II SA/Łd 400/21

SENTENCJA Dnia 21 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. i J.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości i zobowiązania do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego postanawia: odrzucić skargę. dc UZASADNIENIE E.W. i J. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości i zobowiązania do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Do skargi załączyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uzupełnienia braków skargi oraz przywrócenia terminu do jej wniesienia o jej oddalenie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 24 maja 2021 r. skarżący zostali wezwani solidarnie do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi przez oboje skarżących lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza oraz złożenie odpisu skargi podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem. Stosowne wezwania w tym przedmiocie E.W. otrzymała 2 czerwca 2021 r. (odbiór przesyłki pokwitował własnoręcznym podpisem – dorosły domownik J.W.) i J. W. otrzymał 2 czerwca 2021 r. Tym samym termin do usunięcia braków formalnych skargi biegł od 3 czerwca 2021 r. do 9 czerwca 2021 r. i upłynął bezskutecznie. Zarządzeniem z 15 września 2021 r. Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z 20 lipca 2021 r., które wpłynęło do Sądu 27 lipca 2021 r., skarżący oświadczyli, że cofają skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej w skrócie "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3, § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie niespornym jest, że skarżący wnieśli do tutejszego Sądu skargę z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Z akt administracyjnych wynika, że kwestionowane rozstrzygnięcie Wojewody [...] doręczono skarżącym 19 marca 2021 r., czego dowodem są zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji strona miała prawo do wniesienia skargi na niniejszą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Wojewody [...], w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Wobec tego termin do wniesienia skargi biegł od 20 marca 2021 r. do 19 kwietnia 2021 r. (ostatni dzień terminu to niedziela 18 kwietnia 2020 r.) i upłynął bezskutecznie. Skarga do tutejszego Sądu wniesiona została 23 kwietnia 2021 r. Uchybienie terminu do wniesienia skargi jest zatem oczywiste. Dodać przy tym trzeba, że wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na mocy zarządzenia z 15 września 2021 r. Sąd pozostawił bez rozpoznania. Na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby termin do wniesienia skargi został skarżącym przywrócony to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ skarżący w ustawowym terminie nie usunęli braków formalnych skargi. W zaistniałej sytuacji Sąd nie mógł nadać skardze dalszego biegu i przystąpić do jej merytorycznego rozpoznania. Odnosząc się na zakończenie rozważań do oświadczenia skarżących o cofnięciu skargi wyjaśnić trzeba, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne, co rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na względzie Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., o czym orzekł w postanowieniu. dc