II SA/Wa 986/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędzia WSA Danuta Kania Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi D. R. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej na rzecz skarżącego D. R. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE Centralna Komisja Lekarska (CKL) orzeczeniem z [...] stycznia 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D. R., uchyliła orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej (RKL) w [...] z [...] listopada 2020 r. nr [...] i wydała nowe uznając funkcjonariusza zdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej z ograniczeniem – kat. B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazała, że specjalista kardiolog po wnikliwej analizie dokumentacji orzeczniczej, dokumentów dołączonych przez stronę (wyników badań echokardiograficznych, opinii kardiologicznych oraz karty informacyjnej z Oddziału Kardiologicznego WSS im. [...] w [...]), badaniu własnym, w tym badaniu ECHO serca stwierdził wypadanie płatków zastawki mitralnej oraz łagodnej niedomykalności zastawki mitralnej. Podkreślono, że we wszystkich badaniach opisywane jest występowanie fali zwrotnej w obrębie zastawki mitralnej, co potwierdza rozpoznanie wady serca pod postacią niedomykalności tej zastawki. Zaznaczyła, że ustalone w trakcie postępowania orzeczniczego rozpoznanie (łagodnej wady serca – niedomykalności mitralnej) figuruje w § 49 pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 218 r. poz. 2035) i zgodnie z zapisem w kolumnie 8 tego załącznika kwalifikuje funkcjonariusza do kategorii zdolności do służby B – zdolny do służby z ograniczeniem. CKL analizując wyniki przeprowadzonych w toku postępowania orzeczniczego konsultacji kardiologicznych oraz wynik próby wysiłkowej ustalił jako przeciwwskazanie udział w akcjach ratowniczo-gaśniczych. W związku z powyższym stwierdziła, że w orzeczeniu z [...] listopada 2020 r. RKL[...] w sposób prawidłowy dokonała kwalifikacji zdolności do służby, jednak po analizie całości dokumentacji medycznej uznał za konieczną modyfikację ustalonych przeciwwskazań do służby przez co uchylił orzeczenie organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. R. wniósł o uchylenie orzeczenia CKL z [...] stycznia 2021 r.; zobowiązanie komisji do wydania w określonym terminie orzeczenia, w którym Sąd pozostawiając rozstrzygnięcie do uznania organu wskaże konieczność ponownej oceny materiału dowodowego z udziałem lekarza kardiologa pod kątem ustalenia, czy zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy oraz załączone do skargi dokumenty dają podstawę do uznania czy istnieje u niego śladowa niedomykalność zastawki mitralnej oraz dysfunkcja zastawki z wypadaniem płatka; przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. konsultacji lekarskiej z [...] stycznia 2021 r. [...] J. K. W., specjalistę chorób wewnętrznych, kardiologa; zaświadczenia z [...] marca 2021 r. wystawionego przez [...] R. J., specjalistę chirurga, kardiochirurga; badania echokardiograficznego z [...] marca 2021 r. przeprowadzonego przez [...] J. D. K.; konsultacji lekarskiej z [...] marca 2021 r. przeprowadzonej przez [...] J. A. M. kardiologa na okoliczność ustalenia, że stwierdzono u niego śladową niedomykalność zastawki mitralnej, a w konsekwencji, że zgodnie z objaśnieniami do § 49 pkt 5 rozporządzenia, nakazującymi kwalifikowanie osób z ww. wadą jako zdolnych do służby brak było podstaw do przyznania mu kategorii "B", a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, polegające na: a) błędnej wykładni § 49 pkt 3 kol. 8 kat "B" rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa, poprzez błędne przyjęcie, że stan jego zdrowia wypełnia przesłanki zawarte ww. przepisie, b) niezastosowaniu § 49 pkt 5 rozporządzenia, w sytuacji kiedy stan jego zdrowia wypełnia przesłanki zawarte ww. przepisie z uwagi na to, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja medyczna wskazuje na to, że ma stwierdzoną śladową niedomykalność zastawki mitralnej. 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. 2020 poz. 398), poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ponieważ komisja lekarska zaniechała przeprowadzenia samodzielnych ustaleń celem usunięcia rozbieżności w załączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej (nie uwzględniono zaświadczenia lekarskiego z [...] września 2020 r. wystawionego przez kardiologa, w którym stwierdzono małą niedomykalność mitralnej zastawki), niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz błędne jego rozpatrzenie, a w konsekwencji niewyczerpujące wyjaśnienie w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności związanych z istnieniem małej (śladowej) niedomykalności zastawki mitralnej oraz dysfunkcji zastawki z wypadaniem płatka, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że spełnia kryteria z § 49 pkt 3 kol. 8 kat "B" rozporządzenia, b) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 4 ustawy o komisjach, poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący polegające na pominięciu przedstawionego w toku orzekania, zaświadczenia lekarskiego z [...] września 2020 r. wystawionego przez [...] R. M. - specjalistę chorób wewnętrznych kardiologa, w której stwierdzono małą niedomykalność mitralną, które to pojęcie jest w świetle aktualnej wiedzy medycznej synonimem śladowej niedomykalności zastawki mitralnej, o której mowa w objaśnieniach do § 49 pkt 5 rozporządzenia, nakazujących kwalifikowanie osób z ww. wadą jako zdolnych do służby, co zgodnie z § 49 pkt 5 rozporządzenia nie kwalifikuje do przyznania kategorii "B". Skarżący wskazał, że zgodnie z § 49 pkt 3 kol. 8 kat "B" powołanego rozporządzenia "wady zastawkowe serca i wielkich naczyń – łagodne" należy kwalifikować do kategorii "B", czyli stosownie do przepisów ustawy o komisjach osoby zaliczone do tej kategorii są "zdolne do służby z ograniczeniem". Organ przyjął, że skoro stwierdzono u niego łagodną niedomykalność zastawki mitralnej to jest to równoznaczne z łagodną wadą zastawkową serca, o której mowa w powołanym wyżej przepisie rozporządzenia. Tymczasem, ustawodawca rozróżnia dwie postaci niedomykalności zastawki mitralnej, tj. niedomykalność zastawki mitralnej oraz śladową niedomykalność zastawki mitralnej, co znajduje odzwierciedlenie w objaśnieniach do § 49 pkt 5 rozporządzenia, w którym stwierdzono: "Kandydatów do służby i funkcjonariuszy, u których stwierdzono wypadanie płatka zastawki mitralnej bezobjawowe, bez niedomykalności zastawki mitralnej lub ze śladową jej niedomykalnością, należy kwalifikować jako zdolnych" oraz "Niedomykalność zastawki mitralnej w przebiegu zespołu wypadania płatka zastawki należy kwalifikować według pkt 3 lub 4". Z powyższego wynika zatem, że w świetle cytowanego wyżej przepisu śladowa niedomykalność zastawki mitralnej jest tego rodzaju wadą, która w wypadku jej stwierdzenia u funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej powinna skutkować uznaniem go jako zdolnego do służby (kat. "A"). Bezspornym w sprawie jest, że stwierdzono u niego wypadanie płatka zastawki mitralnej, co powinno skutkować zaliczeniem go do kategorii o której mowa jest w § 49 pkt 5 rozporządzenia, a więc "Zespół wypadania płatka zastawki dwudzielnej". Wprawdzie ww. przepis w kol. 8 wprowadza możliwość zaliczenia funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej ze stwierdzoną wadą do kategorii A lub B (A/B), ale objaśnienia do § 49 pkt 5 rozporządzenia nie pozostawiają wątpliwości, że w wypadku gdy wypadaniu płatka zastawki towarzyszy śladowa niedomykalność zastawki mitralnej to osoby z takim zespołem wad należy kwalifikować jako zdolnych. Analiza zgormadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wskazuje na to, że jednym z dokumentów, które zostały wskazane w zaskarżonym orzeczeniu było m.in. zaświadczenie lekarskie z [...] września 2020 r. wystawione przez [...] R. M. - specjalistę chorób wewnętrznych kardiologa, w której stwierdzono małą niedomykalność mitralną zastawki. Powyższa okoliczność ma kluczowe znaczenie w sprawie, ponieważ organ w żaden sposób nie odniósł się do tej kwestii pomimo, że w pkt 10 orzeczenia (wyniki badań lekarzy specjalistów dodatkowych) ww. zaświadczenie lekarskie zostało wymienione. Powyższa okoliczność może być związana z faktem, że żaden z członków CKL orzekających w niniejszej sprawie nie jest lekarzem kardiologiem. Tymczasem, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną wyróżnia się małą, umiarkowaną i dużą niedomykalność mitralną. W wytycznych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego nie definiuje się różnicowania pomiędzy potocznie używaną "śladową", a fachowo określoną "małą" niedomykalnością, gdyż obie wady są nieistotne klinicznie. W związku z tym pojęcie "śladowe" jest pojęciem wyłącznie nieformalnym medycznie, każda zaś śladowa niedomykalność jest dla kardiologa małą niedomykalnością. W konsekwencji CKL błędnie wyłożyła przepis § 49 pkt 3 kol. 8 kat "B" rozporządzenia i objaśnienia do § 49 pkt 5 rozporządzenia, co doprowadziło do błędnych wniosków i nieprawidłowego zakwalifikowania. W jego ocenie z uwagi na spełnienie kryteriów "śladowej niedomykalności" powinno mu się przyznać przyznać kategorię "A". W konsekwencji nie istniała podstawa prawna do orzeczenia wobec niego kategorii "B". Ponadto, na istnienie u niego śladowej niedomykalności zastawki mitralnej wskazują wprost następujące dokumenty: konsultacja lekarska z [...] stycznia 2021 r. przeprowadzonej przez [...] J. K. W., specjalistę chorób wewnętrznych, kardiologa; zaświadczenie z [...] marca 2021 r., wystawione przez [...] R. J., specjalistę chirurga, kardiochirurga; badanie echokardiograficzne z [...] marca 2021 r., przeprowadzone przez [...] J. D. K.. Zdaniem skarżącego stan jego zdrowia nie może zostać zakwalifikowany jako "wady zastawkowe serca i wielkich naczyń łagodne", gdyż zgodnie z objaśnieniami do rozporządzenia dysfunkcją zastawki nie jest wypadanie płatka zastawki mitralnej bezobjawowe, bez zaburzeń rytmu, bez powikłań i bez niedomykalności mitralnej lub ze śladową jedynie jej niedomykalnością, a tylko dysfunkcję zastawki z wypadaniem płatka należy kwalifikować według pkt 3 z § 49 rozporządzenia. Zaznaczył, że komisja lekarska w ogóle nie zauważył, że część dowodów wskazuje na fakt istnienia u niego śladowej niedomykalności zastawki mitralnej, a nie odnosząc się do tej okoliczności nie wykluczył tego, że może ona w niniejszej sprawie występować. Powyższe oznacza, że materiał dowodowy nie został oceniony w sposób wyczerpujący. W jego ocenie przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, ponieważ przedstawione dowody, które nie były znane Organowi w chwili orzekania wskazują wprost na istnienie u Skarżącego śladowej niedomykalności zastawki mitralnej, co znajduje z kolei przełożenie na ocenę prawną jaka powinna zostać dokonana w niniejszej sprawie w kontekście ustalenia zdolności do służby Skarżącego i przypisania go do odpowiedniej kategorii. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ, odnosząc się do przepisów prawa, w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko. Materia orzekania w przedmiocie zdolności do służby wojskowej została uregulowana w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 398) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U z 2018 r., poz. 2035), w którym to prawodawca zawarł w formie załącznika do rozporządzenia wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności do służby m.in. w Straży Pożarnej – opatrzony objaśnieniami szczegółowymi. Objaśnienia te w sposób dokładny wskazują, w jaki sposób dokonywać kwalifikacji zdolności do służby wojskowej w przypadkach konkretnego rozpoznania. Z uwagi na fakt, że owe objaśnienia szczegółowe są częścią załącznika do rozporządzenia, same nabierają również charakteru normatywnego. Organ orzekający, winien zatem dokonywać kwalifikacji osoby orzekanej przez pryzmat stwierdzonego rozpoznania lekarskiego według terminalowi klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji, stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów (art. 39 ust. 1 powołanej ustawy), uwzględniając przy tym szczegółowe objaśnienia doprecyzowujące sposób kwalifikację danego §. Wynik powyższej czynności orzeczniczej, powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, aby zarówno orzekany, jak i Sąd administracyjny mogli poznać drogę dochodzenia przez organ do wniosków zmaterializowanych w treści orzeczenia. W analizowanym przypadku Centralna Komisja Lekarska rozpoznała u Skarżącego niedomykalność zastawki mitralnej I/IIo. Rozpoznane schorzenie nie zostało wprost ujęte w Dziale X – Układ krążenia załącznika do powołanego rozporządzenia. Schorzenia odnoszące się do zastawki mitralnej (dwudzielnej) zostały wskazane w § 49 w pkt 3 załącznika do rozporządzenia jako "Wady zastawkowe serca i wielkich naczyń – łagodne", w pkt 4 jako "Wady zastawkowe serca i wielkich naczyń - zaawansowane" i pkt 5 jako "Zespół wypadania płatka zastawki dwudzielnej". Centralna Komisja Lekarska do stwierdzonego schorzenia niedomykalność zastawki mitralnej I/IIo przyporządkowała pkt 3 § 49 uzasadniając, iż "... we wszystkich badania opisywane jest występowanie fali zwrotnej w obrębie zastawki mitralnej, co potwierdza rozpoznanie wady serca pod postacią niedomykalności tej zastawki". Z bogatej diagnostyki opisanej w orzeczeniu wynika, iż u Skarżącego stwierdzono wypadanie płatka zastawki mitralnej z falą zwrotną (np. opinia kardiologicza [...] O. z [...] września 2020 r., badanie kardiologiczne z [...] września 2020 r. wykonane przez [...] J. B. stwierdzające "morfologię płatków typowych dla porannej postaci zespołu Barlowa (...) późnoskurczowa łagodna fala zwrotna). Wypadanie płatka zastawki mitralnej (zespół Barlowa) jest oceniane jako schorzenie niegroźne i niewymagające leczenia, dlatego też w objaśnieniach do pkt 5 § 49 wskazano, iż u kandydatów do służby i funkcjonariuszy, u których stwierdzono wypadanie płatka zastawki mitralnej bezobjawowe, bez niedomykalności zastawki mitralnej lub ze śladową jej niedomykalnością, należy kwalifikować jako zdolnych. Jak się zatem należy domyślać, Centralna Komisja Lekarska nie zakwalifikowała stwierdzonego w Skarżącego schorzenia jako "Zespołu wypadania płatka zastawki dwudzielnej" – pkt 5 z tego powodu, iż stwierdzono również występowanie fali zwrotnej, co zdaniem Komisji przesądza o wystąpieniu "Wady zastawkowej serca – łagodnej" – pkt 3. Organ orzekający nie wyjaśnił jednak opierając się na wiedzy medycznej, dlaczego jednoznaczne opinie specjalistów kardiologów o braku negatywnych następstw dla zdrowia Skarżącego, a nawet jego wydolności fizycznej, w przypadku stwierdzenia "fali zwrotnej" stanowi o wadzie zastawkowej serca, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy (kat. B) zmniejszającej sprawność fizyczną mogącą mieć wpływ na zdolność funkcjonariusza do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Na przeciwstawną ocenę wskazują opinie kardiologiczne: [...] R. M. z [...] września 2020 r. – mała niedomykalność mitralna bez morfologicznych wyników przeciążenia LV,LA (...) w chwili obecnej bez p/wskazań kardiologicznych do pracy na stanowisku strażaka zawodowego; [...] J. B. z [...] września 2020 r. – brak p/wskazań kardiologicznych do pracy zawodowej (strażak); [...] R. M. z [...] listopada 2020 r. – w chwili obecnej bez p/wskazań na stanowisku strażak również w nocy, w ramach dyżuru oraz przy znacznym obciążeniu fizycznym; [...] J. K. z [...] grudnia 2020 r. i [...] stycznia 2021 r. – strażak jest klinicznie zdrową osobą o ponadprzeciętnej tolerancji wysiłku, wrodzony proplast płatków zastawki mitralnej powoduje łagodną falę zwrotną, telesystoliczną, nie powodującą ryzyka zdrowotnego przy uprawianiu (dalszym) zawody o dużych wymaganiach fizycznych, jak praca strażaka – możliwa bez ograniczeń; ww. niedomykalność zastawki jest nieistotna hemodynamicznie; schorzenie bez wady zastawkowej o znaczeniu hemodynamicznym. Centralna Komisja Lekarka nie odnosząc się w spornym zakresie do materiału dowodowego sprawy i nie wyjaśniając powstałych na jego podstawie rozbieżności naraża się na słuszny zarzut wydania orzeczenia arbitralnego. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że organ uchybił swoim obowiązkom. Ograniczył się bowiem do przywołania konkretnego przepisu załącznika do powołanego rozporządzenia i wskazania stwierdzonego rozpoznania medycznego, które nie odpowiada kwalifikacji z § 49 tego załącznika. W istocie nie wyjaśnił w motywach swego orzeczenia, dlaczego dokonał takiej, a nie innej kwalifikacji prawnej i z jakich powodów pominął, czy też odmiennie od opinii licznych specjalistów ocenił wpływ stwierdzonego schorzenia na stan zdrowia orzekanego. Skład orzekający w pełni akceptuje pogląd zaprezentowany w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1686/20 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że "uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego stwierdzone schorzenie czy ułomność fizyczna u osoby badanej, umożliwia lub uniemożliwia pełnienie służby. (...) Orzeczenie komisji lekarskiej winno być więc sporządzone tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli". Prawidłowe skonstruowanie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia CKL jest istotne zarówno, z uwagi na art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a przede wszystkim ze względu na zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i zasadę zaufania do organów administracyjnych (art. 8 k.p.a.), jak również ze względu na argumentację zawartą przez Skarżącego w odwołaniu oraz powieloną i wzbogaconą w skardze – patrz prawomocny wyrok z dnia 9 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 374/20 (publik. j.w.). Wskazane powyżej uchybienia organ starał się usunąć na etapie odpowiedzi na skargę. Należy jednak pamiętać o tym, że wiążący charakter ma jedynie stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu. Niedoskonałości rozstrzygnięcia nie mogą zaś być skutecznie usuwane na etapie odpowiedzi na skargę, która stanowi przecież zwykłe pismo procesowe w postępowaniu sądowym. Nie rozstrzyga więc materii kwalifikacji osoby orzekanej. W ocenie Sądu omawiane nieprawidłowości mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, iż skład orzekający jest świadom tego, że wiele aspektów rozpoznania czy kwalifikacji, dla doświadczonych lekarzy zasiadających w komisjach jawi się jako oczywiste. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, iż orzeczenia dotyczą osób, nie posiadających najczęściej nawet w przybliżeniu tak rozległej wiedzy medycznej i doświadczenia zawodowego. Uzasadnienia orzeczeń winny więc uwzględniać tę okoliczność i być sporządzane w taki sposób, aby nie tylko wyjaśniać rozstrzygnięcie, ale też przekonać do jego poprawności osobę, której dotyczy, zwłaszcza jeżeli orzeczenie komisji lekarskiej wywołuje tak daleko idące skutki w życiu zawodowym funkcjonariusza. W związku z powyższym, uznając że skarżone orzeczenie narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni uwagi zawarte w powyższym uzasadnieniu. W szczególności wnikliwie zapozna się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją medyczną, jak też dowodami przedstawianymi przez stronę i dokona stosownej kwalifikacji prawnej oraz wyczerpująco uzasadni podjęte rozstrzygnięcie, w którym jednoznacznie ustali, czy skarżący jest zdolny do służby bez ograniczeń, czy też z ograniczeniami. Dodatkowo należy wyjaśnić, iż Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych strony skarżącej wymienionych w skardze oraz piśmie procesowym z dnia [...] marca 2021 r. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów medycznych w większości wytworzonych po wydaniu zaskarżonego orzeczenia CKL. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny jest sądem prawa, którego kompetencje obejmują co do zasady kontrolę legalności zaskarżonych decyzji według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie ich wydania. Stąd też zasadą jest orzekanie w oparciu o materiał dowodowy zebrany i ustalony przez organy administracji.