I OSK 3895/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 292/18 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej z 4 września 2018 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 292/18, A. J. (dalej skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego C. L., wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] (dalej Starosta) z dnia [...] października 2017 r. nr [...], którą to na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty skarżący wskazał, że wniosek ten jest uzasadniony okolicznościami sprawy. Do czasu rozstrzygnięcia skargi będzie pozbawiony uprawnień i w przypadku korzystnego rozstrzygnięcia okres pozbawienia uprawnień będzie już nie do cofnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej ppsa), wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 Sędziów NSA z 16.4.2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77 przyjął, że na podstawie powołanego przepisu dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę. Pogląd ów w pełni akceptuje doktryna i orzecznictwo (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis 2012, s. 231, uw. 18; postanowienie NSA z: 13.11.2013 r. I OSK 2546/13; 13.11.2013 r. II OSK 2158/12; 13.11.2013 r. II OSK 2159/12; 7.11.2013 r. II OSK 2656/13; 7.11.2013 r. II OSK 2672/13, cbosa). Z konstrukcji w/w przepisu wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Winien on zatem w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak by przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek i zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Instytucja wstrzymania wykonania aktu bądź czynności odnosi się do aktów bądź czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak również aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym dyspozycją art. 61 § 3 ppsa objęte są zarówno akty wydane w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. W niniejszej sprawie Sąd I instancji rozpatrzył już tożsamy wniosek skarżącego: postanowieniem z 8 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 292/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji. Na obecnym etapie postępowania skarżący nie wykazał, że doszło do zmiany okoliczności (art. 61 § 4 ppsa), które wskazywałyby, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wobec braku zmiany okoliczności istniejących w chwili wydania postanowienia z 8 maja 2018 r. III SA/Gd 292/18, a także motywów wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 4 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.