuacji epidemicznej. Stwierdził bowiem, że "epidemia spowodowała powszechne trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, które objęły swym zasięgiem cały kraj i znaczną część przedsiębiorców.". Również w tym zakresie, mając na uwadze przywołaną już treść wniosku i związanych z nim dokumentów, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że "strona nie przedstawiła żadnych danych, ani też dokumentów, pozwalających zobrazować jej płynność finansową w okresie przed pandemią, jak i aktualnie w czasie wprowadzonych obostrzeń. Na dodatek Sąd nie posiada również żadnej wiedzy aby skarżąca, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, skorzystał z pomocy rządowej (o której Sąd ma wiedzę notoryjną) w zakresie dofinansowania działalności gospodarczej w ramach programu "Tarcza Finansowa PFR dla mikro, małych i średnich przedsiębiorców". Nie jest więc wiadomym, jak ewentualne wsparcie finansowe wpłynęło na sytuację skarżącej.". Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.