I OSK 1238/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Ś. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 1057/06 o odrzuceniu skargi A. Ś. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2007 r. odrzucił skargę A. Ś. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu dnia 16 października 2006 r. Natomiast skarga do sądu administracyjnego została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 21 listopada 2006 r., a zatem z uchybieniem 30-dniowego terminu, który upływał w dniu 15 listopada 2006 r. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył A. Ś., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił pozbawienie przez Wojewodę [...] uprawnień wynikających z art. 112 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej kpa), a także naruszenie art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.). W uzasadnieniu podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu z dnia 11 października 2006 r. zawarte zostało błędne pouczenie o przysługującej stronie możliwości wniesienia zażalenia do Ministra Budownictwa. Działając w dobrej wierze A. Ś. złożył takie zażalenie, co w konsekwencji doprowadziło do uchybienia terminowi do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego WSA w Gliwicach, dysponując w dacie orzekania wszelkimi potrzebnymi dokumentami, winien był stwierdzić wady postępowania administracyjnego, ograniczył się jednak do formalnego porównania dat dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności, o których mowa w art. 183 § 2 cyt. ustawy, dla pełnej kontroli zaskarżonego orzeczenia konieczne jest prawidłowe sformułowanie zarzutów wobec Sądu I instancji, a zatem wskazanie naruszonych przepisów oraz wyjaśnienie, na czym naruszenia polegały. Wniesiona w imieniu A. Ś. skarga kasacyjna wyklucza możliwość dokonania prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać naruszenie art. 1 ustawy P.p.s.a., stanowiącego, iż prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Nie wykazał on tym samym, że Sąd I instancji, odrzucając skargę A. Ś. z uwagi na uchybienie terminu do złożenia skargi, zastosował przepisy inne niż wskazane w przytoczonym przepisie. Powyższy zarzut uznać należy więc za bezzasadny. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 112 kpa, stanowiącego, iż błędne pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zawarte w postanowieniu Wojewody [...] z dnia 11 października 2006 r. błędne pouczenie co do możliwości złożenia zażalenia do Ministra Budownictwa nie stanowiło przesłanki do merytorycznego rozpoznania skargi A. Ś., wniesionej z uchybieniem terminu. Okoliczność ta może jedynie stanowić podstawę do przywrócenia uchybionego terminu. Składając skargę do WSA w Gliwicach A. Ś. takiego wniosku nie złożył. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.