I SAB/Wa 380/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 8 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE P. W., pismem z dnia [...] lipca 2012 r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z sierpnia 1951 r., nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. hip. [...] byłym właścicielom tej nieruchomości. Zarządzeniem z dnia [...] września 2012 r. wezwano skarżącego o nadesłanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi informacji, czy skierował przed wniesieniem skargi do Sądu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w trybie art. 37 § 1 kpa oraz o ewentualne nadesłanie kopii tego wezwania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przesłał pismo z dnia [...] maja 2012 r. (zatytułowane " wniosek o wznowienie zawieszonego postępowania") oraz pismo z dnia [...] czerwca 2012 r.(zatytułowane " podjęcie zawieszonego postępowania"), których adresatem jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Skarżący podniósł, że z pism tych jasno wynika, iż wzywa on organ do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 6, poz. 18) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z analizy akt rozpoznawanej sprawy skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przy czym zaznaczyć należy, że przedstawione przez skarżącego w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] września 2012 r. pismo z dnia [...] maja 2012 r. (zatytułowane "wniosek o wznowienie zawieszonego postępowania") oraz pismo z dnia [...] czerwca 2012 r. (zatytułowane " podjęcie zawieszonego postępowania"), których adresatem jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], nie świadczy o spełnieniu wymogu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 37 § 1 kpa, ponieważ oba wymienione podania to odrębne środki prawne od tego, który przewiduje art. 37 § 1 kpa. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji