II OSK 1455/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.) sędzia NSA Małgorzata Stahl Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki z o.o. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 522/07 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 522/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi W. M., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2006 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. W. M. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2006 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w W.. We wniosku skarżący podniósł, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na działce graniczącej z jego nieruchomością (nr ew. [...], dz. ew. nr [...]) oraz, że był stroną w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, natomiast nie został poinformowany o postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Odmawiając wznowienia postępowania w opisanej sprawie, organy administracji architektoniczno-budowlanej uznały, że wnioskodawca nie jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, co wynika z regulacji art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w powyższym przepisie nie wykracza poza granice działki własnej inwestora, gdyż projektowany budynek usytuowany jest w stosunku do granic działek sąsiednich zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Na decyzję Wojewody Mazowieckiego, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania, W. M. złożył skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę wywodząc, że organy orzekające w sprawie dokonały oceny przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu, zatem z pominięciem wstępnej fazy postępowania nadzwyczajnego, która kończy się wydaniem postanowienia na podstawie art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Od powyższego wyroku [...] Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, który to przepis został niewłaściwie zastosowany zamiast regulacji art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, – art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 145 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organy administracji nie dokonały w sposób należyty rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania oraz że przesłanki wymienione w tym przepisie nie zostały spełnione, – art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i błędne uznanie, że decyzje te naruszają prawo, mimo, iż organy pierwszej i drugiej instancji, badając przesłanki dopuszczalności wznowienia w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, prawidłowo nie uznały W. M. za stronę uprawnioną do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej Spółki niezrozumiały jest zarzut Sądu pierwszej instancji, że organy nie przeprowadziły pierwszej fazy postępowania, tj. nie zbadały czy w sprawie występują pozytywne przesłanki o charakterze formalnym. Sąd pominął przy tym szczególną regulację art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, która określa podmioty będące stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W związku z okolicznością, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania (podanie o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony), organy administracji, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. były zobligowane do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polegało. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2004 r. OSK 59/04; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. II OSK 403/05). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy przede wszystkim podkreślić, że powołane w petitum skargi przepisy prawa, które zdaniem wnoszącego skargę zostały przez Sąd naruszone nie odnoszą się do istoty sprawy. Sprowadza się ona do niezachowania przez organy przewidzianego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego trybu postępowania określonego w art. 149 § 1 i § 2. Uszedł uwadze wnoszącego skargę kasacyjną fakt, iż postępowanie w niniejszej sprawie winno toczyć się w trybie wznowienia postępowania. Jest to tryb nadzwyczajny stwarzający prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją. Jak to już wielokrotnie wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch faz. Pierwsza z nich ogranicza się do badania formalnych podstaw wznowienia, do których zalicza się skontrolowanie zachowania terminu a także ustalenie czy podanie wniesione zostało przez stronę. W drugiej fazie postępowania, następującej po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, badaniu podlegają przyczyny wznowienia. Ma ono bowiem na celu wyjaśnienie czy spełnione zostały przesłanki wznowienia wskazane w podaniu. W przypadku wskazania jako przesłanki wznowienia okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ rozpatrujący podanie nie bada czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o jakim mowa w art. 149 § 2 K.p.a. Wyjaśnienie bowiem czy danemu podmiotowi służy legitymacja do występowania w danej sprawie, stanowi jednocześnie wyjaśnienie przyczyny wznowienia postępowania. Skoro więc skarżącego pozbawiono udziału w poprzednim postępowaniu, uznając, iż nie posiada on przymiotu strony, sprawa jego legitymacji winna zostać rozstrzygnięta w toku postępowania rozpoznawczego, tj. po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Jest poza sporem, że w niniejszej sprawie takie postanowienie nie zostało wydane. Przyjąć wobec tego należy, że zaskarżone decyzje wydane zostały z obrazą art. 149 § 3 K.p.a. Nie sposób więc zgodzić się z zawartymi w skardze kasacyjnej zarzutami, że wyrok Sądu I instancji wydany został z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. jak również art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Z wymienionych wyżej przyczyn, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.