II GSK 1039/18

SENTENCJA Dnia 26 października 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku [A.] Sp. z o.o. w S. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt II GSK 1039/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 43/18 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt II GSK 1039/18. UZASADNIENIE Wyrokiem z 19 maja 2021 r. sygn. akt II GSK 1039/18 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA, sąd drugiej instancji), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 22 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 43/18 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w Szczecinie (dalej: skarżąca, Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z [...] października 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżony wyrok, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania na rzecz skarżącej Spółki w wysokości 1656 złotych. Wnioskiem z 14 lipca 2021 r. skarżąca, na podstawie art. art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.,; dalej cyt. jako: p.p.s.a.) wniosła o: 1. uzupełnienie wyżej opisanego wyroku NSA z 19 maja 2021 r. i dodanie w sentencji rozstrzygnięcia w pkt 2 wyroku wyrażenia - "w części – w zakresie wymierzenia kary w kwocie 2650 zł", tj. uzupełnienie wyroku w taki sposób, aby punkt ten miał następujące brzmienie: "2. uchyla zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. w części – w zakresie wymierzenia kary w kwocie 2650 zł"; ewentualnie o: 2. uzupełnienie wyroku i dodanie w sentencji rozstrzygnięcia w pkt 2 wyroku wyrażenia: "oraz uchyla poprzedzającą ją decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r.", tj. uzupełnienie wyroku w taki sposób, aby punkt ten miał następujące brzmienie: "2. uchyla zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. oraz uchyla poprzedzającą ją decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r." Dodatkowo pełnomocnik skarżącej wniosła – w razie uznania przez NSA, że kwestia wskazana w pkt 1 i 2 petitum pisma podlega sprostowaniu – o sprostowanie ww. kwestii zgodnie z wnioskami niniejszego pisma. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że zgadza się z wyrokiem NSA, jego uzasadnieniem i zastosowaną przez sąd interpretacją przepisów, ale jednocześnie zauważa, iż NSA rozpoznał skargę wychodząc poza granice zaskarżenia, bowiem skarżąca zaskarżyła decyzję wydaną przez GITD w dniu [...] października 2017 r. w części, tj. w zakresie wymierzenia kary w kwocie 2650 zł (w przedmiocie stwierdzenia naruszenia w postaci skrócenia czasu odpoczynku tygodniowego o 26 godzin i 59 minut w dniach 19-20 lutego 2017 r.). Naczelny Sąd Administracyjny zaś uchylił całą decyzję, co nie tylko wychodzi poza granice zaskarżenia, ale jest również dla skarżącej niekorzystne i pogarsza jej sytuację, mimo uwzględnienia jej skargi. Uchylenie ww. decyzji przez NSA w całości doprowadziło bowiem do sytuacji, w której uchylone zostało również rozstrzygnięcie niezaskarżone przez stronę w zakresie decyzji organu odwoławczego o uchyleniu wcześniejszej decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2017 r. – czego strona skarżąca nie kwestionowała. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest zasadny. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy podkreślić, że na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi lub co do dodatkowych orzeczeń, które powinny się znaleźć w wyroku, a których sąd nie zamieścił. Pierwsza z opisanych sytuacji zachodzi wówczas, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi albo orzekł tylko co do części zaskarżonego aktu. Natomiast druga z wymienionych wyżej sytuacji ma miejsce wówczas, gdy brak jest w wyroku rozstrzygnięcia, które powinno w nim się znaleźć, zatem wskazania czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą być wykonane lub rozstrzygnięcia o kosztach, jeżeli strona wystąpiła o ich zwrot. Natomiast nie można żądać uzupełnienia sentencji orzeczenia lub jego uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie NSA wydany wyrok jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Przedmiotem rozpoznania była skarga kasacyjna skarżącej od wyroku WSA w Szczecinie z 22 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 43/18 w sprawie ze skargi Spółki na decyzję GITD z [...] października 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wyrokiem z 19 maja 2021 r. NSA uwzględnił skargę kasacyjną Spółki i uchylił zaskarżony wyrok, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania na rzecz skarżącej spółki w wysokości 1656 złotych i podał w uzasadnieniu przyczyny takiego rozstrzygnięcia. Sąd drugiej instancji podzielił tym samym zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 w związku z art. 8 Rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...) (Dz.Urz. UE.L.2006.102.1 ze zm.) przez błędne uznanie, że wykonywanie przez przewoźnika przeprawy promowej nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości odbioru przez kierowców odpoczynków tygodniowych. NSA wskazał, że błędnie zarówno organ odwoławczy, jak i sąd pierwszej instancji przyjęły, że art. 9 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 dotyczy tylko regularnego odpoczynku dziennego. Poprawna wykładnia tego przepisu, a w konsekwencji jego zastosowanie, bo spółka w istocie kwestionuje zastosowanie tej normy do ustalonej sytuacji faktycznej, musi uwzględniać charakter odpoczynku, a więc ustalenie czy mamy do czynienia z regularnym dziennym okresem odpoczynku, czy też skróconym tygodniowym okresem odpoczynku. Ustalenie znaczenia tych pojęć musi być odniesione do konkretnej sytuacji, a więc powinno być jasno zdefiniowane na użytek nałożenia kary. Innymi słowy organ powinien jednoznacznie stwierdzić, czy w przypadku kierowcy odbywającego przejazd promem wraz z pojazdem miało miejsce wykorzystywanie regularnego dziennego okresu odpoczynku albo skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. W związku z tym NSA uchylił zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji oraz zaskarżoną decyzję GITD nakazując organowi ponowne rozpoznanie sprawy celem jednoznacznego określenia (nazwania) dokonanych przez GITD ustaleń z punktu widzenia art. 9 ust. 1 rozporządzenia 561/2006. W ocenie NSA, dopiero dokonanie tego będzie podstawą do oceny poprawności stosowania wskazanego przepisu. Należy ponownie zatem podkreślić, że rektyfikacja wyroku kasacyjnego na podstawie art. 157 w związku z art. 193 p.p.s.a. możliwa jest tylko w zakresie, w jakim w postępowaniu kasacyjnym sąd drugiej instancji nie orzekł w całości o żądaniu skargi kasacyjnej albo nie zamieścił dodatkowego orzeczenia wymaganego przepisami prawa, jeżeli jego zamieszczenie miało nastąpić z urzędu. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. NSA zwraca uwagę, że spółka w skardze kasacyjnej wnosiła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji lub o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Działając w tak wyznaczonym zakresie NSA uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję drugiej instancji. Decyzja odwoławcza GITD z [...] października 2017 r. uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie orzekła o karze. Zatem przedmiotem sprawy administracyjnej była kara za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.). Wprawdzie skarga do WSA w Szczecinie wskazywała na zaskarżenie tylko części tej decyzji, a więc w zakresie wysokości kary, to jednak wyrok sądu pierwszej instancji oddalając skargę odnosił się do przedmiotu określonego w decyzji, natomiast skarga nie mogła odnosić się do części decyzji, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie było takiej części, która obok kary byłaby rozstrzygana przez organy i sąd pierwszej instancji. Z tego też powodu sąd drugiej instancji uwzględniając skargę kasacyjną i uchylając wyrok WSA oraz decyzję drugiej instancji ze względu na wady w ocenie poczynionych ustaleń podczas kontroli, nie mógł orzekać o innym przedmiocie jak tylko o karze, bo przecież innego rozstrzygnięcia w tym zakresie nie było. Poza sporem pozostaje zatem okoliczność, że wniosek strony skarżącej zmierza do zmiany wyroku i jako taki, z przyczyn o których mowa wyżej, nie może zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.