II SA/Wr 283/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze na decyzję Wojewody D. (dalej: organ) z [...] (nr [...]) w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości M. F. (dalej: skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. aktu. Zaskarżoną decyzją organ wyższego stopnia uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekając o istocie sprawy zezwolił inwestorowi – T. D. S.A. z/s w K. - na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w obrębie [...] miasta [...], oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...] oraz nr [...] i nr [...] (powstałe z podziału działki nr [...]), w zakresie określonym decyzją Wojewody D. z [...] (nr [...]) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości. Zaskarżonej decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżąca nie uzasadniła zawartego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny Sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku. W realiach niniejszej sprawy wnioskodawczyni nie wykazała wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów oraz okoliczności w tym zakresie. Nie wskazała jaka to znaczna szkoda mogłaby zaistnieć w przypadku wykonania decyzji lub jakie trudne do odwrócenia skutki powstaną. Sąd nie jest zaś obowiązany do wezwania jej do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi bowiem jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Zaznaczyć należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność rozstrzygnięcia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo, zgodnie z treścią art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie o odmowie wstrzymanie będzie mogło być zmienione przez Sąd w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.