II GSK 2063/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku "A." sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 264/11 na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE UZASADNINIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 16 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 264/11 oddalił skargę "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skargą kasacyjną "A." sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że łączna kwota nałożonych na nią kar przekracza 200.000 zł a ich wyegzekwowanie przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny może doprowadzić do bankructwa przedsiębiorstwa i utraty pracy przez współpracujących z nimi kierowców. W ocenie skarżącej spowoduje to nie tylko trudne, ale wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki. Wyegzekwowanie kar, z zastrzeżeniem, iż podlegać one będą ewentualnemu zwrotowi w przypadku korzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia przez NSA, nie będzie miało żadnego znaczenia, jako że Spółka nie będzie mogła już prawidłowo funkcjonować i zbankrutuje. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), precyzyjnie określa przesłanki dopuszczające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, choćby podane w najbardziej dramatyczny sposób, lecz wymaga uzasadnienia, a to powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na dokonanie oceny, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Okolicznościami takimi są m.in. wykazanie dochodu przedsiębiorstwa czy przedstawienie rozliczenia rocznego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (vide: postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11, postanowienie NSA z 6 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1976/11). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie powołano się na fakty, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Odwołanie się do możliwości wystąpienia bankructwa i zwolnienia współpracujących ze skarżącą kierowców lub możliwość nieprawidłowego funkcjonowania Spółki w związku z egzekucją nałożonych na nią kar, bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na ich potwierdzenie, nie jest wystarczający do uznania, że przesłanki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały uprawdopodobnione. Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Funkcję ochrony ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.