III SAB/Kr 102/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie podjęcia działań nadzorczych w sprawie wygaszenia mandatu radnego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE B. K., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie podjęcia działań nadzorczych w sprawie wygaszenia mandatu radnego. Skarżący wniósł o: 1. Stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności (a jeśli nie, to przewlekłego prowadzenia postępowania) z rażącym naruszeniem prawa w sprawie rozpatrzenia skargi na bezczynność Rady Miejskiej w W w sprawie wygaszenia mandatu radnego M. S. w związku z naruszeniem art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372, zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym), 2. Zobowiązanie Wojewody do stwierdzenia zasadności skargi na bezczynność Rady Miejskiej w W dotyczącej wygaśnięcia mandatu radnego, 3. Zobowiązanie Wojewody o wydania Zarządzenia Zastępczego w rozumieniu art. 98a ustawy o samorządzie gminnym, stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego Rady Miejskiej w W, 4. Przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu 30 sierpnia 2020 r. wezwał Radę Miejską w W do usunięcia naruszenia prawa i podjęcia na najbliższej sesji Rady Miejskiej uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego M. S. z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą "FH A M. S. Piekarnia [...]" na mieniu gminnym. W odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z dnia 2 października 2020 r. Przewodniczący Rady Miejskiej w W poinformował, że nie ma podstaw do wygaśnięcia mandatu radnego w ww. sprawie. Pismem z dnia 6 października 2020 r., wniesionym drogą elektroniczną, skarżący złożył do Wojewody skargę na bezczynność Rady Miejskiej w W w sprawie wygaszenia mandatu ww. radnego oraz zwrócił się z wnioskiem o podjęcie działań nadzorczych w sprawie naruszenia mandatu radnego przez M. S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Wojewoda wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wyłącznie od wojewody zależy, czy skorzysta ze swoich uprawnień nadzorczych. Ani osoba fizyczna, ani prawna, nie może domagać się od organu nadzoru wydania rozstrzygnięcia nadzorczego ani podjęcia przez niego działania, które jest elementem działania nadzorczego. Nakazanie wojewodzie wykonania czynności stanowiących część postępowania nadzorczego nie mieści się w przepisach regulujących właściwość rzeczową sądów administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1999 r., sygn. akt II SA 1244/98, opub. w LEX nr 47305 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 629/04, opub. w LEX nr 158865). W konsekwencji uznać należy, że żaden "podmiot zewnętrzny" nie może skutecznie domagać się od wojewody podjęcia czynności nadzorczych, w tym podjęcia czynności o których mowa w art. 98a ustawy o samorządzie gminnym. Wojewoda podniósł również brak legitymacji skarżącego do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie; Dz. U. z 2019 r., poz. 1464 ze zm., zwanej dalej ustawą o wojewodzie i administracji rządowej w województwie), w przypadkach, gdy wojewoda lub organy niezespolonej administracji rządowej nie wykonują czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne naruszają prawa osób trzecich, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego. Legitymację do wniesienia powyższej skargi ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone powyższą bezczynnością organu (art. 63 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie). O istnieniu interesu prawnego możemy mówić wówczas, gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy. Twierdzenia te należy odnieść do pojęcia interesu prawnego, o którym mowa w art. 63 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Ponadto skarga powinna zawierać nie tylko wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia po stronie skarżącego, ale przede wszystkim należy wykazać, że interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Nie można zatem z samego faktu posiadania zastrzeżeń do oceny dokonanej przez organ nadzoru odnośnie ewentualnego naruszenia przez radnego rady gminy zakazu, o którym mowa w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wyprowadzać indywidualnego interesu prawnego do zaskarżenia bezczynności wojewody w tym zakresie, jako że kwestionowania bezczynność nie dotyczy prawa i obowiązków obywatela wnoszącego skargę i nie odnosi się do sytuacji prawnej skarżącego, nawet gdy sprawuje on funkcję organu wykonawczego gminy. Z obu powyżej wskazanych przyczyn, tj. braku właściwości rzeczowej sądu administracyjnego do rozpatrywania niniejszej sprawy oraz braku legitymacji skarżącego do złożenia przedmiotem skargi złożona skarga winna podlegać odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności, w tym m.in. czy sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania danej sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się bowiem wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. Nadto, stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej w skrócie - P.p.s.a.) sąd administracyjny nie jest związany podstawą prawną powołaną w skardze. Mając na uwadze regulację przepisu § 3 art. 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową i stosują środki określone w tych przepisach, Sąd orzekający rozważał w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesienia skargi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 art. 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na gruncie P.p.s.a. skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.(tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a) jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., a więc w sytuacji niewydania aktu lub niepodjęcia czynności określonej w tych przepisach. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 496/08 baza orzeczeń.nsa. gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy bezczynności Wojewody w przedmiocie wydania, na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372, zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym), zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego. W myśl art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jeżeli właściwy organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 383 § 2 i 6 oraz art. 492 § 2 i 5 ustawy, o której mowa w art. 24b ust. 6, oraz art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 2399 ze zm., zwanej dalej ustawą o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne), w zakresie dotyczącym odpowiednio wygaśnięcia mandatu radnego, wygaśnięcia mandatu wójta, odwołania ze stanowiska albo rozwiązania umowy o pracę z zastępcą wójta, sekretarzem gminy, skarbnikiem gminy, kierownikiem jednostki organizacyjnej gminy i osobą zarządzającą lub członkiem organu zarządzającego gminną osobą prawną, nie podejmuje uchwały, nie odwołuje ze stanowiska lub nie rozwiązuje umowy o pracę, wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie bezskutecznego upływu terminu określonego w ust. 1, wojewoda, po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze (art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym). Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w całości podzielił argumentację wyrażoną w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Go 38/16, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2009/16. W konsekwencji przyjąć należało, że określony w niniejszej sprawie przedmiot skargi wniesionej przez skarżącego nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, wyznaczonej przepisem art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Jak już bowiem wskazano, skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej i przysługuje tylko w tych sprawach, w których wydawane są decyzje, postanowienia oraz akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 9 P.p.s.a. Zarządzenie zastępcze, uregulowane w art. 98a ustawy o samorządzie gminnym, jest szczególnym aktem nadzoru podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 98 ustawy o samorządzie gminnym. W świetle tych przepisów, jedynie wojewoda jako organ nadzoru może zdecydować o wydaniu zarządzenia zastępczego, które następnie podlegać będzie kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. Zarządzenie zastępcze nie jest żadnym z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., wobec czego bezczynność organu polegająca na niewydaniu takiego zarządzenia nie stanowi bezczynności organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Nie jest również bezczynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., jako, że postępowanie w sprawie wydania zarządzenia zastępczego na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym nie jest postępowaniem administracyjnym. Kontroli sądowej z powodu niezgodności z prawem podlegają tylko rozstrzygnięcia organu nadzoru, ponieważ zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określony w omawianym przepisie sprowadza się do kontrolowania rozstrzygnięć organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, nie zaś na wymuszaniu przez sąd wydawania określonych rozstrzygnięć (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 22/14, postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 583/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie istnieje bowiem żaden przepis prawa, który uprawniałby podmiot do żądania wydania zarządzenia zastępczego i jednocześnie rodziłby po stronie wojewody obowiązek przeprowadzenia w tym przedmiocie postępowania zakończonego takim zarządzeniem. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być zatem jedynie akt nadzoru nad działalnością organu jednostki samorządu terytorialnego, a nie zaniechanie przez organ podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Brak reakcji organu nadzoru na pisma zawierające żądanie podjęcia działań w trybie nadzoru nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA z dnia 23 marca 1994 r., sygn. akt SA/Łd 703/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 73, z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 606/04, wyrok NSA z dnia 8 lipca 1991 r., sygn. akt SA/Ka 491/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 68, postanowienia WSA w Kielcach z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SAB/Ke 33/11, WSA w Warszawie z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 560/14 baza orzeczeń nsa.gov.pl). Gdyby w omawianej sprawie, na gruncie P.p.s.a., przyjąć właściwość sądu administracyjnego do nakazania organowi wydania zarządzenia zastępczego z art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, oznaczałoby to wówczas możliwość nakazania wojewodzie wydania rozstrzygnięcia o określonej z góry treści. To zaś jest niemożliwe, bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że zobowiązanie organu przez sąd administracyjny na mocy przepisu art. 149 P.p.s.a. do wydania rozstrzygnięcia w żadnym wypadku nie może obejmować jego treści, gdyż to należy do organu i sąd nie może go w tym zastępować (vide: wyrok NSA z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt II GSK 134/05). Innymi słowy, wyrok uwzględniający skargę na bezczynność nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 398). Przyjęcie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego w omawianej sprawie byłoby równoznaczne z obejściem tej zasady. Stwierdzenie niedopuszczalności skargi na gruncie P.p.s.a., skutkującej jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego, obligowało Sąd do oceny dopuszczalności skargi z uwagi na przepis art. 3 § 3 P.p.s.a odsyłający do regulacji szczególnych. Ustawą szczególną zawierającą tego rodzaju przepisy jest m.in. ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1464 ze zm., zwanej dalej ustawą o wojewodzie i administracji rządowej w województwie). Stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 tej ustawy przepis art. 63 stosuje się odpowiednio, gdy wojewoda lub organy niezespolonej administracji rządowej nie wykonują czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne naruszają prawa osób trzecich Zgodnie z ust. 2 art. 64 w przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego. Z kolei przepis art. 63 stanowi, że "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis, lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru do usunięcia naruszenia, zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. 3. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym". Powołany przepis art. 64 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie przewiduje zaskarżalność bezczynności wojewody lub organu niezespolonej administracji rządowej w zakresie m.in. "niewykonywania czynności nakazanych prawem" zaś przedmiot orzekania przez sąd administracyjny określa jako (ust. 2) nakazanie wykonania przez organ nadzoru niezbędnych czynności na rzecz skarżącego. Poszerza on zatem w stosunku do art. 3 § 2 P.p.s.a. zakres sądowej kontroli działań wojewody o czynności faktyczne i prawne naruszające prawa osób trzecich i "niewykonywanie czynności nakazanych prawem". Nawiązując do argumentacji omówionego wyżej jednolitego stanowiska sądów administracyjnych w kwestii niedopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność wojewody w przedmiocie wydania zarządzenia zastępczego, stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego, stwierdzić należy, że również analizowany przepis art. 64 ust. 1 ww. ustawy nie daje podstaw do wywodzenia możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu nadzoru w tym przedmiocie. Treść przepisu art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wskazuje bowiem, że akt administracyjny w postaci zarządzenia zastępczego wydawany jest na tej podstawie prawnej jedynie wówczas, gdy w określonym stanie faktycznym wojewoda dostrzega materialnoprawne przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego. Skorzystanie przez wojewodę z posiadanej kompetencji poprzedzone jest zatem oceną okoliczności faktycznych i prawnych. Jak już wskazano, przepisy prawa nie zakreślają wojewodzie jako organowi nadzoru żadnego terminu na wydanie zarządzenia zastępczego, od momentu powzięcia informacji o ewentualnych przesłankach do wydania takiego aktu, zatem trudno przyjmować w takiej sytuacji zaistnienie stanu bezczynności. Ponownego podkreślenia na gruncie analizowanego przepisu wymaga też to, że nie istnieje żaden przepis prawa, który uprawniałby jakikolwiek podmiot do żądania wydania zarządzenia zastępczego i jednocześnie rodziłby po stronie wojewody obowiązek przeprowadzenia w tym przedmiocie postępowania zakończonego takim zarządzeniem. Kompetencja wojewody w tym zakresie aktualizuje się bowiem w dokonanej przez organ nadzoru analizie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy pod kątem zaistnienia materialnoprawnych przesłanek do wydania zarządzenia zastępczego (w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego). Zważywszy na taki charakter omawianej kompetencji wojewody nie można uznać, iż wydanie zarządzenia zastępczego należy do "czynności nakazanych prawem", o których mowa w art. 64 ust. 1 ww. ustawy i w odniesieniu do których dopuszczalna jest skarga na bezczynność. Ze wskazanych przyczyn skarga skarżącego podlegała odrzuceniu również ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania, ocenianej na gruncie przepisu szczególnego. Jednakże nawet gdyby przyjąć dopuszczalność wniesionej skargi w oparciu o przepis art. 64 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, to również podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., bowiem interes prawny wnoszącego skargę nie został naruszony stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Podmiot wnoszący skargę na podstawie art. 64 ust. 1 w zw. z odpowiednio stosowanym art. 63 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie jest zobowiązany nie tylko do wykazania istnienia interesu prawnego lub uprawnienia wynikającego z wyraźnie określonych przepisów prawa (co do zasady materialnego), lecz także do wykazania naruszenia tego interesu lub uprawnienia przez "niewykonywanie czynności nakazanych prawem" przez skarżony organ. Rację więc ma organ administracji, że skarżący musi wykazać, że posiada tego rodzaju interes prawny lub uprawnienie (wynikające z konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego) oraz, że ten interes lub to uprawnienie zostały przez tę bezczynność naruszone. Tymczasem w skardze skarżący nie przytoczył żadnych okoliczności lub przepisów prawa, które mogłyby świadczyć o tym, że posiada uprawnienia lub interes prawny na tle podstawy prawnej wydania zarządzenia zastępczego przez wojewodę w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego z powodu sygnalizowanego przez niego naruszenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego (art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1319) i art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.). W tym zakresie trafne są też wywody organu nadzoru odnośnie braku legitymacji skargowej skarżącego ze względu na brak jego interesu prawnego. Zaakcentowania jednakże wymaga, że przez odpowiednie stosownie do art. 64 ust. 1 przepisu art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, legitymowany do wniesienia skargi na bezczynność o jakiej mowa w tym przepisie jest podmiot, który posiada interes prawny lub uprawnienie, ale którego interes prawny lub uprawnienie zostały zarzucaną skargą na bezczynność naruszone. Zważyć zatem należy, że to ustawa o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, jako przepis szczególny, samodzielnie reguluje zakres przedmiotowy jak i podmiotowy zaskarżalności do sądu bezczynności o jakiej mowa w art. 64 ust. 1 ww. ustawy. Wyłączona jest zatem legitymacja do zaskarżenia bezczynności wynikająca z art. 50 § 1 P.p.s.a. Sąd uznał zatem, że podstawą do odrzucenia skargi stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., stosownie do którego sąd administracyjny odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie). Ponadto, podstawą do odrzucenia skargi stanowi również przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., dotyczący niedopuszczalności skargi z innych przyczyn. Można bowiem uznać, że już na podstawie treści skargi oraz akt sprawy możliwe jest stwierdzenie, że skarżący, nie powołując się na własny interes prawny lub uprawnienie wynikające z przepisów prawa oraz nie wykazując ich naruszenia, nie spełnił warunku posiadania legitymacji skargowej, o której mowa w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowe w województwie. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, 5a i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak na wstępie.