III SA/Wr 680/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B S na decyzję P Z U S z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 października 2008 r. skarżąca wniosła skargę na opisaną w osnowie postanowienia decyzję P Z U S w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 23 września 2008 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem z końcem dnia 23 października 2008 r. (czwartek). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3, sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę po upływie przewidzianego w ustawie trzydziestodniowego terminu (skarga została nadana w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 29 października 2008 r.) natomiast termin do jej wniesienia upłynął z końcem 23 października 2008 r. Należy nadmienić, że skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie wniesienia skargi w decyzji P Z U S z dnia [...] r. Nr [...] Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 kpt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.