II GZ 386/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1197/18 w zakresie odrzucenia skargi S. Z. na postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od uchwały w przedmiocie skreślenia z listy firm audytowych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1197/18, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę S. Z. na postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od uchwały w przedmiocie skreślenia z listy firm audytorskich. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że ww. postanowieniem Komisja Nadzoru Audytowego stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez S. Z. od uchwały Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie skreślenia z listy firm audytorskich. Postanowienie to doręczono stronie w dniu 4 maja 2018 r. Pismem z dnia 6 czerwca 2018 r., nadanym listem poleconym w urzędzie pocztowym w dniu 8 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego) strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego. Odrzucając skargę Sąd I instancji przytoczył treść art. 53 § 1 p.p.s.a., określającego trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu, liczony od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. WSA wskazał, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie doręczono skarżącej w dniu 4 maja 2018 r., zaś odbiorcą przesyłki był mąż skarżącej, osoba uprawniona do jej odbioru na mocy art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; powoływanej dalej jako: k.p.a.). Sąd stwierdził, że stosownie do pouczenia zawartego w skarżonym postanowieniu, strona powinna wnieść skargę do Sądu w trzydziestodniowym terminie, którego bieg kończył się 4 czerwca 2018 r. Jak wynika z daty stempla pocztowego widniejącego na kopercie, skargę nadano jednak w dniu 8 czerwca 2018 r., czyli z uchybieniem ustawowo określonego terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji wniosła S. Z., kwestionując otrzymanie i pokwitowanie przez nią pisma. Skarżąca wskazała, że odbiór pisma adresowanego do niej pokwitował mąż, jednakże nie oznacza to, że pismo zostało jej przekazane. W tym zakresie powoła się na okoliczności związane ze złym stanem zdrowia współmałżonka, sugerując jego nieporadność. Zdaniem wnoszącej zażalenie, zgodnie ze zd. 2 art. 43 k.p.a., operator pocztowy winien był umieścić zawiadomienie w skrzynce oddawczej lub w drzwiach mieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie /.../ jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy. Kwestią zasadniczą i wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie jest ustalenie daty doręczenia postanowienia organu administracji publicznej, od której to daty liczony jest termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił na podstawie akt sprawy, iż przedmiotowy akt administracyjny został doręczony w dniu 4 maja 2018 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru doręczanej przesyłki, opatrzone właściwą sygnaturą, odpowiadającą sygnaturze skarżonego aktu – akta administracyjne). W świetle powyższych okoliczności termin do wniesienia skargi na odebrane postanowienie powinien być liczony od dnia 5 maja 2018 r. i upływał po 30 dniach od tej daty, czyli w dniu 3 czerwca 2018 r. Jednakże z uwagi na to, iż dzień ten – kończący termin przewidziany na dokonanie czynności procesowej - przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy (niedziela), koniec terminu przesunął się na następny dzień pracujący, tj. na poniedziałek 4 czerwca 2018 r. Skoro zatem istotnym w sprawie i wywołującym skutki procesowe był termin doręczenia skarżącej postanowienia Komisji Nadzoru Audytowego, czyli dzień 4 maja 2018 r., prawidłowym było stanowisko Sądu I instancji, iż skargę nadaną w dniu 8 czerwca 2018 r. (koperta z datą stempla pocztowego – karta akt sądowych nr 3) należało uznać za wniesioną po terminie. Z kolei uznanie skargi za wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności procesowej, musiało w konsekwencji skutkować jej odrzuceniem zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji. Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącej podniesionej w zakresie odebrania przez męża przesyłki adresowanej do niej, stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru skarżonego postanowienia organu widnieje podpis skarżącej – taki sam, jak na wszystkich pismach procesowych wysyłanych przez skarżącą zarówno do organów, jak i do sądu (vide podpisy pod: skargą - karta akt sądowych nr 2; zażaleniem – karta akt sądowych nr 18, potwierdzenie dokonania wpłaty wpisu od zażalenia – karta akt sądowych nr 19, odpowiedzią do organu z dnia 13 marca 2018 r. – akta administracyjne oraz szereg podpisów skarżącej na zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism zawartych w aktach administracyjnych). Ponadto zwrotny dokument potwierdzający odbiór postanowienia organu nie zawiera adnotacji o odbiorze przesyłki przez kogoś innego (np. męża, czy dorosłego domownika). Powyższe okoliczności pozwalają na uznanie, że przesyłka została odebrana przez skarżącą osobiście. W odniesieniu zaś do argumentów skarżącej związanych z nieporadnością jej męża Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w sytuacji, gdy pod adresem wskazanym przez stronę w aktach sprawy, w czasie jej nieobecności przebywają jeszcze inne dorosłe osoby, domownicy, którym listonosz może zostawić przesyłkę, dokonując w ten sposób doręczenia zastępczego z art. 72 § 1 p.p.s.a., strona musi liczyć się z tym, że ewentualne skutki uchybień powyższych osób, będą miały bezpośredni wpływ na bieg jej sprawy w postępowaniu sądowym. Podmiot ponosi zatem konsekwencje działań tych osób. W przypadku, gdy strona nie godzi się na doręczenie zastępcze dokonywane do rąk konkretnej osoby, tj. na doręczenie zgodne z treścią art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1481), przykładowo do rąk osoby schorowanej i będącej w podeszłym wieku, która z przyczyn osobistych może swym działaniem wywołać niekorzystną dla skarżącej sytuację procesową, podmiot może dokonać na poczcie zastrzeżenia pocztowego przesyłek rejestrowanych. Niezłożenie stosownego zastrzeżenia pocztowego w zakresie niedoręczania przesyłek niektórym osobom powoduje, że skutki ich zaniedbań, obciążają samą skarżącą, która przyjmuje na siebie ryzyko uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności procesowej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.