I FZ 384/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 5 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 614/12 oddalające wniosek R. C. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 614/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek R.C. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 26 kwietnia 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. Sąd I instancji w uzasadnieniu tegoż postanowienia zaznaczył, że skarżący ograniczył się do gołosłownego stwierdzenia, że spełnione zostają ustawowe przesłanki jego uwzględnienia, a także posiłkując się wybranym stanowiskiem doktryny wyraził pogląd, iż dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wystarczające jest samo jego sformułowanie bez konieczności uprawdopodobniania, ani tym bardziej udowadniania okoliczności faktycznych dotyczących sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W ocenie Sądu I instancji taka redakcja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie pozwala na ocenę wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację faktyczną podatnika. Skoro z treści samego wniosku nie wynikają okoliczności, które mogłyby przemawiać za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji, przed uprawomocnieniem się orzeczenia Sądu w tej sprawie, wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki – Sąd nie może zastępować skarżącego w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową poprzez prowadzenie postępowania wyjaśniającego z urzędu. W złożonym zażaleniu skarżący zaznaczył, że łączna wysokość zobowiązania podatkowego określona przez organ na kwotę 627.258 zł godzi w sytuację finansową skarżącego, a zatem powstaje realne niebezpieczeństwo wywołania znacznej szkody. Wskazał przy tym, powołując się na stanowisko prezentowane w piśmiennictwie, że z przepisów art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") nie wynika aby strona składająca wniosek musiała uprawdopodobniać zaistnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanek. Jednocześnie należy podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania zaistnienia owych przesłanek, spoczywa w tym zakresie na wnioskodawcy. W przekonaniu Sądu pierwszej instancji podnoszone przez stronę skarżącą argumenty nie dawały podstaw do uwzględnienia jej wniosku. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. W sformułowanym w piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniesiono, że wysokość zobowiązania podatkowego określono na kwotę 627.258 zł, zaś jej uiszczenie godzi w sytuację finansową skarżącego. Strona jednak poza powyższym stwierdzeniem nie wyjaśniła w jaki sposób wykonania zobowiązań podatkowych może narazić ją na wystąpienie przesłanek ze wskazanego na wstępie przepisu. Nie zobrazowała bowiem w żaden sposób jak uiszczenie zobowiązania publicznoprawnego może wpłynąć na jej sytuację finansową, która nie była Sądowi I instancji rozpatrującemu wniosek znana. Wskazać przy tym należy, że strona nie poparła swego wniosku żadnymi dokumentami, które mogłyby stanowić podstawę do dokonania przez sąd rozpatrujący wniosek samodzielnej oceny stanowiska strony skarżącej. Należy bowiem mieć na uwadze, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem każdego jest bowiem ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Skoro zaś strona nie wykazała w złożonym wniosku, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania, wypełnia przesłanki wskazane w powołanym przepisie, to Sąd I instancji nie miał podstaw aby uwzględnić wniosku strony. Zasadnie Sąd I instancji wskazał również, że dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie nie wystarczy samo wskazanie wątpliwości co do merytorycznej poprawności zaskarżonej decyzji, a tego typu argument znalazł się w uzasadnieniu złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Tym samym stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu należy uznać za prawidłowe. Z tych też względów, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.