IV SAB/Wr 99/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz – Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżący P. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę "na działania Administracji Aresztu Śledczego we W.". W ramach argumentacji skargi skarżący podniósł, że do skargi dołącza siedem wniosków, z których (jak podniósł skarżący) na dzień wniesienia skargi Dyrektor Aresztu Śledczego we W. rozpoznał tylko trzy, choć i tak – jak argumentował skarżący - z udzielonych stronie (po upływie terminu 14 dni) odpowiedzi nic nie wynika. Jako załączniki do skargi skarżący dołączył m.in.: 1) adresowany do Dyrektora Aresztu Śledczego we W. wniosek z dnia 30 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii postanowień oraz wniosków sporządzonych przez Kierownika Ambulatorium kpt. J. C. w sprawach o wystąpienie z wnioskiem o udzielenie przerwy w karze na okoliczność ważnych względów zdrowotnych, 2) decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego we W. z dnia 16 listopada 2020 r. nr 14 o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 30 października 2020 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawarte w jednym piśmie skargi strony zostały rozdzielone. Pod sygn. akt IV SAB/Wr 99/21 została zarejestrowana skarga strony na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w udostępnieniu informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę, sporządzonej w dniu 21 czerwca 2021 r., Dyrektor Aresztu Śledczego we W. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie zaś, o jej oddalenie, względnie, o przekazanie skargi do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we Wrocławiu (jako że od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego we W. z dnia 16 listopada 2020 r. nr 14 skarżący odwołał się właśnie do tego organu). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 i § 2a p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. 10) w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Odnosząc treść przywołanych przepisów do przedmiotu skargi wniesionej do tutejszego Sądu należy wskazać, że nie mieści się ona w żadnej z wymienionych kategorii bezczynności podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Treść skargi, jak i status skarżącego (przebywającego w areszcie śledczym) wskazują, że skarżący domaga się podjęcia stosownych działań ze strony Administracji Aresztu Śledczego we W. Powołane przez skarżącego okoliczności winny być jednakże skierowane do właściwych w tym zakresie organów, którym w pierwszej kolejności winien być sędzia penitencjarny, sprawujący - zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. 2020 r., poz. 523) - nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności, kary aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, kary porządkowej, tymczasowego aresztowania, zatrzymania, środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności oraz środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem w zakładzie psychiatrycznym. W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 647 ze zm.), skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza lub pracownika Służby Więziennej, załatwiają w zależności od treści skargi i zarzutów w niej podniesionych odpowiednio: kierownik danej jednostki organizacyjnej, dyrektor okręgowy Służby Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej i Minister Sprawiedliwości. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że skarga, o której mowa na wstępie, podlega odrzuceniu, albowiem jej przedmiot nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Sądy administracyjne nie sprawują bowiem kontroli nad sposobem załatwiania skarg i wniosków, wnoszonych do administracji zakładów karnych i aresztów śledczych przez przebywające w miejscu odosobnienia osoby. Z tych względów – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji postanowienia. Na marginesie należy wskazać, iż nawet gdyby uznać, że skarga strony została wniesiona na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego we W. z dnia 16 listopada 2020 r. nr 14 (której odpis skarżący dołączył do skargi) o odmowie udostępnienia informacji publicznej to także i w tym przypadku nie mogłoby dojść do merytorycznego rozpatrzenia skargi, jako że wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu decyzji jest niedopuszczalne i stoi na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu sprawy przez sąd administracyjny (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Kr 10/21, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).