I FSK 1252/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Stanik, , , po rozpoznaniu w dniu 9 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Po 774/11 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 sierpnia 2011 r. nr ... w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień, maj, czerwiec i listopad 2007 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Sygn. I FSK 1252/12 UZASADNIENIE Wraz ze złożoną skargą kasacyjną R. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że prowadzone przeciw niemu postępowanie podatkowe doprowadziło do całkowitego rozstroju zdrowia. Leczy się na serce oraz nadciśnienie oraz bierze silne leki psychotropowe. W miesiącu sierpniu 2012 r. miał być w związku z tym hospitalizowany. Ponadto skarżący podniósł, że miewa myśli samobójcze i jest po jednej nieudanej takiej próbie. Środki finansowe, które posiada starczają mu z trudem na podstawowe leki, a zatem nawet minimalna egzekucja spowodowałaby brak funduszy na leczenie i możliwość odebrania sobie życia. W piśmie uzupełniającym wniosek podtrzymał zaprezentowane stanowisko załączając doń zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że leczy się psychiatrycznie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził co następuje: Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – "Ppsa" nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 Ppsa na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. FZ 267/04). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle powyższych wywodów, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał konieczność udzielenia mu ochrony tymczasowej. Wynika to z faktu, że samego egzekwowania obowiązku pieniężnego przy istnieniu trudnej sytuacji zdrowotnej strony nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to zresztą art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r., Dz. U. nr 229, poz. 1954 ze zm.), zgodnie z którym dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu subiektywne obawy skarżącego dotyczące skutków egzekucji w kontekście konieczności zapewnienia środków na leczenie są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 Ppsa orzekł jak w sentencji