II OSK 3776/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 329/19 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 24 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 329/19 oddalił skargę T. Sp. z o.o. w W. (dalej skarżąca spółka) na decyzję Wojewody Śląskiego z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w sprawie zgłoszenia sprzeciwu wobec przedsięwzięcia polegającego na montażu konstrukcji z nośnikiem reklamowym na dachu budynku przy Al. [...] w [...]. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów obu instancji co do podstaw zgłoszenia sprzeciwu stwierdzając, że projektowane przedsięwzięcie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), ze względu na kolizję usytuowania projektowanej konstrukcji z nośnikiem reklamowym na dachu wskazanego budynku z postanowieniami § 9 ust. 3 pkt 2 b oraz c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miasta Katowice z 28 marca 2012 r. nr XX/442/12 (Dz. Urz. Woj. Śl. poz. 1824 z 9 maja 2012 r.). Z zapisu planu wynika bowiem nakaz kształtowania otoczenia w sposób zapewniający ekspozycję oraz zakaz umieszczania nośników reklamowych oraz szyldów w otoczeniu obiektu chronionego, do którego znajdują zastosowanie postanowienia planu dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego. 2. Skarżąca spółka wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: Ppsa), przez nieuchylenie skarżonej decyzji Wojewody Śląskiego, pomimo że wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego o kluczowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, co polegało na tym że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach niezasadnie uznał, iż zgłoszona inwestycja sprzeczna jest z ustaleniami § 9 ust. 3 planu miejscowego; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) Ppsa, w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: Kpa), co polegało na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wydał orzeczenie sprzeczne z prawem i pomimo powinności wyeliminowania z obiegu prawnego wadliwych decyzji organu I i II instancji, utrzymał je w mocy, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach, co miało wpływ na wynik sprawy i doprowadziło w konsekwencji do oddalenia skargi; b) art. 133 § 1 Ppsa, przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy; c) art. 141 § 4 Ppsa, poprzez brak odniesienia się w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze; d) art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo braku ku temu podstaw prawnych, w szczególności w związku z brakiem podstawy do uznania, że inwestycja narusza postanowienia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji. 3.3. Nietrafny jest zarzut naruszenie prawa materialnego. Organy orzekające w sprawie, podobnie jak i Sąd I instancji kontrolujący ich decyzje, prawidłowo dokonały wykładni i właściwie zastosowały w niniejszej sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 9 ust. 3 planu miejscowego. Przepis § 9 ust. 3 pkt 2 planu zawiera bowiem nakaz kształtowania otoczenia w sposób zapewniający ekspozycję (lit. b) oraz zakaz umieszczania nośników reklamowych oraz szyldów (lit. c). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że usytuowanie nośnika reklamowego na dachu budynku, wystającego ponad 7,5 m nad ten dach, na którym będzie zamieszczony telebim emitujący reklamy, ewidentnie koliduje z nakazem kształtowania otoczenia obiektu w sposób zapewniający jego ekspozycję. Pełnomocnik skarżącej spółki próbuje wykazać, że zgodnie z postanowieniami § 9 ust. 3 lit. d) planu miejscowego, ochronie podlega jedynie płaskorzeźba umieszczona na II kondygnacji budynku. Jest to jednak stanowisko błędne, ponieważ zapisy planu odnoszą się wprost również do kształtowania otoczenia wokół obiektu. 3.4. Ustalenie, że w zaskarżanym wyroku Sąd I instancji, a wcześniej organy dokonały prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały § 9 ust. 3 planu miejscowego, prowadzi do wniosku, że w tym przypadku była podstawa prawna (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego) do wniesienia sprzeciwu, a tym samym oddalenie skargi było uzasadnione (art. 151 Ppsa). Nie doszło zatem do naruszenia art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 Kpa oraz art. 133 § 1 Ppsa. 3.5. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa stwierdzić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawarto w nim stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Taka sytuacja nie występuje w rozpoznawanej sprawie, gdyż analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia prowadzi do wniosku, że odpowiada ono wymaganiom stawianym w tym przepisie, tj. zawarto w nim zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia tym samym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżony wyrok. 3.6. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem nieuzasadnione. 3.7. Mając na uwadze, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną. Wobec tego, że strony wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.