III SA/Wr 492/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Barbara Ciołek, Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. K. reprezentowanego przez kuratora U. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kwoty z tytułu obciążenia kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu oddala skargę w całości. UZASADNIENIE ZASADNIENIE Przedmiotem skargi P. K. reprezentowanego przez kuratora adw. U. S. (dalej: Strona, Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, SKO) z dnia [...] numer [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Z. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] numer [...] w sprawie nałożenia na Skarżącego obowiązku zapłaty kwoty w wysokości 8.723,60 zł tytułem obciążenia kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], nr [...]. Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 czerwca 2017 r., na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu, pojazd marki [...], którego właścicielem był Skarżący, został usunięty z drogi i przetransportowany na parking strzeżony w Z. przy ul. [...]. W dniu 9 stycznia 2018 r. Starosta Z. wezwał właściciela, reprezentowanego przez kuratora dla osoby nieobecnej, do odebrania pojazdu i jednocześnie poinformował o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu, w terminie 3 miesięcy od daty usunięcia nieodebranego pojazdu z drogi. W dniu 12 lutego 2018 r. Starosta Z. wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w Z. o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z., w wyniku czego Sąd Rejonowy w Z. postanowieniem z dnia [...] w sprawie o sygn.. akt [...] orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z., które to postanowienie w dniu 8 grudnia 2018 r. stało się prawomocne. W dniu 1 grudnia 2018 r. dokonano likwidacji pojazdu, przekazując go do stacji demontażu pojazdów. Decyzją z dnia [...] Starosta Z. ustalił koszty w wysokości 8.723,60 zł wynikające z usunięcia, przechowywania i oszacowania przedmiotowego pojazdu i orzekł o nałożeniu na Skarżącego obowiązku zapłaty powyższej kwoty w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy, przywołał treść przepisów art. 130a ust. 1 pkt 1, ust. 5 i ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm., dalej jako" u.p.r.d.) oraz podał, że na powyższe koszty składają się: koszty związane z usunięciem pojazdu w kwocie 476 zł, koszty przechowywania pojazdu za okres od 16 czerwca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. i od 1 stycznia 2018 r. do 7 grudnia 2018 r. (stawka 15 zł za dobę na podstawie dwóch kolejnych uchwał Rady Powiatu Z. w sprawie ustalenia wysokości kosztów i opłat maksymalnych za usuwanie i parkowanie pojazdów usuniętych z drogi na koszt właściciela) oraz koszt oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę w kwocie 147,60 zł. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący (działający przez kuratora) zarzucił bezpodstawne naliczenie pełnej stawki dobowej za przechowywanie pojazdu w dniu 16 czerwca 2017 r. w sytuacji, gdy pojazd został odholowany w środku tego dnia oraz naliczenie zawyżonych kosztów w sytuacji, gdy w sprawie zachodziła bezczynność organu I instancji, albowiem pomiędzy uzyskaniem przez Starostwo Powiatowe informacji o nieprzebywaniu P. K. pod wskazanym adresem a wystąpieniem o wyznaczenie kuratora minął prawie miesiąc. Po rozpatrzeniu odwołania Strony od powyższej decyzji organu I instancji, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji organ ten powołał się na treść przepisów art. 130a ust. 5c, ust. 5f, ust. 6, ust. 7, ust. 10, ust. 10c i ust. 10h u.p.r.d. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie zaszły wszystkie przesłanki obciążenia właściciela kosztami usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu. W sprawie doszło do usunięcia pojazdu z drogi publicznej na podstawie dyspozycji wydanej przez Komendę Policji w Z. albowiem zagrażał on bezpieczeństwu ruchu drogowego. Właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji był Skarżący, który został poinformowany o wydaniu powyższej dyspozycji i obowiązku odebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy i nie odebrał go w wyznaczonym terminie, w wyniku czego ostatecznie doszło do orzeczenia jego przepadku na rzecz Powiatu Z. Dalej organ wskazał na treść wyroku NSA z dnia 6 kwietnia w sprawie I OSK 1959/15, w którym wyjaśniono, że rozstrzygnięcie o kosztach następuje po zakończeniu postępowania przed sądem powszechnym w sprawie orzeczenia przepadku pojazdu i są to koszty powstałe do zakończenia postępowania, tj. do dnia prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o przepadku, gdyż od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia, właścicielem pojazdu jest już powiat. Organ przedstawił następnie wyliczenie przedmiotowych kosztów. Odnosząc się do treści odwołania, organ uznał je za bezzasadne, wskazując, że opłata za dzień przechowywania pojazdu jest niepodzielna i obowiązek jej zapłaty powstaje także w sytuacji, gdy pojazd zostaje odholowany w trakcie dnia. Za chybiony uznał organ również zarzut dotyczący bezczynności organu I instancji, podając, że pismo Komendy Powiatowej Policji w Z. informujące, że Skarżący nie przebywa pod adresem zameldowania wpłynęło do organu I instancji w dniu 22 września 2017 r., a wniosek do ustanowienie kuratora do sądu powszechnego został złożony w dniu 16 października 2017 r. Wskazano, że podjęcie decyzji o wystąpieniu do sądu powszechnego z odpowiednim wnioskiem i jego sporządzenie wymaga określonego czasu i okres 24 dni nie jest zbyt długi na takie czynności, biorąc pod uwagę, że organ musi wypełniać również inne ustawowe obowiązki. W skardze do tutejszego Sądu Skarżący zaskarżył powyższą decyzję SKO, zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz przyjęcie, że w sprawie nie zaistniały podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że zgodnie z informacją zawartą na dokumencie dyspozycji usunięcia pojazdu z dnia 16 czerwca 2017 r., pojazd Skarżącego, po jego usunięciu z drogi, został przewieziony na parking o godz. 11.50, przez co nieuzasadnione jest naliczenie przez Starostę Z. pełnej stawki dobowej za przetrzymywanie pojazdu Skarżącego na parkingu we wskazanej dacie; 2. przepisu art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i obciążenie Skarżącego kosztami za cały okres przechowywania pojazdu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądowego w sytuacji, gdy na ich wysokość miało wpływ przewlekłe działanie organów państwa prowadzących przedmiotowe postępowanie, a nadto ich ostateczna wysokość dalece przewyższa wartość przedmiotowego pojazdu; 3. przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie wydanej decyzji, ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, że z ich analizy na tle ustalonego stanu faktycznego nie wynika aby istniały podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy w odwołaniu od tej decyzji wskazane zostało wprost, jakie okoliczności winny zostać, w ocenie Skarżącego, wzięte pod uwagę przy obliczaniu wysokości przedmiotowych kosztów, których to jednak organ wyższego stopnia nie wziął pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Tak stawiając zarzuty, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organ I instancji w części dotyczącej ustalenia kosztów przechowywania pojazdu oraz o zasądzenie na rzecz kuratora kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W skardze wskazano, że Skarżący nie kwestionuje obowiązku poniesienia oraz wysokości kosztów związanych z usunięciem pojazdu z drogi oraz powstałych w związku z oszacowaniem pojazdu przez rzeczoznawcę, nie może jednak zgodzić się z kosztami wyliczonymi przez organy za każdą dobę przechowywania pojazdu na parking po jego usunięciu w oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy. Dalej Strona rozwinęła dotychczasową argumentację. Wskazała m.in., że o bezczynności organu I instancji świadczy również to, że rozpoznanie wniosku tego organu przez Sąd Rejonowy w Z. trwało 9 miesięcy, a z doświadczenia kuratora wynika, że standardowo w takich przypadkach sądy powszechne wydają postanowienia o przepadku w ciągu 2 miesięcy, przy czym Starosta miał możliwość podejmowania działań zmierzających do szybszego rozpoznania przedmiotowej sprawy przez sąd. Zdaniem Strony, nie może ona ponosić negatywnych konsekwencji związanych z opieszałością czy brakiem wymaganej staranności organu, której konsekwencje wskazane są w art. 130a ust. 10h u.p.r.d. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia na Skarżącego obowiązku zapłaty kwoty w wysokości 8.723,60 zł tytułem obciążenia kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu. Skarżący, reprezentowany przez kuratora, stawiał w skardze zarzuty dotyczące nieprawidłowego jego zdaniem wyliczenia należnej kwoty kosztów za każdą dobę przechowywania pojazdu. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że w sprawie zasadnie - zgodnie z art. 130a ust. 10h u.p.r.d. - nałożono na Skarżącego obowiązek zapłaty kwoty 8.723,60 zł, tytułem obciążenia go kosztami usunięcia, przechowywania na parkingu strzeżonym i oszacowania pojazdu. Stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 130a ust. 10h u.p.r.d. przewiduje, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje Starosta. W niniejszej sprawie, przyczyną wydania w dniu 16 czerwca 2017 r. dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi była okoliczność przewidziana w art. 130a ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., tj. pozostawienie pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. Komenda Powiatowa Policji powiadomiła Skarżącego, że jego pojazd został zabezpieczony na parkingu strzeżonym i pouczyła o skutkach nieodebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy: wystąpieniu do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, kosztach związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu). Skarżący nie odebrał powyższego powiadomienia, jak również kolejnego powiadomienia z dnia 19 września 2017 r. Z pisma Komendy Policji z dnia 20 września 2017 r. , otrzymanego przez organ I instancji w dniu 22 września 2017 r. wynikało, że w wyniku rozpytania sąsiada ustalono, że Skarżący nie przebywa pod adresem zameldowania i nie ustalono aktualnego miejsca przebywania. Na skutej tego organ w dniu 12 października 2017 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla osoby nieobecnej, a po otrzymaniu prawomocnego postanowienia w tym przedmiocie, organ ten w dniu 9 stycznia 2018 r. skierował do ustanowionego kuratora powiadomienie. Pojazd nie został przez Skarżącego odebrany z parkingu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi. Dalej Sąd zauważył, że w myśl art. 130a ust. 10e u.p.r.d., w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. O tym, czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu dołożono należytej staranności i czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, w rozpoznawanej sprawie orzekał Sąd Rejonowy w Z. w postanowieniu z dnia [...] w sprawie o sygn. akt [...] dotyczącym przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z. Sąd wziął pod uwagę, że w orzecznictwie istnieją rozbieżności co do związania stanowiskiem sądu powszechnego, wyrażonym na podstawie art. 130a ust. 10e u.p.r.d. Sąd stoi na stanowisku, że prawomocne postanowienie sądu, mocą którego orzeczono o przepadku pojazdu i w sentencji którego wskazano, że ów przepadek obejmuje pojazd stanowiący własność strony postępowania, na którą nałożono obowiązek poniesienia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu), nie przesądza ostatecznie, kto - w dacie wydania dyspozycji usunięcia tego pojazdu z drogi publicznej - był jego właścicielem. Podobne stanowisko zajęły m.in: NSA w wyroku z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2348/16, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 67/19, WSA w Gliwicach w wyroku z 15 października 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 515/18 (CBOSA). Odmienna teza (tzn., że decyzja, o której mowa w art. 130a ust. 10h u.p.r.d., jest decyzją w pełni związaną) wyrażona została chociażby w wyroku NSA z dnia 25 maja 2017 r., I OSK 2142/15). Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że prawomocność materialna sentencji postanowienia sądu powszechnego (jej przedmiot) dotyczy jedynie ostatecznego rezultatu rozstrzygnięcia a nie przesłanek, które do niego doprowadziły (tak: WSA w Poznaniu w wyroku z 2 czerwca 2016 r., III SA/Po 388/15). Walor prawomocnego rozstrzygnięcia, zawartego w postanowieniu sądu powszechnego, dotyczył przepadku rzeczy (pojazdu). Nie miało ono zatem charakteru ustalającego. Postanowienie o orzeczeniu przepadku dotyczy faktu przejścia własności rzeczy na rzecz powiatu. Celem takiego orzeczenia nie było natomiast wiążące ustalenie pozostałych kwestii właścicielskich - tym bardziej, że - zgodnie z art. 130a ust. 10d u.p.r.d. - możliwe jest orzeczenie przepadku także pojazdu, w stosunku do którego nie ustalono właściciela, ani osoby uprawnionej. Takie rozwiązanie jest możliwe dlatego, że nabycie prawa własności przez powiat, które następuje na podstawie konstytutywnego orzeczenia sądu o przepadku, jest nabyciem pierwotnym a nie pochodnym (tak: wyrok NSA z 20 kwietnia 2016 r., I OSK 544/16). Przepis art. 130a ust. 10e u.p.r.d. określa granice kognicji sądu powszechnego w sprawach o przepadek pojazdu. W tych sprawach sąd powszechny stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Inne są więc przesłanki rozstrzygania w sprawie przepadku pojazdu, inne zaś w sprawie ponoszenia kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania, czy zniszczenia pojazdu. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd nie znalazł jednak podstaw do poddania w wątpliwość kwestii, że przedmiotowy pojazd przez orzeczeniem jego przepadku stanowił własność Skarżącego, jak to przyjęły w sprawie organy. Postępowanie wyjaśniające zostało w tej mierze przeprowadzone wnikliwie. W szczególności ze znajdującej się w aktach umowy sprzedaży z dnia 15 kwietnia 2017 r. oraz zawiadomienia o zbyciu pojazdu z dnia 8 maja 2017 r. (a więc tuż przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu) wynika, że pojazd ten został nabyty przez Skarżącego. Okoliczności tych nie kwestionował zresztą ustanowiony w sprawie kurator Skarżącego. Sąd stwierdził również, że w sprawie prawidłowo naliczono koszty przechowywania pojazdu, liczone za okres od daty usunięcia pojazdu (16 czerwca 2017 r.) do dnia poprzedzającego dzień uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego orzekającego przepadek pojazdu (tj. do dnia 7 grudnia 2018 r., postanowienie to uprawomocniło się w dniu 8 grudnia 2018 r.). Jak zasadnie wskazały organy, na wyliczoną kwotę kosztów (8.723,60 zł) składają się koszty związane z usunięciem pojazdu w kwocie 476 zł, koszty przechowywania pojazdu za okres od 16 czerwca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. i od 1 stycznia 2018 r. do 7 grudnia 2018 r. (przy czym stawka 15 zł za dobę został ustalona na podstawie dwóch kolejnych uchwał Rady Powiatu Z. w sprawie ustalenia wysokości kosztów i opłat maksymalnych za usuwanie i parkowanie pojazdów usuniętych z drogi na koszt właściciela, przewidujących taką jej wysokość) oraz koszt oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę w kwocie 147,60 zł. Sąd nie podzielił argumentacji skargi, zgodnie z którą naliczenie przez Starostę Z. pełnej stawki dobowej za przetrzymywanie pojazdu Skarżącego na parkingu strzeżonym w dniu 16 czerwca 2017 r., miałoby być nieuzasadnione. Istotnie, zgodnie z treścią dyspozycji usunięcia pojazdu z tego dnia, pojazd Skarżącego, po jego usunięciu z drogi, został przewieziony na parking o godz. 11.50, a naliczona została stawka za pełną dobę. Trzeba jednak mieć na względzie, że wysokość stawki za ten dzień i sposób jej obliczenia wynika z treści uchwały Rady Powiatu Z. z dnia 30 stycznia 2017 r. numer XXX/187/2017 w sprawie ustalenia wysokości kosztów i opłat maksymalnych za usuwanie i parkowanie pojazdów usuniętych z drogi na koszt właściciela (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. z dnia 9 lutego 2017 poz. 647). Zgodnie z brzmieniem jej § 2 ust. 2 pkt 3, opłata za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t na parkingu strzeżonym za każdą rozpoczętą dobę wynosi 15 zł. Zatem uchwała ta wprost stanowi, że stawka dzienna opłaty za przechowywanie na parkingu pojazdu usuniętego z drogi liczona jest za rozpoczętą dobę i jest niepodzielna. Sąd zważył, że powyższa uchwała Rady Powiatu, mająca charakter prawa miejscowego, obowiązuje dopóki nie zostanie stwierdzona jej nieważność w trybie art. 91 ust. 1 zd. pierwsze i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2017.1875 t.j. z dnia 2017.10.09 ze zm.). Oznacza to niewątpliwie, że zarówno organy, jak i Sąd mają obowiązek respektowania jej treści. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem, że wysokość kwoty kosztów przechowywania pojazdu miałaby być częściowo zdeterminowana bezczynnością organu I instancji, co dotyczyło zbyt późnego zdaniem Strony wystąpienia przez organ do sądu powszechnego z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla osoby nieobecnej oraz brakiem podejmowania czynności w celu wcześniejszego uzyskania postanowienia sądu powszechnego o przepadku pojazdu. Sąd podziela stanowisko organu, że wystąpienie do Sądu Rejonowego z wnioskiem o ustanowienie kuratora w dniu 16 października 2017 r., tj. po 24 dniach od otrzymania pisma Komendy Powiatowej Policji informującego, że Skarżący nie przebywa pod adresem zameldowania (co miało miejsce w dniu 22 września 2017 r.) jest działaniem w normalnym toku czynności, biorąc pod uwagę konieczność podjęcia w tej mierze decyzji i przygotowanie wniosku, jak również i to, że organ, jakim jest Starosta, podejmuje szereg czynności w innych sprawach mieszczących się w dość szerokim zakresie jego kompetencji. Z pewnością organ administracji nie może również odpowiadać za - ewentualną - opieszałość sądu powszechnego. Przede wszystkim zauważyć jednak trzeba, że pierwotną przyczyną powstania przedmiotowych kosztów było pozostawienie pojazdu należącego do Skarżącego na drodze (tj. w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu) i związana z tym konieczność usunięcia z drogi tego pojazdu, stąd Skarżący nie może skutecznie przerzucać odpowiedzialności w tym zakresie na organy administracji. Z tych względów, nie podzielając zarzutów skargi, Sąd oddalił skargę w całości stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a.