IV SA/Wr 261/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi I. W. na czynność Prezydenta Wrocławia w przedmiocie wniosku o prawidłowe doręczenie decyzji postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżąca I. W., reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę "na czynność Prezydenta Miasta Wrocławia podjętą w dniu 5 stycznia 2021 r. (pismo organu z dnia 5 stycznia 2021 r.), na mocy której w/w organ nie uznał wniosku skarżącej o prawidłowe doręczenie decyzji" wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 21 stycznia 2021 r. nr MOPS/DPIN/AL.297/12/4 w całości z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent Wrocławia – Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we Wrocławiu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Podniósł, że skarga strony została wniesiona na pismo organu z dnia 5 stycznia 2021 r., w którym organ poinformował skarżącą na jaki adres przesłał decyzję z dnia 21 stycznia 2021 r. nr MOPS/DPIN/AL.297/12/4, oraz że przepisy prawa nie przewidują instytucji ponownego doręczania decyzji administracyjnej. Wyjaśnił, że wspomniane pismo organu stanowi więc czynność materialno-techniczną, która została podjęta w ramach postępowania administracyjnego, jakie toczyło się w przedmiocie wydania decyzji z dnia 21 stycznia 2019 r. nr MOPS/DPIN/AL.297/12/4. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę strony w zakresie odnoszącym się do wyartykułowanego w niej przedmiotu zaskarżenia w postaci "czynności Prezydenta Miasta Wrocławia na mocy której w/w organ nie uznał wniosku skarżącej o prawidłowe doręczenie decyzji" należało ocenić jako niedopuszczalną i z tych powodów podlegała ona odrzuceniu. Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, w tym objęcie sprawy kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (...), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oprócz kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały w nich wymienione. Przechodząc do analizy właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie wyjaśnić należy, że doręczenie decyzji w postępowaniu administracyjnym jest czynnością organu, która nie przyznaje, nie stwierdza, ani nie uznaje żadnych uprawnień lub obowiązków. Nie stanowi ona również załatwienia sprawy administracyjnej, bowiem doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty jego dokonania biegnie dla stron termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Jest to zatem czynność materialno-techniczna organu administracji publicznej powodująca skutki prawne przez fakty. Prawidłowość doręczenia decyzji nie podlega kontroli sądowej, w drodze odrębnej skargi, a może być oceniania w toku postępowania odwoławczego, może też być przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Z tych samych powodów, także pismo organu z dnia 5 stycznia 2021 r., w którym organ poinformował skarżącą na jaki adres przesłał decyzję z dnia 21 stycznia 2021 r. nr MOPS/DPIN/AL.297/12/4 nie może stanowić przedmiotu kontroli sądowo-administracyjnej. Jakkolwiek niedopuszczalność skargi w świetle brzmienia art. 3 § 2 p.p.s.a. wydaje się w sprawie oczywista to jednak uzupełniająco należy wskazać na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 171/15,w którym Sąd ten wyraził pogląd, że czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – przepis ten odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia ani nie przyznaje, ani nie stwierdza, ani nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Nie stanowi ona również załatwienia sprawy administracyjnej. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Prawidłowość doręczenia decyzji nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Co za tym idzie, także, niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt I FSK 1479/17 oraz z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 397/15). Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.