I GZ 456/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 96/18 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odpisu skargi w sprawie ze skargi W. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 96/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił W. O. przywrócenia terminu do złożenia odpisu skargi w sprawie ze skargi W. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2018 r. wezwano W. O. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie jej odpisu celem doręczenia uczestnikowi postępowania, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto odrębnym wezwaniem wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Przesyłka polecona zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została doręczona skarżącemu w dniu 1 marca 2017 r. W wyznaczonym terminie uiszczono wymagany wpis sądowy od skargi. Skarżący nie nadesłał jednak brakującego odpisu skargi. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 26 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę. Skarżący na powyższe postanowienie złożył zażalenie, które zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt I GZ 216/18. Ponadto w piśmie z dnia 12 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odpisu skargi, składając równocześnie brakujący odpis skargi. W uzasadnieniu wniosku podkreślił, że przesyłka polecona odebrana w dniu 1 marca 2018 r. zawierała jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu, które wykonał. Przesyłka nie zawierała natomiast wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Uzasadniając odmowę przywrócenia terminu do złożenia odpisu skargi, Sąd I instancji, przywołując treść art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), stwierdził, że strona skarżąca zachowała termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu I instancji, skarżący nie wykazał, że w trakcie biegu terminu do usunięcia braków formalnych wystąpiło zdarzenie, które pomimo dołożenia wszelkich możliwych starań strony skarżącej uniemożliwiło jej uzupełnienie braków formalnych skargi w terminie. Sąd I instancji zauważył, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki doręczonej skarżącemu w dniu 1 marca 2018 r. znajduje się zapis dotyczący zawartości spornej przesyłki. Z powyższego wynika, że przesyłka zawiera "wezwanie do uzup. + o wpis od skargi + odpis odpow. na skargę". Odbierający przesyłkę złożył podpis pod informacją o zawartości przesyłki oraz pod oświadczeniem: "Potwierdzam własnoręcznym podpisem, że w dniu dzisiejszym wyżej wymienioną przesyłkę otrzymałem". Zdaniem Sądu I instancji, skarżący powinien sprawdzić zawartość odebranej przesyłki, a także zgłosić ewentualne zastrzeżenia doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, podnosząc, że przesyłki poleconej z wezwaniem, doręczonej w dniu 1 marca 2018 r. nie odbierał osobiście, a odbierający ją syn nie był uprawniony do otwierania przesyłki i sprawdzania jej zawartości. Poza tym, opis na przesyłce: "wezwanie do uzup + o wpis od skargi + odpis. odpow. na skargę", jest dla skarżącego niejednoznaczny. Skarżący podkreślił, że gdyby otrzymana przesyłka była kompletna i zawierała wszystkie elementy, to nie było powodów, dla których miałby wykonać czynność polegającą na uiszczeniu wpisu w terminie i jednocześnie wiedząc o tym, że powinien dołączyć dodatkowy egzemplarz odpisu skargi nie uczyniłby tego, mając świadomość że takie postępowanie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei z treści art. 87 § 2 p.p.s.a. wynika, że w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powyższego wynika, że strona, która nie dokonała czynności procesowej w terminie musi wykazać dołożenie należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniony z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na względzie, a w szczególności obowiązek, jaki na stronę domagającą się przywrócenia terminu nakłada art. 87 § 2 p.p.s.a., za prawidłową należy uznać ocenę wniosku skarżącego, jakiej dokonał Sąd I instancji. Skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu. Również zażalenie nie zawiera tego rodzaju argumentów. Podkreślić należy, że zarówno we wniosku o przywrócenie terminu, jak i w zażaleniu na postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 17 września 2018 r. skarżący konsekwentnie jako okoliczność świadczącą, jego zdaniem, o braku winy w uchybieniu terminu wskazuje, że przesłane do niego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zawierało w swej treści wezwania do złożenia odpisu skargi. Tymczasem okoliczność doręczenia skarżącemu wezwania do nadesłania odpisu skargi została już prawomocnie przesądzona. Postanowieniem z dnia 26 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił bowiem skargę, podnosząc, że pomimo prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi nie został on uzupełniony. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt I GZ 216/18 oddalił zażalenie na to postanowienie. W uzasadnieniu NSA stwierdził m.in., że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia wezwania. W związku z powyższym Sąd przyjął, że wezwanie zostało skarżącemu doręczone. Skoro zaś przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych została odebrana przez dorosłego domownika, a z treści wezwania w sposób jednoznaczny wynikało, że skarżący został przez Sąd I instancji zobowiązany do nadesłania odpisu skargi pod rygorem jej odrzucenia, to należy stwierdzić, że we wniosku o przywrócenie terminu nie wykazano żadnych okoliczności, o których mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., świadczących o braku winy w uchybieniu terminu, co prawidłowo ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu. Nie ma przy tym istotnego znaczenia to, że przesyłkę odebrał syn jako dorosły domownik, gdyż nie był uprawniony do otwierania tej korespondencji. Nie była to przeszkoda, której skarżący nie był w stanie pokonać bez swej winy zważywszy, że termin na wykonanie wezwania wynosił 7 dni. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.