II GSK 449/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Jerzy Sulimierski (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1331/07 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego osób oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1331/07 oddalił skargę T. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją jw. z dnia [...] czerwca 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania T. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] listopada 2006 r. o cofnięciu ww. przedsiębiorcy licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej w dniu [...] września 2005 r. przez Prezydenta [...] W., utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Skargę na powyższą decyzję wniosła T. Spółka z o.o. podnosząc, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., wskutek niepodjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W skardze zarzucono również naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez błędne jego zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zasadnie zastosowano przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz odstąpił licencję osobie trzeciej. Licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielona została stronie skarżącej w dniu [...] września 2005 r. przez Prezydenta [...] W. W świetle powołanego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz odstąpił ją osobie trzeciej. W przypadku zaś odstąpienia licencji osobie trzeciej, rozstrzygnięcie wydane na podstawie tego przepisu nie ma charakteru uznaniowego, co wynika ze sformułowania "cofa się". Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w szczególności podniósł, iż umowa o współpracy podpisywana przez skarżącą Spółkę z kierowcami zawiera zapisy o "udzieleniu licencji" (art. 4 oraz art. 6 ust. 1 umowy). Nie można zatem podzielić argumentów skarżącej, że przedmiotowe zapisy stanowiły wyrażenie zgody na korzystanie z pewnych procedur opracowanych przez skarżącą, potencjału technicznego i organizacyjnego Spółki, obejmowało jedynie korzystanie z tzw. "know-how" T. Sp. z o.o. Ponadto, twierdzenie skarżącej, że przedmiotowa umowa współpracy nie zawierała żadnego zapisu potwierdzającego odstąpienie osobie trzeciej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób nie jest poparte żadnymi dowodami. W postępowaniu administracyjnym ustalono posługiwanie się przedmiotową licencją przez nieuprawnionego kierowcę. Jeśli osoby nieuprawnione weszły w posiadanie licencji, obowiązkiem strony skarżącej było uniemożliwienie posługiwania się nią przez te osoby. Zgromadzone w aktach sprawy notatki urzędowe, przesłuchania świadków dokonane w toku postępowania administracyjnego, umowy zawierane pomiędzy stroną skarżącą a kierowcami, jak i pozostałe dowody zgromadzone w aktach sprawy - w ocenie Sądu - jednoznacznie wskazują, iż T. Sp. z o.o. odpłatnie odstępowała udzieloną jej licencję osobom trzecim. Sytuacja taka, jak prawidłowo ustalił organ administracji, wypełnia dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Wszystkie przytoczone okoliczności dowodzą, że organ wyjaśnił sprawę bez naruszenia przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. T. Sp. z o.o. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną z zarzutem "naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874)". Wskazując na powyższy zarzut Spółka wniosła na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie sprawy co do istoty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (art. 185 p.p.s.a.). W ocenie kasatora, istotą rozstrzygnięcia winno być ustalenie, czy wykonujący przewozy dokonują ich na rzecz T. w świetle art. 5 ust. 3 pkt 4 cyt. wyżej ustawy o transporcie drogowym. Dyspozycje art. 5 ust. 3 pkt 4 winny być wyjaśnione z uwzględnieniem swobody umów, a ich treść tłumaczona zgodnie z art. 65 k.c. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W nawiązaniu do zarzutów skargi kasacyjnej wyjaśnienia wymaga, że treść art. 176 p.p.s.a. w brzmieniu, iż skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, w zestawieniu z art. 183 § 1 stanowiącym, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od konkretnie oznaczonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego "w granicach skargi kasacyjnej" (poza przypadkiem nieważności postępowania) i z zastrzeżeniem możliwości przytaczania przez strony jedynie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych - oznacza niedopuszczalność skargi kasacyjnej niezawierającej podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. Prawo strony do nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych nie oznacza prawa do uzupełnienia podstaw kasacyjnych przez powołanie nowych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04, ONSA i WSA nr 1, poz. 14). W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego wyłącznie w normatywnym kontekście art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) tej ustawy – przepisu określającego przypadki cofnięcia licencji. Autor skargi kasacyjnej natomiast ograniczył się do wskazania - jako podstawy kasacyjnej - naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874), tj. przepisu odnoszącego się do warunków udzielenia licencji przedsiębiorcy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela aprobowany w literaturze przedmiotu pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2004 r. (FSK 103/04), iż "zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, formułowane muszą być z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd. Innymi słowy: powołanie przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, nie może odnieść zamierzonego skutku, nieskutecznym czyniąc zarzut błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego" (por. T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, W-wa 2005 , s. 544). Skoro przedmiotem kontroli sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była decyzja o cofnięciu licencji, wydana na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym, zaś sądowa ocena stanu faktycznego w zakresie poczynionych ustaleń przez organy administracji ograniczona była wyłącznie do zakresu regulacji art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c), a nadto kasator nie wskazał na ewentualne naruszenie przez ten Sąd przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) - Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, nie dopatrując się usprawiedliwionych podstaw do jej wniesienia.