IV SA/Wr 409/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie wniosku postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...]marca 2011 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia A. D. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. polegającą na niezałatwieniu w ustawowym terminie wniosku z dnia 2 września 2010 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia Dyrektorowi Ośrodka Pomocy Społecznej w D. dodatkowego terminu do załatwienia tego wniosku. W postanowieniu pouczono stronę o tym, że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie. Pismem z dnia 16 maja 2011 r. A. D. wniósł skargę na wskazane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi uzasadniając to tym, że zaskarżone postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 kpa zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] zostało wydane w trybie art. 37 § 1 i 2 kpa Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, - który winien rozstrzygnąć sprawę - ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Skarga na tego rodzaju postanowienia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Osobie, która wyczerpała tryb postępowania przed organami administracji publicznej w sprawie bezczynności przysługuje samoistna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.