I SA/Lu 413/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego - oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ nadzorczy", po rozpatrzeniu zażalenia z dnia [...] r. D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...], dalej: "spółka", "zobowiązana", "skarżąca", na rachunek której w imieniu własnym działa, jako zarządca przymusowy, A. C., na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...], dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego", "organ egzekucyjny", z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia zgłoszonego zarzutu na postępowanie egzekucyjne, uchylił to postanowienie i orzekł o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta O. dalej: "wierzyciel", wystawił na spółkę tytuły wykonawcze z dnia [...] r. nr [...] [...]; [...] [...]; [...] [...] oraz [...] [...], obejmujące niezapłacony podatek od nieruchomości za okres od sierpnia 2015 r. do grudnia 2018 r., przypadający od nieruchomości położonej w O. przy ul S. . Powyższe tytuły zostały przekazane do egzekucyjnej realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, który zawiadomieniem z dnia 24 października 2019 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej w A. Bank S.A. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało w dniu 30 października 2019 r doręczone A. C., uprawnionej do odbioru korespondencji kierowanej do spółki. W dniu 8 listopada 2019 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo zarządcy przymusowego spółki z dnia 6 listopada 2019 r., którym w imieniu zobowiązanej spółki zarządca wniosła na prowadzone postępowanie egzekucyjne zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438), dalej: "u.p.e.a.", tj. zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. W związku z tym organ egzekucyjny pismem z dnia 15 listopada 2019 r. wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel w sprawie zgłoszonych zarzutów wydał postanowienie z dnia 4 grudnia 2019 r., w którym stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. Po utrzymaniu w mocy postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (postanowieniem z dnia [...] r.), organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. odmówił uwzględnienia wniesionego zarzutu. Na postanowienie to zarządca przymusowy wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 34 § 4 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż zaszedł błąd co do osoby zobowiązanego, co obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając zażalenie zarządca podniosła, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym błędnie wskazany został zobowiązany, gdyż w istocie podmiotem zobowiązanym z tytułu nieopłaconego podatku od nieruchomości stanowiącej działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonej w O. przy ul. [...] jest V. Sp. z o.o. Zdaniem zarządcy, spółka bowiem skutecznie uchyliła się od skutków prawnych umowy kupna/sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa obejmującej prawo użytkowania wieczystego wskazanych działek wraz z prawami i obowiązkami opisanymi w akcie notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] r., co wynika z treści wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział gospodarczy z [...] r., sygn. akt. [...] [...]. Wyrokiem tym stwierdzono, że wskazana umowa kupna/sprzedaży z dnia 13 grudnia 2013 r. jest nieważna. Wobec tego nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych i nie mogła prowadzić do przeniesienia prawa użytkowania wieczystego na zobowiązaną, niezależnie od treści wpisów w księdze wieczystej. Dodatkowo zarządca podniosła, że zgodnie z treścią art. 45 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela w przedmiocie wniesionych zarzutów w przypadku przedstawienia przez zobowiązanego dowodów potwierdzających zasadność zarzutów. Jej zdaniem, wspomniany wyrok, choć nieprawomocny, stwierdzający nieważność umowy dotyczącej nieruchomości, których dotyczy nieuiszczony podatek od nieruchomości, jednoznacznie potwierdza zasadność zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. Wobec tego zarządca wniosła o uchylenie postanowienia organu egzekucyjnego w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniesionego zarzutu i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Uchylając postanowienie organu egzekucyjnego i orzekając o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pierwszej kolejności przytoczył przepisy art. 26 § 1, 27 § 1 pkt 9, art. 33 § 1 oraz art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a., wskazując, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wśród tych zarzutów jest, ujęty w art. 33 § 1 pkt 4, zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Wskazany zarzut organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z treści ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela wynika zaś, że podniesiony przez zarządcę zarzut błędnego ustalenia osoby zobowiązanej był już przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu zarówno podatkowym, jak i sądowym. Z tego względu, zgodnie z treścią art. 34 § 1a u.p.e.a., wierzyciel wydał postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Kwestia zobowiązania spółki w podatku od nieruchomości za rok 2015, obejmującego nieruchomość położoną w O. przy ul S. , była bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Decyzją tą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] r. w sprawie określenia spółce, jako użytkownikowi wieczystemu wskazanych gruntów i właścicielowi budynków, zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie [...]zł. Status spółki, jako użytkownika wieczystego potwierdza zarówno akt notarialny Rep. A [...] z 13 grudnia 2013 r., jak i treść księgi wieczystej nr [...], gdzie w dziale II jako użytkownik wieczysty wpisana jest spółka. Skarga spółki na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...]. Skarga kasacyjna spółki od tego wyroku oddalona zaś została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] czerwca 2019 r., sygn. akt [...]. Z kolei od decyzji organu pierwszej instancji określających wysokość zobowiązania spółki w podatku od nieruchomości za lata 2016, 2017 i 2019, nie wniosła ona odwołania. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zarówno organ egzekucyjny, jak i organ nadzorczy w odniesieniu do zarzutu ujętego w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., związane są stanowiskiem wierzyciela. Nie są natomiast organami rozstrzygającymi spory między zobowiązanym i wierzycielem. Organ nadzorczy zwrócił także uwagę, iż jak sama spółka wskazała w zażaleniu, wyrok Sądu Okręgowego w [...], sygn. akt. [...] jest nieprawomocny. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zarządca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania, podczas gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, że zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, co obligowało organ do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego; b) art. 45 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo przedstawienia przez skarżącą dowodu potwierdzającego zasadność zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, co obligowało organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego; c) art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej: "kpa", poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu podczas gdy prawidłowym rozstrzygnięciem powinno być uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Podnosząc powyższe zarzuty, zarządca na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę zarządca wskazała, że w toku postępowania przedstawiła dowody potwierdzające zasadność zgłoszonego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego: 1. oświadczenie z dnia 7 lipca 2015 r. o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli zawartego w umowie sprzedaży z dnia 13 grudnia 2013 r. wraz z kserokopią potwierdzenia nadanie przesyłki poleconej i wydrukiem z systemu śledzenia przesyłek pocztowych; 2. postanowienie Sądu Okręgowego [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] r. w sprawie [...] [...]; 3. oświadczenie z dnia 10 sierpnia 2015 r. o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli wraz z pełnomocnictwem udzielonym S. P. przez zarządcę przymusowego; 4. oświadczenie z dnia 19 stycznia 2017 r. złożone w formie aktu notarialnego (Rep. A. Nr [...]) wraz z wyciągiem z książki nadawczej i wydrukiem z systemu śledzenia przesyłek pocztowych; 5. odpis wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] lutego 2020 r., sygn. akt [...] Powyższe dokumenty, zdaniem zarządcy potwierdzają, że użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiącej działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonych w O. przy ul. [...] oraz właścicielem budynków stanowiących odrębne nieruchomości, objętych księgą wieczystą nr [...] jest nadal V. sp. z o.o., a nie skarżąca spółka i to właśnie na V. powinien być wystawiony tytuł egzekucyjny. Skarżąca podniosła, że wyrokiem z dnia [...] lutego 2020 r. (na dzień złożenia skargi nieprawomocnym) Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział Gospodarczy w sprawie z powództwa zarządcy przymusowego D. przeciwko V. stwierdził, że umowa sprzedaży nieruchomości gruntowej położonej w O. przy ul. [...], mającej urządzoną Księgę Wieczystą nr [...], zawarta w dniu 13 grudnia 2013 r. jest nieważna. Oznacza to, że nieważna czynność prawna nie może wywołać żadnych skutków prawnych, a zatem w tym przypadku sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawierającej wskazaną wyżej nieruchomość. Sankcja bezwzględnej nieważności dotyka bowiem czynności prawnej już od chwili jej dokonania (ex tunc). Zarówno organ egzekucyjny, jak i organ nadzorczy w ogóle nie wzięły pod uwagę wskazanych wyżej okoliczności podnoszonych przez skarżącą i przedłożonych przez nią dokumentów. Zdaniem skarżącej, zgodnie z art. 45 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela w razie przedstawienia przez zobowiązanego dowodów potwierdzających zasadność zarzutów. W ocenie skarżącej, przedstawione dowody, a w szczególności odpis wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] lutego 2020 r. stanowi dowód potwierdzający, że w niniejszej sprawie zachodził błąd co do osoby zobowiązanego. Zarzut podnoszony przez skarżącą powinien zatem zostać uwzględniony, zaś postępowanie egzekucyjne umorzone w całości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W zakresie kontroli sądu administracyjnego mieści się ocena, czy zaskarżony akt odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem niemającym znaczenia w sprawie niniejszej. W tak zakreślonych granicach kontroli, wniesiona skarga okazała się niezasadna. Według skarżącej, postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do niej powinno zostać umorzone. Zostało ono bowiem wszczęte i jest prowadzone w stosunku do osoby, która nie jest zobowiązanym. Wystawione w stosunku do skarżącej tytuły wykonawcze obejmują należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2015 – 2018 dotyczące gruntów i budynków położonych w O. przy ul. [...]. Skarżąca podnosi zaś, że nie jest użytkownikiem wieczystym gruntów położonych w O. przy ul. [...] i nie jest właścicielem budynków stanowiących odrębne nieruchomości ponieważ umowa, na podstawie której nabyła prawo użytkowania wieczystego wskazanych gruntów oraz odrębną własność budynków od V. sp. z o.o., jest nieważna. Sąd Okręgowy w [...] w sprawie z powództwa zarządcy przymusowego skarżącej spółki stwierdził, że umowa sprzedaży wskazanej nieruchomości z dnia 13 grudnia 2013 r. między skarżącą spółką a V. sp. z o.o. jest nieważna. Powołując się na orzeczenie Sądu Okręgowego skarżąca wywodzi, że użytkownikiem wieczystym owych gruntów i właścicielem budynków nadal pozostaje V. i na ten więc podmiot powinny zostać wystawione tytuły wykonawcze. Podnosi również, że jej zdaniem – jak to wynika z art. 45 u.p.e.a. - organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela w razie przedstawienia przez zobowiązanego dowodów potwierdzających zasadność zarzutów. W związku z tym zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jak stanowi art. 32 wskazanej ustawy, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Jak zaś wynika z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego, w terminie 7 od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być m.in., jak wynika z treści art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., błąd co do osoby zobowiązanego. Zgodnie z treścią przepisu art. 34 § 1a, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Na podstawie art. 34 § 1 up.e.a., zarzut zgłoszony m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu i w tym zakresie stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie zaś z treścią art. 34 § 4, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 45 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Kwestia statusu skarżącej jako podatnika podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości położonej w O. przy ul. [...], ze względu na jej twierdzenie o nieważności umowy kupna/sprzedaży zawartej w dniu [...] r. z V. sp. z o.o., była już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, a także w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] września 2016 r. w sprawie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie [...]zł. Zdaniem Kolegium, ze względu na treść ewidencji gruntów i budynków dotyczącą użytkownika wieczystego opodatkowanej nieruchomości oraz tożsamą z nią treść wpisów w dziale II księgi wieczystej nr [...], brak jest możliwości odmiennego, niż przyjęty przez organ pierwszej instancji, opodatkowania przedmiotowej nieruchomości. Wojewódzki Sąd administracyjny w [...] rozpatrując skargę na tę decyzję (w której skarżąca sformułowała m.in. zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w O. przy ul. [...] oraz właścicielem budynków stanowiących odrębne nieruchomości i w konsekwencji błędne przyjęcie, że na spółce ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości, podczas gdy spółka nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym owych nieruchomości, gdyż w dniu 7 lipca 2015 r. zostało złożone oświadczenie w formie aktu notarialnego o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli zawartego w umowie sprzedaży z dnia [...] r., co powoduje, że umowa sprzedaży Rep. A nr [...] jest nieważna), stwierdził, że jeżeli złożone przez skarżącą spółkę oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli zawartego w umowie sprzedaży okaże się skuteczne, będzie mogło to stanowić podstawę do zmiany zapisów w ewidencji gruntów, jak i księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości. Powyższe pozwoli na ewentualne wznowienie postępowania w sprawie. Dopóki jednak zapisy w ww. dokumentach urzędowych nie zostaną zmienione organy podatkowe nie mają podstaw do pomijania zawartych w nich danych. Z tego względu Sąd, wyrokiem z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...], oddalił skargę. Od tego wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną zarzucając m.in. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym wskazanej wyżej nieruchomości oraz właścicielem budynków stanowiących odrębne nieruchomości i w konsekwencji błędne przyjęcie, że na spółce ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości, podczas gdy spółka nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym w/w nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że sąd pierwszej instancji, w ślad za organem odwoławczym, poddał analizie księgę wieczystą prowadzoną dla nieruchomości objętej badaniem, w szczególności w zakresie wpisów zamieszczonych w dziale drugim, i nie stwierdził rozbieżności dotyczących użytkownika wieczystego pomiędzy rejestrem ksiąg wieczystych a ewidencją gruntów i budynków, co wyłączało konieczność sięgania do dyspozycji art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. W oparciu o rzeczoną analizę, na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał stanowczych ustaleń faktycznych co do osoby będącej użytkownikiem wieczystym nieruchomości i tym samym podmiotem zobowiązanym mocą art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. do ponoszenia podatku od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł przy tym, iż w dziale II w rubryce 2.1, widnieje wzmianka z 28 stycznia 2019 r. dotycząca wpływu skargi na wpis prawa użytkowania wieczystego na rzecz skarżącej, a nadto ostrzeżenie o niezgodności treści księgi z rzeczywistym stanem prawnym (dział III rubryka 3.4, podrubryka 3.4.1.). Powyższe jednak pozostaje bez wpływu dla przyjętej oceny orzeczenia sądu pierwszej instancji. Naczelny Sad Administracyjny wskazał także, iż istoty rozwiązania przyjętego przez organ podatkowy, jak również sąd pierwszej instancji, należy upatrywać przede wszystkim w art. 3 u.k.w.h. wprowadzającym naczelną zasadę prawa wieczystoksięgowego, tj. domniemania prawnego zgodności wpisu ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Biorąc to pod uwagę, wyrokiem z dnia [...] czerwca 2019 r., sygn. akt [...], Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej. Kwestia statusu skarżącej jako podatnika podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] za lata 2016 – 2018 rozstrzygnięta została natomiast decyzjami organu pierwszej instancji. Jak wynika z akt, decyzje te zostały doręczone skarżącej spółce, która nie wniosła od nich odwołań. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę stwierdzić należy, że zachodzi sytuacja, ujęta w treści art. 34 § 1a u.p.e.a., iż zarzut błędu co do osoby zobowiązanego był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym oraz sądowym. Uzasadnia to, zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu, stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Takie też, a zatem zgodne z prawem, jest stanowisko wierzyciela oraz determinowane nim rozstrzygnięcie organu nadzorczego. Zauważyć także trzeba, że powoływany przez skarżącą wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r., sygn. akt [...] [...], stwierdzający, że umowa sprzedaży nieruchomości gruntowej położonej w O. przy ul. [...] - jak wskazuje także sama skarżąca – jest nieprawomocny. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę niniejszą, nie zachodzi także sytuacja, o której mowa w treści art. 45 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Zdaniem Sądu, błąd co do osoby zobowiązanego zachodziłby, po pierwsze, gdyby organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego, a nie byłaby to osoba wskazana w tytule wykonawczym. Po drugie natomiast, błąd co do osoby zobowiązanego zachodziłby gdyby tytuł wykonawczy wystawiony został na inną osobę, niż osoba, w stosunku do której wydane zostało orzeczenie będące podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. W tym przypadku stwierdzenie błędu co do osoby zobowiązanego następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W ocenie Sądu, żadna ze wskazanych sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Nie ma więc podstaw stanowisko skarżącej, że organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela. Biorąc powyższe pod uwagę, a także mając na względzie, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza m.in., iż rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.