VI SA/Wa 1245/12

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego S. B. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego S. B. adwokata. UZASADNIENIE S. B. (dalej też jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący nie posiada także stałego źródła dochodu będąc od dnia [...] 2011 roku osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, co potwierdza załączone przez niego zaświadczenie z właściwego urzędu pracy. Skarżący podniósł, iż nie korzysta z pomocy miejskiego ośrodka pomocy rodzinie otrzymując bon na obiady oraz zasiłek na żywność. Skarżący wyjaśnił, iż z prac dorywczych uzyskuje dochód 500 złotych, przy czym 300 złotych przeznacza miesięcznie na alimenty na rzecz syna. Z nadesłanych przez skarżącego wyciągów z rachunku bankowego za okres od 3 czerwca do 3 września br. wynika, iż maksymalna kwota wpłaty wynosiła 170 złotych z wyjątkiem środków uzyskanych z tytułu odstąpienia miejsca na cmentarzu w kwocie 7 000 złotych. Skarżący wyjaśnił jednakże, że środki te przeznaczył na spłatę zadłużenia, przy czym nadal zadłużenie w spółdzielni mieszkaniowej sięga kwoty 15 960 złotych. Skarżący oświadczył, iż nie posiada żadnych wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Z kolei w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 roku sygn. akt OZ 862/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę. W niniejszej sprawie zauważyć należy, iż aktualnie skarżący jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku, uzyskuje dochód w bardzo niewielkim wymiarze, z którego znaczna część konsumowana jest przez konieczność zapłaty alimentów. Taka sytuacja nie pozwala mu na czynienie jakichkolwiek oszczędności. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Tym samym uznać należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.