III SA/Wr 239/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi E. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) kwietnia 2020 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wyrejestrowania samochodu postanawia: odmówić przywrócenia terminu. UZASADNIENIE W dniu 12 maja 2019 r. E. T. reprezentowana przez pełnomocnika H.T. (jej męża, dalej: pełnomocnik wnioskodawczyni), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z (...) kwietnia 2020 r., nr (...) w przedmiocie wskazanym w sentencji. Po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 24 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Wr 239/20 oddalił skargę w całości. W pismach z 28 maja 2022 r. i 13 lipca 2022 r. pełnomocnik wnioskodawczyni oświadczył, że czeka na sporządzenie uzasadnienia, o które wniósł pismem z 5 kwietnia 2022 r. wraz z uiszczeniem opłaty kancelaryjnej. Wobec faktu, że w aktach sprawy nie odnaleziono wniosku z 5 kwietnia 2022 r. ani opłata nie widniała w dokumentacji księgowej tutejszego Sądu, zarządzeniem z 14 lipca 2022 r. wezwano stronę skarżącą o nadesłanie dowodu nadania powyższego wniosku oraz dowodu uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia, w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że wniosek taki nie został złożony. Pismem nadanym w placówce pocztowej dnia 25 lipca 2022 r. pełnomocnik wnioskodawczyni złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz wniósł o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu podniósł, że był przekonany, iż osoba, która miała wysłać i opłacić wniosek, to uczyniła, ponieważ tak twierdziła. Jednakże jak się okazało z wezwania otrzymanego od Sądu, tak się nie stało. Ponadto pełnomocnik wskazał, że sam nie mógł wykonać tych czynności, ponieważ był obłożnie chory. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z regułą zawartą w art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały sprecyzowane w art. 87 p.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. FZ 713/04). Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 479/07). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. II OZ 712/08). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku z uwagi na nieuprawdopodobnienie przez wnioskodawczynię okoliczności w nim powołanych. Pełnomocnik wnioskodawczyni we wniosku o przywrócenie terminu podniósł, że nie był w stanie samodzielnie nadać pisma oraz uiścić opłaty kancelaryjnej z uwagi na obłożną chorobę, w związku z czym powierzył te czynności osobie trzeciej, która ich nie dokonała, pomimo, że oświadczyła, iż pismo zostało nadane i opłacone. Twierdzenia te nie zostały jednak w żaden sposób uprawdopodobnione. W szczególności pełnomocnik nie dołączył bowiem do wniosku oświadczenia osoby, której powierzył nadanie i opłacenie pisma ani dokumentacji medycznej potwierdzającej, że w terminie na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie był chory oraz że choroba ta uniemożliwiała mu samodzielne dokonanie tych czynności. Ponadto należy podkreślić, że nawet gdyby przyjąć prawdziwość tych twierdzeń, to i tak nie mogłyby one stanowić podstawy faktycznej do uwzględnienia wniosku. Strona skarżąca ponosi odpowiedzialność za działania wszystkich osób, przy pomocy których dokonuje czynności procesowych (wyrok NSA z 27.06.2018 r., I GSK 1403/16, LEX nr 2531550). Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu. Należy przy tym podkreślić, że od strony lub osoby ją reprezentującej wymaga się największego możliwego w danych okolicznościach wysiłku, a co za tym idzie, przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok NSA z 5.06.2018 r., I GSK 1396/16, LEX nr 2517207). Podsumowując powyższe, uznać należało, że w sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności świadczących o tym, że istniały niezależne przeszkody uniemożliwiające złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie. Tym samym, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku (jej pełnomocnika) o przywrócenie uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.