IV SA/Po 436/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi K. K. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Prezydent Miasta P., decyzją [...] listopada 2020 roku (nr [...]), po rozpoznaniu wniosku W. R. i J. R., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] cz., ark [...], obręb S. położonej w P. przy ul. [...]. Odnośnie warunków dotyczących infrastruktury technicznej i komunikacji w decyzji ustalono, że obsługa komunikacyjna inwestycji (budowa drugiego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego) może odbywać się: bezpośrednio - istniejącym zjazdem z ul. [...] (droga publiczna) usytuowanym przy granicy z działką nr [...], ark. [...], obręb S. lub pośrednio - istniejącym zjazdem z ul. [...] (droga publiczna) poprzez stanowiące współwłasność inwestora działki nr [...] i nr [...] ark. [...], obręb S. - droga wewnętrzna nie będąca w administracji Zarządu Dróg Miejskich, za zgodą właściciela/zarządcy lub na podstawie ustanowionej służebności przejazdu/przechodu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania K. K., J. W., J. K. i R. K., decyzją z dnia [...] stycznia 2021 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestycja jest położona w obszarze nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obszar analizowany został wyznaczony w wielkości [...] (trzykrotność szerokości granicy frontowej) i obejmuje działki, które przecina granica obszaru analizowanego. Wykaz nieruchomości objętych analizą włączono do części tekstowej analizy. Rozszerzenie obszaru analizowanego nie wniosłoby do sprawy nowych ustaleń. W obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, którą uzupełniają budynki gospodarcze i garażowe. Planowana inwestycja kontynuuje funkcje zabudowy, a także parametry zabudowy występujące w badanym obszarze. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniach organ wskazał, że uczestnikiem postępowania o uzgodnienie inwestycji jest sam inwestor, co wynika z treści przepisu art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zażalenie na postanowienie organu uzgadniającego przysługuje tylko inwestorowi. Dopuszczenie odwołujących się do kwestionowania stanowiska zarządcy dróg stanowiłoby naruszenie przepisów prawa. W ocenie SKO chybiony jest zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na etapie ustalania warunków zabudowy okolicznością istotną jest dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej. Usytuowanie wjazdu oraz warunki techniczne ustalane są na etapie późniejszym realizacji inwestycji, w toku postępowania prowadzonego przez organy nadzoru architektoniczno-budowlanego. Organ zaznaczył przy tym, że odwołujący się nie przedstawili żadnych dowodów na okoliczność pogorszenia warunków zamieszkania, czy utrudnienia w poruszaniu się po drodze wewnętrznej, która stanowi współwłasność inwestora. Na etapie postępowania odwoławczego inwestor złożył do akt sprawy odpis decyzji z dnia [...] października 2020 roku (nr [...]) dotyczącej podziału nieruchomości położonej w P., obręb S., ark. [...] działka [...], zapisanej w [...] nr [...] stanowiącej własność W. R. - właściciela obu lokali mieszkalnych. Z opisanej nieruchomości wydzielone zostały działki gruntu oznaczone numerami [...] i [...]. Podział został zatwierdzony pod warunkiem, że przy zbyciu działki nie posiadającej bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, dostęp ten zostanie ustanowiony zgodnie z zasadami określonymi w przepisie art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami. K. K. oraz J. W., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do uchylenia decyzji organu I instancji w części obejmującej pkt IV.1 podpunkt 1.1., dotyczącej wjazdu za pośrednictwem działek nr [...] i nr [...] (droga wewnętrzna) i w tym zakresie orzeczenia, co do istoty sprawy w ten sposób, że obsługa komunikacyjna działki, na której planowana jest budowa drugiego budynku mieszkalnego, odbywać się będzie jedynie istniejącym zjazdem z ul. [...] usytuowanym przy granicy z działką [...], ark. [...], obręb S.. Kwestionowanej decyzji zarzucono: 1) obrazę art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że jedynym uczestnikiem postępowania o wydanie warunków zabudowy jest sam inwestor, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 81 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż skarżący zostali pozbawieni prawa czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...], 2) naruszenie art. 10 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej w sytuacji uniemożliwienia skarżącym udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, 3) obrazę § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 55 oraz art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wykładnię wskazanych przepisów prowadzącą do uznania, że organ wydający decyzję dotycząca warunków zabudowy nie musi brać pod uwagę przepisów szczególnych dotyczących procesu budowlanego, 4) obrazę art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak uznania dla stanowiska ujawnionego w pierwotnym stanowisku ZDM z dnia [...] czerwca 2020 roku, że budowa kolejnego domu, do którego dojazd będzie prowadzić wyłącznie drogą wewnętrzną spowoduje wzrost ruchu kołowego i niedogodności dla mieszkańców nieruchomości sąsiednich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Skarżący (pismo pełnomocnika z dnia [...] lipca 2021 roku) wnieśli o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości stanowiącej drogę wewnętrzną na okoliczność, że szerokość tej drogi z uwagi na posadowiony na niej hydrant przeciwpożarowy wynosi mniej niż [...] w związku z czym nie może ona stanowić drogi dojazdowej, bo nie spełnia wymogu określonego § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uczestnik postępowania R. K. (pismo z dnia [...] lipca 2021 roku) również wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie oględzin nieruchomości stanowiącej drogę wewnętrzną wskazując, że przeprowadzenie dojazdu do pola inwestycyjnego spowoduje konieczność wycięcia krzewów i drzew. W. R. oraz J. R., pismem z dnia [...] sierpnia 2021 roku, odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze i pismach procesowych podnieśli, że hydrant przeciwpożarowy zostanie przeniesiony na ich koszt i po uzgodnieniu z gestorem instalacji. Wnioskodawcy przyznali, że faktyczna szerokość drogi wewnętrznej aktualnie wynosi [...]. Zaznaczyli jednak, że taka jej szerokość wynika z naruszenia zasad zwykłego zarządu nieruchomością wspólną przez R. K., który dokonał nasadzeń, pobudował murowane słupki oraz umiejscowił skrzynkę prądową w granicy działki drogowej zamiast w granicy własnej działki. Skarżący zaznaczyli, że wystąpili o zaniechanie naruszeń i przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga okazała się nieuzasadniona. Analiza akt sprawy ujawnia, że W. i J. R. pismem z dnia [...] marca 2020 roku wystąpili do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na nieruchomości o pow. [...] położonej w P., obręb S., ark. [...] działka [...], zapisanej w KW nr [...] stanowiącej własność W. R.. Nieruchomość aktualnie zabudowana jest budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym o powierzchni zabudowy [...] oraz budynkiem garażowym z kuchnią o łącznej pow. [...]. Działka nr [...] stanowi nieruchomości o pow. [...] zapisaną w KW nr [...], która ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez zorganizowane dwa wjazdy bezpośrednio z drogi publicznej ul. [...]. Nieruchomość ma także dostęp do drogi publicznej ul. [...] za pośrednictwem drogi wewnętrznej urządzonej na stanowiących współwłasność inwestora działkach nr [...] i nr [...] ark. [...], obręb S.. Wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy objęta została niezabudowana tylna część nieruchomości o pow. [...] przedstawiona na załączniku graficznym do wniosku. Inwestor wskazał, że obsługa komunikacyjna inwestycji w zakresie dostępu do drogi publicznej realizowana będzie poprzez drogę wewnętrzną. Opisane powyżej okoliczności Sąd przyjął, jako własne ustalenia faktyczne w kontrolowanej sprawie, gdyż znajdują one potwierdzenie w dokumentach włączonych do akt administracyjnych, a także w licznych pismach stron składanych w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Bezsporne pomiędzy stronami pozostaje także i to, że faktyczne zagospodarowanie działek nr [...] i nr [...] ark. [...], obręb S. powoduje, że urządzony na nich ciąg komunikacyjny (droga wewnętrzna) aktualnie nie posiada szerokości 5m . Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020, poz. 293 ze zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p."). Sporne warunki zabudowy zostały ustalone z poszanowaniem treści art. 52 w związku z art. 64 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Organ działał na wniosek inwestora, a zmiana zagospodarowania dotyczyła budowy obiektu budowlanego na terenie, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 u.p.z.p. kwestionowana decyzja rozstrzyga, co do: rodzaju inwestycji, warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, a także ustala linie rozgraniczające teren inwestycji, a w zakresie innych warunków rozstrzyga kwestie dotyczące kolizji z inwestycji z istniejącą infrastrukturą, ochrony gruntów rolnych oraz zachowania sprawności urządzeń melioracyjnych. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie wyjaśniające odnośnie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., które zostało przeprowadzone z zachowaniem warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Decyzja organu pierwszej instancji posiada wymagane załączniki oraz wydana została po zasięgnięciu opinii Zarządu Dróg Miejskich, Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego oraz po uzgodnieniu z Państwowy Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie. Wnioskodawcy przedłożyli zapewnienia (opinie), że istniejące uzbrojenie terenu w zakresie przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej i energetycznej jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Obszar analizowany organ wyznaczył na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500. Sposób wyznaczenia obszaru analizowanego w sprawie nie budzi zastrzeżeń. Wyniki analizy oraz parametry ustalone dla planowanej inwestycji pozostają bezsporne. Nieuzasadniony jest zarzut pozbawienia skarżących czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Uzgodnienia warunków inwestycji objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dokonuję się w szczególności z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.). Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Organ zgodnie z prawem uznały, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie zachodziły warunki do przeprowadzeni uzgodnienia na zasadach przewidzianych w art. 106 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.; dalej w skrócie K.p.a.). Warunkiem dokonania uzgodnienia w trybie art.,106 § 1 K.p.a. jest bowiem to, aby wydanie decyzji zależało od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie). Na gruncie kontrolowanej organem właściwym do załatwienia sprawy w sprawie ustalenia warunku zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest Prezydent Miasta P. (Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P.). Kwestie dotyczące sprawy opinii/uzgodnienia w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego ul. [...] realizuje Zarząd Dróg Miejskich w P., który wykonuje zadania zarządcy drogi - Prezydenta Miasta P.. W konsekwencji stanowisko wyrażone w piśmie Zarządu Dróg Miejskich nie ma charakteru czynności konwencjonalnej określonej regulacją prawną art. 106 § 5 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazany przepis dotyczy bowiem sytuacji, w której przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ niż ten właściwy do wydania decyzji. Powyższe nie skutkuje jednak możliwością pominięcia przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy kwestii oceny planowanego zamierzenia z przepisami określającymi warunki lokalizacji inwestycji na obszarach przyległych do pasa drogowego. W takiej sytuacji ocena zamierzenia inwestycyjnego nie będzie przedmiotem odrębnego postępowania uzgodnieniowego. Ocena zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego dokonana zostanie w postępowaniu głównym przez organ załatwiający sprawę dotyczącą ustalenia warunków zabudowy. Skarżone organy prawidłowo uznały, że stanowisko zawarte w pismach Zarządu Dróg Miejskich stanowiło materiał dowodowym w rozstrzyganej sprawie. Aktualne pozostaje natomiast to, że opinii/uzgodnień w zakresie działania Zarządu Dróg Miejskich należało dokonać z inwestorem (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Skarżąca przystąpiła do postępowania pismem z dnia [...] czerwca 2020 roku powołując się na okoliczność, że jest współwłaścicielką nieruchomości pod adresem ul. [...] (działka nr [...]) oraz posiada udział w działce nr [...], które przylegają do nieruchomości objętej wnioskiem. Do akt sprawy został złożony odpis wniosku w sprawie aktualizacji danych podmiotowych objętych ewidencją gruntów i budynków opatrzony datą [...] czerwca 2020 roku. Pierwsza (negatywna) opinia Zarządu Dróg Miejskich w P. dotycząca wykorzystania drogi wewnętrznej do obsługi inwestycji pochodzi z dnia [...] czerwca 2020 roku. Druga (pozytywna) opinia Zarządu Dróg Miejskich opatrzona jest datą [...] sierpnia 2020 roku i przewiduje możliwości obsługi komunikacyjnej inwestycji bezpośrednio z drogi publicznej ul. [...] lub za pośrednictwem drogi wewnętrznej. Projekt decyzji opatrzony jest datą [...] września 2020 roku. Pismem z dnia [...] października 2020 roku strony, w tym K. K. W., zostały zawiadomione o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie. Pismem z dnia [...] października 2020 roku skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie akt. W dniu [...] października 2020 roku K. K. wraz z J. W. złożyli pisemne stanowisko w sprawie wniosku W. i J. R. o ustalenie warunków zabudowy. Do pisma załączony został odpis wniosku J. W. w sprawie aktualizacji danych podmiotowych objętych ewidencją gruntów i budynków opatrzony datą [...] października 2020 roku. W dniu [...] listopada 2020 roku Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...] sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] cz., ark [...], obręb S. położonej w P. przy ul. [...]. Przytoczone powyżej okoliczności kontrolowanej sprawy jednoznacznie wskazują na niezasadność zarzutów dotyczących pozbawienia skarżących udziału w postępowaniu, w tym niezasadność zarzutów przyjęcia ustaleń faktyczny bez poszanowania prawa do wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów. Nieuzasadniony jest zarzut obrazy przepisów prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt 5 w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący trafnie zauważają, że § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.) jest przepisem, który finalnie także rozstrzyga o dopuszczalności realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Jednak w skardze pominięto, że powołany powyżej akt prawny został wydany na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane oraz zgodnie z treścią § 1 tego Rozporządzenia ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. stanowiący, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, nie można odczytywać w sposób, który prowadzi do naruszenia przepisów prawnych aktualnych dla decyzji rozumianej jako prawna forma działania organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania (art. 20 K.p.a.). Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej i w sposób władczy orzekać o kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo i przyjmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Poznaniu z 27.02.2019 r., IV SA/Po 1135/18, LEX nr 2645572). Ustalenie, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji może być realizowana również drogą wewnętrzną nie narusza art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. skoro każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli - art. 206 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.). Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.