II SA/Ol 453/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2022 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z 26 stycznia 2022 r. Prezydent [...] (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków przy ulicy [...]. Stwierdził, że 24 stycznia 2022 r. P.L. (dalej: "Skarżący", "Inwestor") złożył wniosek w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na ww. działce. Ocenił, że planowane zamierzenie jest niezgodne z ustaleniami zawartymi w § 4 ust. 3 pkt 1 lit. f, g miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej [...]., którym nie dopuszcza się odprowadzania ścieków komunalnych do przydomowych oczyszczalni ścieków. Powyższe, stosownie do art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm., dalej jako: P.b.), obligowało organ do zgłoszenia sprzeciwu. W złożonym odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił, że treść powołanego przez organ § 4 ust. 3 pkt 1 lit. f, g miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczyła okresu przejściowego i przestała obowiązywać 26 czerwca 2011 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), decyzją z 14 kwietnia 2022 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Wojewoda wskazał, że przedmiotem odwołania jest decyzja wnosząca sprzeciw do zgłoszenia względem zamierzonej przez Skarżącego inwestycji w postaci budowy przydomowej oczyszczalni ścieków o pojemności 1,0 m3 na dobę. Wskazał, że z art. 29 ust. 1 pkt 5 P.b. wynika, iż nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę. Teren, na którym ma być zrealizowana inwestycja objęty jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Przedmiotowa działka znajduje się na obszarze [...] określonym w planie jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych. Zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 1 lit. d w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie budowy systemów infrastruktury technicznej ustalono, że nie dopuszcza się odprowadzania ścieków i wód zanieczyszczonych do gruntu lub wód powierzchniowych oraz przydomowych oczyszczalni ścieków. Dodatkowo w § 4 ust. 3 pkt 1 lit. f określono, że na terenach położonych w sąsiedztwie kolektora sanitarnego [...] wyklucza się stosowanie indywidualnych urządzeń do gromadzenia i unieszkodliwiania ścieków; dotyczy to zabudowy zrealizowanej, będącej w trakcie realizacji, bądź projektowanej, na działkach, na które wjazd znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od kolektora sanitarnego i występuje możliwość bezpośredniego podłączenia się do tego kolektora; na terenach pozostałych, na których bezpośrednie podłączenie do kolektora sanitarnego wymaga realizacji podsystemów kanalizacyjnych, w tym urządzeń do pompowania ścieków - ustala się obowiązek włączenia gospodarstw domowych do tego kolektora w ciągu 3 lat od uchwalenia planu; w okresie przejściowym (3 lata) dopuszcza się realizację zbiorników szczelnych, bezodpływowych, nie dopuszcza się oczyszczalni przydomowych. Organ odwoławczy wskazał, że z powyższych regulacji planu wynika jednoznacznie, że na obszarach skanalizowanych istnieje obowiązek przyłączenia się do sieci kanalizacyjnej. Na terenie, który nie jest z kolei objęty kanalizacją sanitarną - jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - dopuszcza się wyłącznie zastosowanie szczelnych bezodpływowych zbiorników, natomiast przydomowe oczyszczalnie ścieków są kategorycznie zakazane. Wojewoda nie zgodził się z argumentacją Skarżącego, że zakaz ten obowiązywał tylko przez okres 3 lat od dnia uchwalenia planu. Wskazany plan nakładał na inwestorów obowiązek włączenia gospodarstw domowych do tego kolektora w ciągu 3 lat od uchwalenia planu i w tym okresie przejściowym dopuszczał realizację zbiorników szczelnych, bezodpływowych lecz nie dopuszczał budowy oczyszczalni przydomowych. Rada Miasta, wpisując obowiązek, nie przewidziała możliwości niewypełnienia tego obowiązku. W ocenie Wojewody nie ma to znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż plan ten ogólnie nie dopuszcza budowy przydomowych oczyszczalni ścieków - § 4 ust. 3 pkt 1 lit. d. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle tak jednoznacznie sformułowanych przepisów planu prawidłowo Prezydent zgłosił sprzeciw względem przedmiotowej inwestycji. Jak wynika bowiem z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. zgłaszana inwestycja musi być zgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r. poz. 888, dalej jako: u.c.p.g.) "właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez (...) przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych". W ocenie Wojewody nie ma sprzeczności pomiędzy zacytowanym powyżej przepisem a omawianym § 4 ust. 3 pkt 1 lit. d, f planu. W sytuacji gdy dany obszar nie jest objęty kanalizacją, inwestor zgodnie z ustawą ma prawo zastosować zbiornik bezodpływowy lub przydomową oczyszczalnię. Z kolei zapisy planu doprecyzowują te rozwiązania stanowiąc, że na analizowanym w przedmiotowej sprawie obszarze wykluczona jest budowa przydomowych oczyszczalni. Badany zapis planu stanowi zatem lex specialis w stosunku do powołanej powyżej ustawy, a sprzeczność pomiędzy tymi normami jest pozorna. Dalej organ odwoławczy wskazał, że nawet gdyby uznać, że w sprawie faktycznie zachodzi sprzeczność pomiędzy zapisami miejscowego planu a ustawą, to w opinii Wojewody organ nie był uprawniony do pominięcia przepisów planu. W tym zakresie organ odwoławczy podzielił zasadność stanowiska wyrażonego w linii orzeczniczej, zgodnie z którym organy administracji architektoniczno-budowlanej, czy inne organy administracji publicznej, nie są uprawnione do dokonywania rozproszonej kontroli uregulowań planów miejscowych z prawem ustawowym lub konstytucyjnym Jeżeli zaś chodzi o możliwość pominięcia przepisu planu sprzecznego z ustawą przez organ, to w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się dwa stanowiska. Istnieje linia orzecznicza dopuszczająca możliwość orzeczenia przez organ wyłącznie w oparciu o przepis ustawowy, a to art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., z pominięciem sprzecznych z tym przepisem zapisów planu miejscowego. Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie przyjął przeciwne stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalna ocena zgodności z prawem przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako swoistego prejudykatu w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem aktem powszechnie obowiązującego prawa miejscowego i może być kwestionowany jedynie w określonym trybie. W świetle powyższego Wojewoda stwierdził, że Prezydent prawidłowo orzekł o zgłoszeniu, biorąc pod uwagę jednoznaczne i obowiązujące przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ani organ pierwszej instancji, ani orzekający w sprawie Wojewoda nie mają możliwości pominięcia przepisów planu w ramach przedmiotowego postępowania. Wskazał, że kontrola zapisów planu może zostać dokonana, lecz musi to nastąpić w ramach odrębnego trybu przewidzianego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, będącym podstawą do zaskarżenia uchwał samorządowych. Powyższą decyzję zaskarżył w całości pełnomocnik Inwestora, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, nadto zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wyposażenie nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków o wydajności do 7,50 m3 nie jest dopuszczalne na przedmiotowym terenie z uwagi na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]., w tym § 4 ust. 3 pkt 1 lit. D, stanowiącego o generalnym zakazie budowy przydomowych oczyszczalni ścieków, niezależnie od okoliczności, oraz, że zakaz określony w § 4 ust. 3 pkt 1 lit. D miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi jedynie doprecyzowanie art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., co prowadzi do przyjęcia, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wbrew przepisowi art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. nakłada bardziej rygorystyczne obowiązki, niż wskazują na to przepisy rangi ustawowej (u.c.p.g.), 2) powyższe prowadzi do naruszenia: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. przez jego nieuzasadnione zastosowanie i wniesienie sprzeciwu wobec chęci budowy przez Skarżącego przydomowej oczyszczalni ścieków o pojemności 1,0 m3 na dobę, na ww. działce, podczas gdy nie było podstaw do składania sprzeciwu, gdyż budowa przydomowej oczyszczalni ścieków nie naruszała przepisów prawa, w tym art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. oraz 3) art. 87 Konstytucji RP w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że § 4 ust. 3 pkt 1 lit. D miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 26 czerwca 2008 r., w tym zakazujący budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, stanowi Iex specialis względem art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., co prowadzi do przyjęcia, że postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego są sprzeczne z przepisem rangi ustawowej, a władztwo planistyczne gminy nie doznaje jakichkolwiek ograniczeń, Powyższe zarzuty prowadzą do naruszenia: 4) art. art. 6, 7, 8, 9 i 11,107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez ich niezastosowanie i pomimo świadomości Organu odwoławczego o sprzeczności wydanej decyzji z przepisami prawa, w tym z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Organ nie wyjaśnił w sposób rzetelny podstaw podjętej decyzji, pominął hierarchię aktów prawnych w przypadku zajścia sprzeczności pomiędzy aktem rangi ustawowej a aktem prawa miejscowego, uchybiając tym samym zasadzie praworządności, przez co nie uwzględnił słusznego interesu obywateli, nie czuwał, aby Skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, nie uzasadnił właściwie zastosowanej podstawy prawnej decyzji, nie wyjaśnił w sposób właściwy przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, tym bardziej, że w treści zaskarżonej decyzji pozornie rozważał sprzeczność uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Skarżący wskazał, że skoro Wojewoda, jako organ nadzoru nad organem gminy, przyznał, że zakaz budowy przydomowych oczyszczalni ścieków zawarty w planie miejscowym jest sprzeczny z art. 5 ust. 1 pkt. 2 u.c.p.g., to powinien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji, gdyż nie dopełnił obowiązku jako organ nadzoru. Zarzucił, że Wojewoda wskazał dłuższe w czasie i mało ekonomiczne rozwiązanie, polegające na wystąpieniu z wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie gospodarki ściekowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W rozpoznawanej sprawie podstawą wniesienia sprzeciwu było przyjęcie, że objęty zgłoszeniem zamiar budowy przydomowej oczyszczalni ścieków jest niezgodny z zapisami wskazanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 4 ust. 3 pkt 1 lit. f, g. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] wskazano, że nie dopuszcza się odprowadzania ścieków komunalnych do przydomowych oczyszczalni ścieków. Wskazano, że "Ustala się następujące zasady obsługi obszaru urządzeniami i sieciami infrastruktury technicznej: odprowadzenie ścieków komunalnych: do miejskiej kanalizacji sanitarnej położonej w pasach dróg publicznych w ciągu trzech lat od realizacji tych kolektorów. W okresie przejściowym dopuszcza się odprowadzenie ścieków do szczelnych zbiorników bezodpływowych; nie dopuszcza się oczyszczalni przydomowych". Oceniając zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami planu miejscowego, w sposób nieuprawniony organy administracji ograniczyły się do zestawienia treści zgłoszenia z cyt. przepisem planu. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, ze zm.), dalej: "u.p.z.p", władztwo planistyczne, rozumiane jako kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na terenie gminy, należy do gminy. Przyznanie gminie władztwa planistycznego nie oznacza jednak, że sposób i tryb kształtowania ładu przestrzennego pozostawiony został wyłącznemu uznaniu gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi bowiem akt prawa miejscowego, który zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, jest źródłem prawa. Uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia innych aktów prawnych powszechnie obowiązujących, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów. Poszanowanie takie oznacza, że wykładni przepisów prawa miejscowego nie można dokonywać w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji należy odwołać się do art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. , zgodnie z którym właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z cytowanego przepisu wynika, że w sytuacji gdy sieć kanalizacyjna nie istnieje lub jej budowa jest techniczne lub ekonomicznie nieuzasadniona - wówczas właścicielowi nieruchomości przysługuje wybór między wyposażeniem nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków, z zastrzeżeniem, że oba te urządzenia muszą spełniać wymagania określone w przepisach odrębnych. Podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA ugruntowane jest stanowisko, że niedopuszczenie przez lokalnego pracodawcę w planie zagospodarowania przestrzennego budowy przydomowych oczyszczalni ścieków, na które ustawodawca zezwala, pod warunkiem spełnienia określonych technicznych wymogów, nie da się pogodzić z racjonalnością stosowania prawa i jego funkcją (celem), którym jest, w myśl art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w odniesieniu do przepisów z zakresu planowania przestrzennego, zapewnienie możliwości realizacji inwestycji z uwzględnieniem ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, ochrony zdrowia, bezpieczeństwa ludzi i mienia, walorów ekonomicznych przestrzeni, prawa własności, potrzeb interesu publicznego (zob. np.: wyroki NSA z: 14 czerwca 2012 r., II OSK 472/11; października 2008 r., II OSK 1115/07; 23 lipca 2009 r., II OSK 1221/08; z 3 grudnia 2009 r., II OSK 1894/08; z 9 czerwca 2010 r., II OSK 953/09; 27 stycznia 2011 r., II OSK 83/10; 13 stycznia 2017 r., II OSK 1092/15; 3 października 2017 r., II OSK 2367/16; z 13 stycznia 2017 r., II OSK 1092/15; 22 stycznia 2018 r., II OSK 1301/17; dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W orzecznictwie podnosi się również, że określenie w miejscowym planie, że na danym terenie przewidziano budownictwo mieszkaniowe, zaś do czasu docelowego rozwiązania gospodarki ściekowej przez budowę kanalizacji, ustalono możliwość budowy zbiorników bezodpływowych, nie może przesądzić o tym, że inwestorzy nie mają prawa do budowy technicznie odpowiedniej i w korzystniejszy sposób zapewniającej wymogi ekologii inwestycji, polegającej na budowie urządzeń stanowiących przydomowe oczyszczalnie ścieków. Ustawodawca przewidział bowiem dwie równorzędne możliwości wykonania obowiązku spoczywającego na właścicielu nieruchomości, który nie ma możliwości podłączenia swojej zabudowy do zbiorczej sieci kanalizacji sanitarnej, z założeniem, że odprowadzanie ścieków do przydomowej oczyszczalni ścieków może odbywać się jedynie warunkowo, po spełnieniu odrębnych wymagań (zob. np. wyrok NSA z 3 października 2008 r., II OSK 1115/07; wyroki WSA w Krakowie z 18 maja 2017 r., II SA/Kr 231/17 i z 25 października 2017 r., II SA/Kr 853/17; CBOSA). Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być rozumiane w sposób sprzeczny z treścią przepisów ustawowych, a więc nie mogą eliminować regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. (zob. wyrok NSA z 13 czerwca 2018 r., II OSK 1734/16, CBOSA). Z niekwestionowanych wyjaśnień Skarżącego wynika, że nie posiada on obecnie możliwości podłączenia tej nieruchomości do kanalizacji zbiorczej i nie jest możliwe określenie terminu, w którym to będzie możliwe. W konsekwencji, zapisy planu zagospodarowania przestrzennego pozbawiają Skarżącego możliwości skorzystania z ustawowego uprawnienia do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Dodać należy, że nawet fakt planowania przez gminę budowy kanalizacji, co nie ma miejsca w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, pozostaje bez wpływu na zakres uprawnień właściciela w przedmiocie wyboru formy odprowadzania ścieków w postaci oczyszczalni, gdyż dopiero realne istnienie kanalizacji może wyłączyć prawa właściciela w tym zakresie (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku z 14 kwietnia 2010 r., II SA/Gd 49/10, CBOSA). W konsekwencji organy administracji architektoniczno-budowlanej wadliwie zinterpretowały § 4 ust. 3 pkt 1 ww. planu miejscowego w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., co w rezultacie naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. przez jego nieuzasadnione zastosowanie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania i zalecenia Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, ze zm.). Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący temu wnioskowi nie oponował.