I GSK 1009/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2021 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2181/21 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w B. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A Sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 maja 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2181/21, oddalił skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w B. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: instytucja pośrednicząca) z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Spółka ubiegała się o dofinansowanie projektu, polegającego na wdrożeniu: a) innowacyjnego produktu – usługi jazdy superkomfortowym wyciągiem narciarskim z możliwością komunikowania się z klientami; b) innowacyjny proces technologiczny – technologię świadczenia usługi jazdy superkomfortowym wyciągiem narciarskim z możliwością komunikowania się z klientem. W ramach prac badawczo-rozwojowych zaprojektowane zostały: system zasilania "krzesełka multimedialnego" oraz system ogrzewania rąk narciarzy podczas wjazdu wyciągiem. W ramach oceny dokonanej w konkursie stwierdzono, że projekt nie spełnił następujących kryteriów oceny: - (1) projekt dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych (0 punktów na 3 możliwe), - (3) wydatki w ramach projektu są racjonalne i uzasadnione z punktu widzenia zakresu i celu projektu, zgodne z obowiązującymi limitami oraz dopuszczalnymi przeznaczeniami pomocy (0 punktów na 1 możliwy), - (4) wskaźniki projektu są obiektywnie weryfikowalne i odzwierciedlają założone cele projektu (0 punktów na 1 możliwy), - (6) projekt jest zgodny z zasadami horyzontalnymi wymienionymi w art. 7 i 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (dalej: rozporządzenie 1303/2013) (0 punktów na 2 możliwe), - (7) innowacyjność produktu lub procesu technologicznego (0 punktów na 4 możliwe), - (11) projekt polega na wdrożeniu wyników prac B+R chronionych patentem lub zgłoszonych do ochrony patentowej lub prawem ochronnym na wzór użytkowy lub dotyczących zgłoszonego wzoru użytkowego (0 punktów na 2 możliwe), - (13) przedmiot projektu nie dotyczy rodzajów działalności wykluczonych z możliwości uzyskania wsparcia (0 punktów na 1 możliwy). Powyższe ustalenia zdeterminowały ocenę negatywną w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 818, ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa"), jako że projekt uzyskał 6 punktów, przy minimalnej wymaganej liczbie 12. Analizując złożony protest organ wskazał, że wg pierwszego z ww. kryteriów (1), "ocenie podlega, czy projekt dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych przeprowadzonych przez wnioskodawcę samodzielnie lub na jego zlecenie lub zakupionych przez wnioskodawcę. Prace badawczo-rozwojowe muszą mieć kluczowe znaczenie dla opracowania/udoskonalenia produktu (wyrobu albo usługi) lub procesu technologicznego wskazanego we wniosku o dofinansowanie." Zdaniem organu, jakkolwiek projekt dotyczy wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych, to jednak nie można uznać, że przeprowadzone prace dotyczące dwóch elementów wyciągu narciarskiego (system multimedialny oraz system podgrzewania rąk) są kluczowe dla opracowania usługi przejazdu wyciągiem narciarskim, ani że są kluczowe dla procesu oferowania ww. usługi. Wnioskodawca może bowiem uruchomić usługę przejazdu wyciągiem narciarskim niezależnie od tego, czy dostawcy urządzeń wyciągu narciarskiego zainstalują opracowane przez wnioskodawcę systemy na wyciągu, czy nie. W odniesieniu do kolejnego kryterium (3) wskazano, że ze względu na niespełnienie kryterium 1 aktualna pozostaje ocena komisji oceny projektów wszystkie zaplanowane wydatki zostały uznane za nieracjonalne i nieuzasadnione w odniesieniu do celów działania. Także w zakresie kryterium 4 podtrzymano dotychczasową ocenę podnosząc, że wskaźniki odnoszące się bezpośrednio do nowych cech i funkcjonalności opracowanego rozwiązania nie zostały skonstruowane zgodnie z wymogami dokumentacji konkursowej. Wskaźniki te zdaniem organu nie są obiektywnie weryfikowalne; nie odzwierciedlają też założeń projektu. Założone wartości bazowe zostały przyjęte nieprawidłowo, tj. nie odniesiono się do najlepszych rozwiązań konkurencyjnych dostępnych na rynku krajowym. Wnioskodawca nie wyjaśnił sposobu konstrukcji wskaźników oraz nie wskazał źródła informacji, na podstawie których zostały określone wartości bazowe i docelowe wskaźników. Tym samym wnioskodawca nie określił wskaźników bezpośrednio odnoszących się do nowych cech i funkcjonalności rezultatu projektu. W ramach oceny następnego kryterium (6) organ uznał, że ocena komisji oceny projektów była nieprawidłowa, jako że projekt jest zgodny z obiema zasadami horyzontalnymi wymienionymi w art. 7 i 8 rozporządzenia 1303/2013. Jako że ma przy tym neutralny wpływ na zasadę wymienioną w art. 8 ww. rozporządzenia, przyznano 1 pkt. Odnosząc się do kryterium innowacyjności produktu lub procesu technologicznego (7) instytucja pośrednicząca wyraziła zapatrywanie, że wobec braku odzwierciedlenia za pomocą prawidłowo skonstruowanych wskaźników nowych cech i funkcjonalności planowanego do wdrożenia rozwiązania na tle usług konkurencyjnych dostępnych na rynku polskim, jak i międzynarodowym, wnioskodawca nie wskazał kluczowych cech świadczących o innowacyjności usługi korzystania z wyciągu. Negatywnie odniesiono się ponadto do kryterium 11. Podobnie bowiem jak w przypadku kryterium 3, niespełnienie kryterium 1 (brak punktów), powoduje niemożność przyznania punktów w ww. zakresie. Finalnie organ nie uznał też spełnienia kryterium 13 (przedmiot projektu nie dotyczy rodzajów działalności wykluczonych z możliwości uzyskania wsparcia). Zdaniem instytucji pośredniczącej, pomimo wskazania, że celem działania spółki nie jest transportowanie osób, lecz zapewnienie możliwości korzystania z komfortowego wyciągu narciarskiego, co oprócz charakteru rekreacji i uprawiania sportu związane jest z transportem narciarzy na stok, stwierdził, że działalność objęta wnioskiem (jazda wyciągiem narciarskim) stanowi działalność wykluczoną z możliwości dofinansowania, ze względu na zaklasyfikowanie jej właśnie do działalności z zakresu sektora transportu. Niezależnie od powyższego organ nie uznał za zasadne zarzutów protestu związanych z uchybieniami formalnymi oceny projektu. PARP stwierdził w tym zakresie w szczególności, że rozstrzygnięcia dokonano zgodnie z wszelkimi regułami proceduralnymi, w tym z regułami wynikającymi z art. 37 ust. 1 i art. 57 ustawy wdrożeniowej, a ponadto spełnia ono warunki zasady rzetelności, bezstronności i obiektywizmu. Do oceny merytorycznej, jak i do oceny protestu powołano ekspertów, których wiedza, umiejętności i doświadczenie gwarantują jakość opinii. Dodatkowo zwrócono się o opinię prawną do Biura Prawnego PARP, a także wystąpiono do UOKiK z prośbą o potwierdzenie zdania w przedmiotowej sprawie. Uzyskane stanowiska zostały uwzględnione w rozstrzygnięciu. W postępowaniu odwoławczym odniesiono się ponadto do wskazanych w proteście zarzutów, z powołaniem się na opinię prawną oraz opinię eksperta zewnętrznego. W konkluzji organ wywiódł, że łączna liczba punktów, jakie uzyskał projekt wnioskodawcy została zwiększona z 6 do 7 punktów. Projekt w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej uzyskał 1 punkt w kryterium nr 6. W pozostałych kryteriach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, tj. nr 1, 3, 4, 7, 11 oraz 13 podtrzymano pierwotną, negatywną ocenę komisji oceny projektów, co oznacza, że projekt wnioskodawcy nie spełnił wszystkich obligatoryjnych kryteriów oceny. W tym stanie rzeczy nie może zostać rekomendowany do dofinansowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę spółki wskazał, że kwestionuje ona rozstrzygnięcie instytucji pośredniczącej zarówno w płaszczyźnie formalnej, w szczególności w odniesieniu do zapewnienia spółce należnych w kontrolowanym postępowaniu konkursowym gwarancji, jak i w odniesieniu do istoty wyrażonej przez organ oceny. Nie ma natomiast sporu między stronami odnośnie do podstaw normatywnych procedury konkursowej, a tj. walidacji wzoru kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie. W szczególności nie budzi wątpliwości stron, jak też Sądu, że poza powszechnie obowiązującymi przepisami prawa unijnego i krajowego (w tym zwłaszcza ustawą wdrożeniową oraz rozporządzeniem 1303/2013), na wzorzec ów składają się dokumenty wchodzące w skład systemu realizacji programu operacyjnego w rozumieniu art. 6 § 1-2 ustawy wdrożeniowej, w tym regulamin konkursu, określający – w myśl art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej – kryteria wyboru projektu (por. np. wyrok NSA o sygn. I GSK 1357/19, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Strony są zatem zgodne, że dokumenty te, tj. w szczególności Regulamin konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020, oś priorytetowa III: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach, działanie 3.2 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R, poddziałanie 3.2.1 Badania na rynek wraz z kryteriami wyboru projektów stanowiących załącznik nr 1 do tego regulaminu, w istocie stanowiły w przedmiotowej procedurze konkursowej podstawę praw i obowiązków wnioskodawcy. Spór nie dotyczy tym samym – i nie dostrzega ku temu podstaw prawnych także skład orzekający – zgodności ww. elementów systemu realizacji programu operacyjnego (zwłaszcza w relacji regulamin konkursu – prawo powszechnie obowiązujące). Odmiennie natomiast postrzega skarżąca spółka oraz PARP realizację praw i obowiązków wnioskodawcy w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w szczególności w optyce zasad wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a ppkt (i)-(iii) rozporządzenia 1303/2013 z w zw. z rozdziałem 4 pkt 1 lit. a-e Wytycznych, a to rzetelności, równości, przejrzystości, bezstronności (obiektywizmu), równego dostępu do środków publicznych. Sąd przypomniał, w ramach tak zarysowanej osnowy sprawy, że zasady te dotyczą każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. np. wyrok NSA o sygn. II GSK 1549/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Owo minimum gwarancji procesowych odnosi się zatem nie tylko do wspomnianych kwestii walidacyjnych, tj. regulaminowych wymogów kwalifikowania projektów, ale także do – spornej na gruncie niniejszej sprawy – oceny projektu, tak na etapie pierwotnym (komisji oceny projektu), jak i co do tej zawartej w piśmie PARP rozstrzygającym zgłoszony protest (jednoznacznie wskazuje na to również treść Wytycznych, tj. wyjaśnienia do ww. zasad zawarte w rozdz. 4 pkt 1 lit. a-e). WSA wskazał, że w ramach kryterium pierwszego argumentacja skargi koncentruje się zasadniczo na kwestii formalnej, tj. zaniechaniu udostępnienia skarżącej pełnej i dokładnej treści opinii eksperckiej, jak i niewskazaniu w jakim zakresie opinia ta została wykorzystana przy rozpatrywaniu protestu; strona uznaje, że opinia ta w istocie zastąpiła ocenę instytucji pośredniczącej (s. 13-19 skargi). Zdaniem Sądu przywołane w tym względzie orzecznictwo nie jest relewantne w okolicznościach przedmiotowej sprawy. W szczególności kluczowy, zdaniem skarżącej, wyrok NSA w sprawie o sygn. I GSK 2177/18 (CBOSA) został wydany w odmiennym stanie faktycznym, gdzie treści opinii nie ujawniono wnioskodawcy i poprzez "brak poinformowania strony w oparciu o jaki materiał dowodowy dokonano oceny zgłoszonego projektu uniemożliwiono jej wejście w merytoryczny spór z tą oceną". Tymczasem w sprawie niniejszej, na co trafnie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę (s. 5-6), "opinia eksperta ... została skarżącej przedstawiona w rozstrzygnięciu w formie odniesienia się do konkretnych zarzutów wskazywanych przez wnioskodawcę"; "fragmenty pochodzące z opinii są wyraźnie zaznaczone w formie cytatu, ponadto każdorazowo wskazano, czy i w jakim zakresie PARP uznaje treść opinii za istotną w odpowiedzi na argumenty wnioskodawcy podniesione w proteście oraz w kontekście spełnienia poszczególnych aspektów ocenianych w kryteriach". Te twierdzenia organu znajdują pełne potwierdzenie w spornym rozstrzygnięciu (w zakresie omawianego kryterium por. s. 33-34; w zakresie pozostałych s. 37-38, 41-43, 45-46, 49, 52, 55, 58-59). Strona została też poinformowana o udziale eksperta w piśmie z [...] stycznia 2021 r. Znamienna jest przy tym niekonsekwencja skarżącej, która wskazując na braki w realizacji wobec niej zasady przejrzystości podejmuje jednocześnie rozbudowaną polemikę z tezami wywiedzionymi w zaskarżonym rozstrzygnięciu w analizowanym zakresie (s. 19-39 skargi). Uznać zatem należy, że w istocie miała możliwość zapoznania się ze stanowiskiem organu; w szczególności zgodnie z zasadą rzetelności poznała "wynik oceny spełniania kryterium, które zostało ocenione negatywnie", a uzasadnienie w tym względzie pozwoliło jej poznać "okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny spełniania kryterium". Przy tym teza, jakoby organ zastąpił własną ocenę opinią eksperta jawi się jako nadużycie, bowiem lektura wyrażonej przez PARP oceny przeczy jej wprost, gdzie opinię tę powołuje się każdorazowo na potwierdzenie własnego zapatrywania. W ramach oceny dostrzeżonych przez stronę w ww. zakresie uchybień formalnych, w toku rozpatrywania wniosku skarżącej, WSA za prawidłowe uznał również stanowisko organu (s. 35 rozstrzygnięcia), że nie miał obowiązku wzywać strony do uzupełnienia bądź poprawy wniosku. Wbrew zapatrywaniu forsowanemu w skardze (s. 39 i n.), art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 9 ust. 11 regulaminu konkursu w zw. z opisem omawianego kryterium (1), sformułował w tym względzie możliwość dla instytucji pośredniczącej, z której nie skorzystano (za to pośrednio wykorzystano możliwość uzupełnienia informacji w ramach panelu ekspertów). Pogląd w tym względzie prezentowany przez spółkę, stanowi zdaniem Sądu I instancji wyraźny przykład domagania się wyższego poziomu ochrony prawnej, aniżeli zagwarantowany w procedurze będącej przedmiotem kontroli (i zarazem niezgodnego z jej istotą). Gdy chodzi natomiast o merytoryczną polemikę z treścią rozstrzygnięcia w zakresie analizowanego kryterium, WSA wskazał, że co do zasady nie jest rzeczą sądu administracyjnego ponowna merytoryczna ocena projektu. Sąd bada natomiast, czy organ prawidłowo uznał, że treść wniosku w części zakwestionowanej nie odpowiada wskazanym kryteriom oceny, a także czy kryteria te odpowiadają wyznaczonym w ustawie standardom (por. wyrok NSA o sygn. II GSK 1711/14, CBOSA; por. także J. Jaśkiewicz, Zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Komentarz, LEX/el. 2014). W tym względzie skład orzekający również nie dopatrzył się uchybień. W konkluzji, w ocenie Sądu I instancji, PARP prawidłowo uznał kryterium 1 za niespełnione. W tym zaś stanie rzeczy nie wymaga szerszego komentarza ocena organu w zakresie kolejnych dwóch kryteriów (3 i 11). Sama strona skarżąca dostrzega w ramach zgłoszonych zarzutów (nr 2 i 6), że mają one charakter wtórny względem kryterium 1, bowiem niespełnienie tego ostatniego kryterium powoduje niemożność przyznania punktów w zakresie pozostałych ww. Zarzut nr 3, odnoszący się do kryterium 4, został skonstruowany w analogiczny sposób względem pierwszego z omawianych zarzutów. Zatem spostrzeżenia odnośnie do "utajnienia" opinii eksperta, czy powołania dodatkowych argumentów na etapie rozstrzygania protestu, poczynione wyżej, stosują się w tym miejscu odpowiednio. Spójne z powyższym elementem oceny jest zapatrywanie organu akcentujące w szczególności, że skoro wnioskodawca nie przedstawił za pomocą prawidłowo skonstruowanych wskaźników nowych cech i funkcjonalności planowanego do wdrożenia rozwiązania, na tle usług konkurencyjnych dostępnych na rynku polskim, to nie można uznać, że charakteryzuje się ono innowacyjnością na poziomie kraju i jednocześnie w przypadku innowacyjności produktowej nowe cechy i funkcjonalności wdrażanego produktu mają istotne znaczenie dla odbiorców produktu (kryterium 7, zarzut nr 5) (s. 52-53, 58, 60 rozstrzygnięcia). Sąd zgodził się z tezą, że skoro w świetle opisu kryterium "objęty wdrożeniem produkt/proces technologiczny charakteryzuje się nowością w odniesieniu do posiadanych przez niego nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych/stosowanych na rynku polskim", to "kluczowe z punktu widzenia opisu kryterium są nowe cechy i funkcjonalności rozwiązania, które muszą być odzwierciedlone w poprawnie skonstruowanych wskaźnikach rezultatu" (s. 58 rozstrzygnięcia). Jak przy tym podkreślono (ponownie), spółka miała możliwość korekty wniosku (s. 60 rozstrzygnięcia). Z uwagi na powyższe, również przedłożenie uzyskanego patentu (s. 9; k. 194 i n. akt sąd.) nie ma przesądzającego znaczenia dla oceny poprawności stanowiska organu w ww. zakresie. Wreszcie błędna formuła wskaźnika środowiskowego (por. wyżej uwagi do zarzutu nr 3) przesądziła również o uznaniu w ramach kryterium 6 (zarzut nr 4) neutralnego wpływu projektu na zasadę określoną w art. 8 rozporządzenia 1303/2013, tj. zrównoważonego rozwoju, związaną z wymogami ochrony środowiska (s. 50 rozstrzygnięcia). Zgodnie bowiem z opisem kryterium, warunkiem przyznania punktu za pozytywny wpływ na ww. zasadę jest odzwierciedlenie poszczególnych aspektów środowiskowych projektu, zarówno w przypadku wykazania aspektów dotyczących zasad 4R, jak również w przypadku wykazania aspektów nieobjętych zasadą 4R, we wskaźnikach i szczegółowe uzasadnienie każdego wskaźnika (por. także s. 20-21 odpowiedzi na skargę). Przechodząc do oceny ostatniego zakwestionowanego kryterium (13), Sąd wskazał, że spór w tym względzie sprowadza się do ustalenia, czy kod działalności PKD projektu jest wykluczony z dofinansowania. Skarżąca we wniosku o dofinansowanie podała kod PKD działalności: 93.29.Z, tj. "Pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna". Kod ten nie jest wykluczony z dofinansowania. Natomiast organ wskazuje na kod PKD 49.39.Z. obejmujący: "Pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany", którego podklasa zdaniem PARP obejmuje "działalność kolejek linowych naziemnych, kolejek linowych, wyciągów orczykowych i wyciągów narciarskich pod warunkiem, że nie są częścią miejskiego lub podmiejskiego systemu komunikacji". W związku z powyższym, w ocenie Sądu I instancji, nie ma racji spółka wskazując, iż w przypadku wątpliwości co do kodu organ powinien wezwać stronę do złożenia wyjaśnień. Również i w tym względzie art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej oraz regulamin konkursu (konkretnie § 8 ust. 4, a także § 9 ust. 11) interpretowany jest w sposób odbiegający od celu, który przyświeca tym regulacjom, a przy tym w oderwaniu od literalnego brzmienia powołanych przepisów. W zakresie kryterium 13 dokumentacja konkursowa nie przewidziała bowiem możliwości jakichkolwiek uzupełnień, w przeciwieństwie do innych kryteriów. Na powyższe słusznie zwrócono uwagę w rozstrzygnięciu (s. 62-64). Odnosząc się natomiast do istoty problemu, WSA zauważył, że zgodnie z opisem tego kryterium ocenie podlega, czy przedmiot realizacji projektu nie dotyczy rodzajów działalności wykluczonych z możliwości uzyskania pomocy finansowej, o których mowa w: - w § 4 ust. 1 oraz 3 rozporządzenia PARP-POIR; - w art. 3 ust 3 rozporządzenia PE i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych dotyczących celu "Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia" oraz w sprawie uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1080/2006). Podstawą oceny PARP było spełnienie przez stronę warunków określonych w § 4 ust. 1 rozporządzenia PARP-POIR, który wskazuje, że pomoc nie może być udzielona w przypadkach wskazanych w art. 13 rozporządzenia 651/2014. Natomiast w art. 13 lit. b) rozporządzenie 651/2014 wskazano, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do "(...) pomocy przeznaczonej dla sektora transportu i na związaną z nim infrastrukturę". W sprawie ustalono, że takiej właśnie działalności (sektora transportu) dotyczył projekt. Słusznie organ zauważył, że podklasa 49.39.Z została ujęta w dziale 49 "Transport lądowy oraz transport rurociągowy" i obejmuje m.in. działalność kolejek linowych naziemnych, kolejek linowych, wyciągów orczykowych i wyciągów narciarskich pod warunkiem, że nie są częścią miejskiego lub podmiejskiego systemu komunikacji. Powyższe świadczy o tym, że oceny dokonano na podstawie obowiązujących przepisów. Działalność wyciągów narciarskich została wprost wyłączona z PKD nr 93.29 Z. (aktualnie 93.29.B) oraz wprost wskazana w ramach PKD 49.39.Z. A zatem prawidłowo uznano, że przedmiot projektu dotyczy rodzajów działalności wykluczonych z możliwości uzyskania wsparcia, w związku z czym w ramach kryterium nie przyznano punktów. Treść PKD jest w tym względzie jednoznaczna, a zatem zasadniczo interpretatio cessat in claris. W konkluzji, Sąd I instancji, stwierdził, że krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia przeprowadzona w skardze, nie podważa wiodącej jego tezy, płynącej z kompleksowej oceny złożonego wniosku dokonanej przez PARP, że w przedmiotowym przypadku wnioskodawca nie spełnił kryteriów przyznania dofinansowania (s. 87 rozstrzygnięcia). W przekonaniu Sądu stanowisko organu zostało przy tym należycie uzasadnione, zaś u jego podstaw legła procedura uregulowana w sposób czytelny i przeprowadzona zgodnie ze standardami wynikającymi w szczególności z ustawy wdrożeniowej (w szczególności art. 45 ust 3, art. 37 ust. 1-2) oraz rozporządzenia 1303/2013 (art. 125 ust. 3 lit. a ppkt (i)-(iii). Skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie (z uwagi na zarzut nr 4) i uznanie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie jednocześnie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Ustawy wdrożeniowej (w zakresie uwzględnienia pozostałych zarzutów - innych niż zarzut nr 4) - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Nadto, w oparciu o art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Ustawy wdrożeniowej z ostrożności procesowej - wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów stanowiących podstawę wydania Rozstrzygnięcia protestu przez PARP, tj. np. opinii eksperckich, korespondencji z UOKiK, opinii biura prawnego PARP, itp. - poprzez wezwanie PARP do nadesłania tychże dokumentów - z uwagi na zarzut nr 1 oraz nr 4 - na fakt stwierdzenia nieprawidłowości opisanych w tychże zarzutach. Spółka zwraca uwagę, że WSA w Warszawie w sprawie V SA/Wa 2179/21 z urzędu wezwał PARP do przedstawienia ww. dokumentów stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia protestu, natomiast w przedmiotowej sprawie zaniechał dokonania takiego wezwania (kopia wezwania z 5.05.2021 r. w sprawie V SA/Wa 2179/21 (k. 182 tejże sprawy) stanowi załącznik nr 1 do niniejszej Skargi). Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Ustawy wdrożeniowej, zarzuty naruszenia przepisów postępowania - których naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 61 ust. 8 pkt 2 Ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 61 ust. 2-5 Ustawy Wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 7 Ustawy Wdrożeniowej w zw. z art. 133 §1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 134 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 §3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Ustawy Wdrożeniowej, w zw. z. art. 41 ust. 1-2 oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydanie przez Sąd I instancji wyroku oddalającego skargę w oparciu o akta sprawy nieobejmujące materiału dowodowego (pełnej opinii eksperckiej. opinii biura prawnego PARP. korespondencji i jej treści pomiędzy PARP a UOKiKl. na podstawie którego Organ wydał Rozstrzygniecie protestu - co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości dokonania rzetelnej kontroli instancyjnej zaskarżonego Rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezgodne z zasadami demokratycznego państwa prawa, jak i wbrew zasadzie prawa do sądu i gwarancji procesowych Skarżącej wynikających z przepisów prawa jest sytuacja, w której Sąd rozpatruje sprawę w oparciu o akta sprawy, które nie obejmują dokumentów będących podstawą wydanego przez organ Rozstrzygnięcia (zatem przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego Rozstrzygnięcia następuje w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, którymi dysponuje Organ) (innymi słowy: Sąd rozpatrzył skargę w oparciu o inny ('węższy (!)) zakres materiału dowodowego - akt sprawy, aniżeli materiał dowodowy, który służył Organowi do wydania Rozstrzygnięcia protestu) - zatem Sąd rozpatrzył Skargę w oparciu o niepełne akta sprawy! W takiej sytuacji w istocie dochodzi również do pozbawienia Strony możności obrony swych praw - dla której treść przedmiotowych dokumentów (pełna treść umożliwiająca skuteczne podjęcie obrony) będące podstawą wydanego Rozstrzygnięcia protestu - zarówno od momentu toku wydawania Rozstrzygnięcia przez Organ, jak i postępowania przed WSA - pozostaje w istocie "utajniona". 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Ustawy wdrożeniowej - poprzez nierozpoznanie wszystkich istotnych zarzutów przedstawionych przez Skarżącą w skardze na Rozstrzygnięcie protestu, w tym brak odniesienia do zarzutów zawartych w: 1.4.2; 1.4.3.; 1.4.4.; 1.4.5; 1.4.6; 1.4.7; - 4.8; 2.4.1; 3.4.1; 3.4.2; 3.4.3; 3.4.4; 3.4.6; 3.4.7; 3.4.8; 3.4.9; 4.4.1; 5.4.1-5.4.4; 6.4.1.; 7.4.1- 7.4.17 uzasadnienia skargi, podczas gdy rozpoznanie tychże zarzutów miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonego Rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości dokonania rzetelnej kontroli instancyjnej zaskarżonego Rozstrzygnięcia. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Ustawy wdrożeniowej (w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 2 Ustawy wdrożeniowej) - poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego Wyroku do wszystkich istotnych zarzutów zgłoszonych przez Skarżącą w Skardze (o których mowa w zarzucie nr 2) na rozstrzygnięcie protestu, podczas gdy rozpoznanie tych zarzutów miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonego Rozstrzygnięcia (te zarzuty wykazywały wadliwą ocenę projektu przez Organ), co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości dokonania rzetelnej kontroli instancyjnej zaskarżonego Rozstrzygnięcia. Powyższe naruszenia nie pozwalają na rekonstrukcję przesłanek, którymi kierował się WSA oddalając skargę w całości i świadczą o istocie wpływu naruszenia na wynik sprawy, albowiem rozpatrzenie istotnych zarzutów Skarżącego mogło doprowadzić do orzeczenia uwzględniającego skargę - zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt. 1 lit. "a" Ustawy wdrożeniowej. 4. art. 61 ust. 8 pkt 2 Ustawy wdrożeniowej, poprzez bezzasadne oddalenie skargi, mimo gdy skarżone Rozstrzygnięcie protestu, jak i działania Organu wydającego Rozstrzygniecie protestu, rażąco naruszały art. 57, art. 58 ust. 1 pkt. ppkt 1 oraz ust. 3 Ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1-2 Ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a ppkt (i)-(iii) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 w zw. z. art. 41 ust. 1-2 oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP - poprzez wadliwą ocenę z perspektywy tychże przepisów: a) na etapie czynności poprzedzających wydanie Rozstrzygnięcia protestu: 1) czynności "utajnienia" - zaniechania udostępnienia (ujawnienia) Skarżącej przez Organ dokumentów będących podstawą Rozstrzygnięcia protestu (pełnej opinii eksperta, opinii Biura Prawnego PARP, korespondencji z UOKiK i treści z których następnie wysnute zostały wnioski przez Organ zawarte w Rozstrzygnięciu protestu) i uniemożliwieniu ustosunkowania się przez Skarżącą do tychże treści (dokumentów stanowiących podstawę Rozstrzygnięcia protestu) przed wydaniem przez Organ Rozstrzygnięcia protestu - co skutkowało przedstawieniem przez Organ stanowiska niepoddającego się weryfikacji z perspektywy materiałów, na których się oparł Organ przedstawiając wnioski (ocenę zaskarżonych kryteriów) implikujące na negatywne Rozpatrzenie protestu; 2) zaniechania poinformowania Skarżącej przed Rozpatrzeniem protestu o skorzystaniu z pomocy Biura Prawnego oraz skierowania zapytania w sprawie do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz zakresie tejże pomocy/przedmiotu zapytania; 3) uniemożliwienia Skarżącej - przed wydaniem przed Organ Rozstrzygnięcia protestu - ustosunkowania się do nowych zarzutów, wcześniej niesygnalizowanych Skarżącej (a to związanych również z dokumentami, o których mowa w lit, "a" powyżej; a także pozostających w sprzeczności z wcześniej przedstawioną ocenę przez KOP - zob. w tym zarzut opisany w pkt 3.4.2. uzasadnienia skargi do IKSA), a przedstawionych dopiero w Rozstrzygnięciu protestu - co skutkowało przedstawieniem przez Organ stanowiska w oparciu o całkowicie nowe, wcześniej niesygnalizowane zarzuty i towarzyszącą im nową argumentacją - co do których Skarżąca została pozbawiona możliwości ustosunkowania się w ramach postępowania konkursowego (w tym naruszenie zasady dwuinstancyjności oraz zasad ponownej oceny projektu j - na których się oparł Organ przedstawiając wnioski (ocenę zaskarżonych kryteriów) implikujące na negatywne Rozpatrzenie protestu; b) na etapie wydania i doręczenia Skarżącej Rozstrzygnięcia protestu: 1) czynności "utajnienia" - zaniechania udostępnienia (ujawnienia) przez Organ (np. w formie załącznika) w Rozstrzygnięciu protestu pełnej i dokładnej treści dokumentów nieznanych Skarżącej na etapie postępowania konkursowego - będących podstawą Rozstrzygnięcia protestu (tj. pełnej opinii eksperta, opinii Biura Prawnego PARP, korespondencji z UOKiK i treści z których następnie wysnute zostały wnioski przez Organ zawarte w Rozstrzygnięciu protestu) i tym samym uniemożliwienia Skarżącej ustosunkowania się do tychże treści (dokumentów stanowiących podstawę Rozstrzygnięcia protestu) w Skardze do WSA - co skutkowało przedstawieniem przez Organ stanowiska niepoddającego się weryfikacji z perspektywy materiałów, na których się oparł Organ przedstawiając wnioski (ocenę zaskarżonych kryteriów) implikujące na negatywne Rozpatrzenie protestu i niemożliwością objęcia merytorycznymi zarzutami Skargi do WSA procesu wnioskowania i przyjętej metodologii Organu (w tym w jakim zakresie ten materiał dowodowy został wykorzystany przez PARP w Rozstrzygnięciu; czy koresponduje, czy jest w sprzeczności z argumentami i wnioskami Organu; czy wykorzystane jragmenty nie zostały wyrwane z kontekstu) opierającego się na tychże materiałach będących podstawą wydanego Rozstrzygnięcia (jako że te materiały nie były dostępne dla Skarżącej); co łącznie skutkowało, naruszeniem zasad konkursowych rzetelności i przejrzystości, oraz pozbawieniem Skarżącej możności obrony jej praw przed wydaniem (ostatecznego) Rozstrzygnięcia protestu, jak i przy sporządzaniu Skargi wobec nieudostępnienia tychże pełnych treści w Rozstrzygnięciu - co uniemożliwiło Skarżącej wejście w merytoryczny spór z oceną PARP dokonaną w oparciu tenże nieujawniony ("tajny") materiał dowodowy, a jednocześnie powyższe nie zostało stwierdzone przez Sąd I instancji - który wadliwie ocenił stosowanie wyżej wskazanych przepisów w Rozstrzygnięciu protestu i działaniach Organu wobec w istocie generalnego uznania, że żadne przepisy prawa nie zostały naruszone, a minimalne gwarancje procesowe Skarżącej nie zostały naruszone - mimo, że powyższe skutkować powinno uwzględnieniem skargi do WSA i stwierdzeniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenia te miały istotny wpływ na wynik oceny wraz z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję (na podstawie art. 145 §1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 64 Ustawy wdrożeniowej (względnie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a Ustawy wdrożeniowej), jako że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 61 ust. 8 pkt. 2 Ustawy Wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1-2 Ustawy Wdrożeniowej w zw. z art. 41 ust.1-2 Karty Praw Podstawowych UE poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego Wyroku, objawiające się we wskazaniach (generalnych), że ocena dokonana przez PARP, działania podejmowane w toku procedury odwoławczej odpowiadają prawu, a w ramach poszczególnych kryteriów - że nie doszło do naruszenia przepisów (że m.in. PARP dochował wszystkich wymogów określonych w art. 37 ust. 1 Ustawy Wdrożeniowej), co zostało uzupełnione przez Sąd I instancji w istocie przytoczeniem błędnych treści przedstawianej w odpowiedzi na skargę przez PARP lub Rozstrzygnięciu protestu (powielaniu tego stanowiska lub prostej akceptacji), bez ustosunkowania się do wszystkich przedstawionych przez Skarżącą zarzutów i przytoczonej przez Spółkę argumentacji - bez przedstawienia wymaganej prawem analizy tychże zarzutów i twierdzeń przez Sąd, co również utrudnia odniesienie się do przedmiotowego Wyroku oraz uniemożliwia jego właściwą kontrolę instancyjną, jako że brak wskazywanej analizy stanowi w istocie niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co implikuje, że kontrola legalności postępowania organu nie została przeprowadzona w sposób prawidłowy z uwagi na powyższe kwestie, w tym poprzez przedstawienie w istocie ogólnikowych tez potwierdzających prawidłowość oceny Organu, a tym samym prowadzi do wniosku o nierozpoznaniu istoty skargi. w tym braku samodzielnej oceny całokształtu sprawy; 6) naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1-2, art. 45 ust. 4, art. 57 oraz art. 58 ust. 1 pkt 1 Ustawy wdrożeniowej, a także art. 125 ust. 3 lit. "a" ppkt. i-iii) Rozporządzenia ogólnego (UE) Nr 1303/2013 poprzez oddalenie skargi i przyjęcie w ślad za Organem, że projekt został oceniony zgodnie z wymogami proceduralnymi, pomimo zaistnienia okoliczności wskazujących na naruszenie przez Organ przy ocenie projektu zasad przejrzystości i rzetelności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a nadto uzewnętrzniało się w nieuwzględnieniu zarzutów Skarżącej, pomimo że powtórna ocena projektu została przeprowadzona przez PARP w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty, w tym cechujący się zmiennością podejścia i wymogów w porównaniu do pierwotnej oceny (w tym przedstawienia nowych zarzutów wcześniej niesygnalizowanych Skarżącej) bez przeprowadzenia wszechstronnej oceny dokumentacji aplikacyjnej i odniesienia się do argumentacji Strony (szczegółowo opisanych w proteście i wykazujących nieprawidłowości wywodu oceniających mające wpływ na wynik oceny), z wybiórczym oraz arbitralnym uzasadnieniem wyników tejże oceny - pomimo że istniały podstawy do jej uwzględnienia i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa, a w szczególności z naruszeniem art. 37 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej, nakazującej Organowi dokonywanie oceny wniosku o dofinansowanie (protestu) w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, a także nakazujący zapewnienie wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania; 7) w odniesieniu do kryterium 1, 3, 4, 6, 7, 11 i 13 - zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 Ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w niezasadnym - w istocie bezrefleksyjnym - zaaprobowaniu dokonanej przez Organ oceny projektu Skarżącej (przyjęcia w ślad za tym Organem, że nie doszło do naruszenia zasad równości, przejrzystości i rzetelności), która to ocena naruszyła zasady przejrzystości, rzetelności i równości, oraz oparta była na dowolnej interpretacji kryterium oceny tychże kryteriów, jak i zignorowaniu treści i wniosków wynikających z dokumentacji aplikacyjnej Skarżącej, które szczegółowo zostały opisane w proteście (a wadliwości tejże oceny w skardze do WSA), przy uwzględnieniu tego, że Skarżąca w proteście skutecznie wykazała, że spełnia przedmiotowe kryteria (co stanowi o naruszeniu art. 61 ust. 8 pkt 2 Ustawy wdrożeniowej w zw. z wymienionymi w mniejszym zarzucie przepisami, jako że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy); 8) w odniesieniu do kryterium 1,3,4, 6, 7, 11 i 13 - zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 Ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. "a" ppkt (i)-(iii) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.' w zw. z rozdziałem 4 pkt 1 lit. "a" - "e" Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 w zw. z art. 57 oraz art. 58 ust. 1 pkt. 1 Ustawy Wdrożeniowej w zw. z art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej - poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w braku dokonania należytej weryfikacji oceny w zakresie spełnienia przez projekt Skarżącej kryteriów odpowiednio: 1,3,4, 6, 7, 11 i 13, w sytuacji w której całokształt informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej, wspartych argumentacją, wyjaśnieniami oraz zarzutami Skarżącej uzasadniały przyznanie wymaganej minimalnej liczby punktów w zakresie tychże kryteriów, aby projekt uzyskał dofinansowanie w konkursie (co stanowi o naruszeniu art. 61 ust. 8 pkt 2 Ustawy wdrożeniowej w zw. z wymienionymi w niniejszym zarzucie przepisami, jako że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy); II. zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego - w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 Ustawy wdrożeniowej, tj.: 9) art. 53 ust. 1 w zw. z art. 57 w zw. z art. 58 ust. 1 ppkt. 1) oraz ust. 3 w zw. z art. 37 ust. 1-2 Ustawy Wdrożeniowej, poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w generalnym uznaniu, że PARP - w Rozstrzygnięciu protestu - mógł formułować całkowicie nową argumentację (w istocie nowe zarzuty - przyp. autor skargi) wcześniej niepodnoszoną (co dotyczy kryterium 1, 4 i 11), podczas gdy były to całkowicie nowe zarzuty względem projektu, niesygnalizowane wcześniej, względem których Skarżąca została pozbawiona prawa do ustosunkowania się do nich (mogłaby to zrobić dopiero na etapie skargi do WSA), co z kolei skutkowało zaniechaniem stwierdzenia naruszenia tychże przepisów (błędnym ich zastosowaniem wskutek przedstawienia błędnej wykładni) i wydaniem nieprawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie; 10) art. 45 ust. 3, art. 37 ust. 1-2 Ustawy Wdrożeniowej w zw. z § 8 ust. 4, § 9 ust. 11 Regulaminu konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 oś priorytetowa III: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach działanie 3.2 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R poddziałanie 3.2.1 Badania na rynek w zw. z Załącznikiem nr 1 do tego regulaminu, tj. "Kryteria wyboru projektów" Podziałanie 3.2.1. Badanie na rynek" w zakresie kryterium nr 13 - poprzez błędną wykładnie wskazującą na brak możliwości wezwania Wnioskodawcy do przedstawienia wyjaśnień w zakresie wątpliwości co do kodu działalności (a właściwie sektora działalności objętych wnioskiem) powstałych na etapie oceny projektu, w tym po wniesieniu protestu, jako że w zakresie kryterium 13 dokumentacja konkursowa nie przewidywała takiej możliwości, co z kolei skutkowało zaniechaniem stwierdzenia naruszenia tychże przepisów i zasad równości, przejrzystości i równości (błędnym ich zastosowaniem wskutek przedstawienia błędnej wykładni) i wydaniem nieprawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie (podczas gdy prawidłowa wykładania, w oparciu o art. 37 ust. 1 Ustawy Wdrożeniowej wskazuje na taką możliwość), 11) w odniesieniu do kryterium nr 13: a) błędne ustalenie, że projekt należy zakwalifikować do sektora transportu (który jest wykluczony z pomocy regionalnej na podstawie art. 13 lit. b. Rozporządzenia 651/2014), podczas gdy projekt ten kwalifikuje się do pomocy publicznej regionalnej (objętej art. 14 Rozporządzenia 651/2014); b) zarzut niewłaściwego zastosowania art. 13 lit. b Rozporządzenia 651/2014, jako że przepis ten nie ma zastosowania do działalności objętej wnioskiem o dofinansowanie; c) zarzut naruszenia art. 13 (art. 13 lit. b) w zw. z art. 14 (art. 14 ust. 1), w zw. z art. 2 pkt (45) i (47) Rozporządzenia 651/2014 w zw. z §4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 10 lipca 2015 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 w zw. z art. 37 ust. 1-2 Ustawy Wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że działalność objęta wnioskiem (tj. innowacyjna usługa turystyczna służąca wyłącznie uprawianiu narciarstwa przy wykorzystaniu superkomfortowego wyciągu narciarskiego (kolei linowej), z możliwością komunikowania sig z klientami - narciarzami, której celem nie jest transportowanie osób z jednego miejsca do drugiego, ani zaspakajanie ogólnych potrzeb w zakresie mobilności!. stanowi działalność wykluczoną z możliwości dofinansowania pomocą regionalną ze względu na zakwalifikowanie jej do działalności z sektora transportu, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazuje, że jest to działalność turystyczna związana ze sportem, rekreacją i rozrywką, która kwalifikuje się do objęcia dofinansowaniem pomocą regionalną, co z kolei skutkowało zaniechaniem stwierdzenia naruszenia tychże przepisów (błędnym zastosowaniem art. 13 lit. b Rozporządzenia 651/2014 wskutek błędnego uznania działalności objętej wnioskiem za wykluczoną w sytuacji gdy pomoc w ramach konkursu względem przedmiotu projektu nie stanowi opisanej w tymże przepisie ..pomocy wspierającej działalność w sektorze (...) transportu i związanej z nim infrastruktury)" i stwierdzeniem dokonania błędnej oceny przez PARP, a w związku z czym wydaniem nieprawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie (co stanowi o naruszeniu art. 61 ust. 8 pkt 2 Ustawy wdrożeniowej w zw. z wymienionymi w niniejszym zarzucie przepisami); d) zarzut niezastosowania art. 2 pkt. (47) Rozporządzenia 651/2014 w sytuacji, w której działalność objęta projektem stanowi "turystykę" i objęta jest zakresem pomocy regionalnej, której mowa w art. 14 w z w z art. 13 tego Rozporządzenia; e) błędnej wykładni Rozporządzenia Rady Ministrów z 24.12.2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) w zakresie kodów: 49.39.Z oraz 93.29.Z (93.29.B) poprzez uznanie, że treść PKD jest jednoznaczna (interpretatio cessat in Claris), podczas gdy klasyfikacja ta - w przedmiocie dotyczącym projektu - nie jest jednoznaczna, czego przykładem są m.in. klasyfikacje działalność kolei linowych sprzed Rozporządzenia 651/2014, ale dokonane w oparciu o klasyfikację NACE.Rev.2, do której Rozporządzenie 651/2014 odwołuje się, jak treść Rozporządzeń Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii w świetle których działalność kolei dla celów rekreacyjnych/rozrywkowych była zakazana (z uwagi na kod: 93.29.Z) - jak i przedstawienie przez WSA bezrefleksyjnej oceny działalności objętej wnioskiem o dofinansowanie wyłącznie z perspektywy tej klasyfikacji względem regulacji art. 13 b Rozporządzenia 651/2014, bez uwzględnienia innych okoliczności przemawiających za kwalifikacją działalności objętej wnioskiem do sektora turystyki, co doprowadziło do błędnego uznania, że działalność ta stanowi działalność wykluczoną z możliwości ubiegania się o pomoc regionalną. B. Spółka wniosła o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE. Wobec rozbieżności jakie występują w związku z właściwym zakwalifikowaniem działalności objętej wnioskiem (Skarżąca jest przekonana, że działalność ta kwalifikuje się do pomocy regionalnej, o której mowa w art. 14 Rozporządzenia 651/2014) zwracam się o wydanie postanowienia w sprawie przedstawienia TSUE pytania prejudycjalnego w trybie art. 267 TFUE zmierzającego do ustalenia, czy wykładani art. 13 (art. 13 lit. b) w zw. z art. 14 (art. 14 ust. 1), w zw. z art. 2 pkt (45) i (47) Rozporządzenia 651/2014 należy dokonywać w ten sposób, że działalność turystyczna, taka jak będące przedmiotem sprawy, tj.: innowacyjna usługa turystyczna służąca wyłącznie uprawianiu narciarstwa przy wykorzystaniu superkomfortowego wyciągu narciarskiego (kolei linowej), z możliwością komunikowania się z klientami - narciarzami, której celem nie iest przetransportowanie osób z jednego miejsca do drugiego, ani zaspakajanie ogólnych potrzeb w zakresie mobilności kwalifikuje się do uzyskania pomocy publicznej - regionalnej pomocy inwestycyjnej, o której mowa w art. 14 zw. z art. 1 ust. 1 Rozporządzenia 651/2014 przy uwzględnieniu art. 13 tego Rozporządzenia, podczas gdy: przyjęcie innej wykładni w istocie pozbawiałoby tego typu projektów turystycznych możliwości ubiegania się o pomoc regionalna, o której mowa w art. 14 Rozporządzenia 651/2014. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę (gdyż szeroką argumentację Skarżąca przedstawiła w skardze do WSA), że: 1. zgodnie z art. 13 Rozporządzenia 651/2014: "Niniejsza sekcja nie ma zastosowania do: a) pomocy wspierającej działalność w (...) sektorze transportu i związanej z nim infrastruktury oraz sektorze wytwarzania energii, jej dystrybucji i infrastruktury; b) pomocy regionalnej w formie programów, które są ukierunkowane na ograniczoną liczbę konkretnych sektorów działalności gospodarczej; uważa się, że programy dotyczące turystyki. (...) nie są skierowane do konkretnych sektorów działalności gospodarczej: Wnioskowana pomoc w ramach konkursu nie jest pomocą wspierającą działalność w sektorze transportu i związanej z nim infrastruktury, jako że przedmiot projektu nie będzie wykonywaniem działalności transportowej (ani infrastrukturą związaną z wykonywaniem działalności transportową), jako że wykonywana w oparciu o projekt ma być usługa turystyczna. Nie jest celem tej działalności przetransportowanie osób z jednego miejsca do drugiego ani zaspakajanie ogólnych potrzeb w zakresie mobilności (co jest charakterystyczne i stanowi istotę działalności transportowej). 2) działalność objęta wnioskiem o dofinansowanie, jako że nie stanowi działalności transportowej, nie może ubiegać się o pomoc właściwą dla działalności transportowej (sektora transportu); w związku z tym, gdyby taka działalność nie mogła skorzystać z regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach Rozporządzenia 651/2014, to w istocie pozbawiona byłaby możliwości ubiegania się o jakąkolwiek regionalną pomoc inwestycyjną (odpowiadającą pomocy z art. i4 Rozporządzenia 651/2014); 3) w dotychczasowej praktyce KE dokonano rozróżnienia kolei linowych, które zaspakajają ogólne potrzeby w zakresie mobilności od tych, które pełnią inne funkcje, w tym zaspakajają potrzeby specjalnej kategorii odbiorców: narciarzy (zob. uzasadnienie skargi do WSA); 4) PKD: 93.29.B obejmuje "transport rekreacyjny" (tj. w będący w dziale 93: "działalność sportowa, rozrywkowa i rekreacyjna") - co dowodzi tego, że funkcja (przeznaczenia) danej działalności determinuje również jej przynależność do danego sektora; 5) rozróżnienie funkcji widoczne jest również w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/424 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie urządzeń kolei linowych i uchylenia dyrektywy 2000/9/WE, w świetle, którego w motywie (9) wskazano, że "Opracowano nowe rodzaje urządzeń kolei linowych, służące zarówno do transportu, jak i do rekreacji. (...)". 6) TSUE w wyroku z 1.10.2015 r. (C-340/14) wyjaśnił, że "(...) działalność (...) polegającą na odpłatnym świadczeniu usługi przyjmowania pasażerów na statek w celu zwiedzania przez nich miasta drogą wodną i w celach rozrywkowych, nie stanowi usługi w "dziedzinie transportuj...)" - stanowi odpowiednią dyrektywę wykładni w niniejszej sprawie; 7) obowiązujące w zimie w Polsce Rozporządzenia Rady Ministrów odpowiednio z 26.11.2020 oraz 1.12.2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (tj. Dz.U. 2020 poz. poz. 2091 oraz 2132) w świetle których działalność kolei - wyciągów narciarskich dla celów rekreacyjnych/rozrywkowych była zakazana w oparciu o zakaz działalności objętej kodem 93.29.Z. (93.29.B) - co również wyjaśniał rzecznik rządu (https://turystyka.rp.pl/trendy/populame/49246-rzecznik-rzadu- wyciagi-narciarskie-nie-moga-dzialac-w-rozporzadzeniu-nie-ma-bledu); 8) w sprawie dotyczącej kolei służących uprawianiu narciarstwa - Komisja Europejska w decyzji SA. 32615 uznała, że takie koleje stanowią "instalacje sportowe"; 9) zwrócić również należy uwagę, że w ramach programu SA. 52007: pn.: "Awiso pubblico Turismo "Sostegno alia competid vita delle imprese nelle destinazioni turistiche attraverso interven ti di qualificazione dell'offerta e innovazione di prodotto/servizio, strategica ed organizzativa" (https://ec.europa.eu/competi tion/elojade/isef/case_details.cfm?proc_code=3_SA_52007) pomoc regionalna - pomoc inwestycyjna (art. 14) obejmuje również koleje w ramach obszaru priorytetowego 2 - Wzmocnienie i kwalifikacja innych usług turystycznych. 10) w ostatniej decyzji Komisji Europejskiej z 4.08.2021 r., SA: 63534 pn.: "COVID-19: Compensation for ski lift companies" (pomocy dla działalności wyciągów narciarskich) - działalność wyciągów narciarskich /ośrodków narciarskich) została zakwalifikowana do sektora: 93. Działalność sportowa, rozrywkowa i rekreacyjna R.93 Sport activities and amusement and recreation activities!. W związku z powyższym nieprawidłowym byłoby pozbawianie polskiej inwestycji możliwości pomocy w ramach art. 14 Rozporządzenia 651/2014, w sytuacji, gdy we Włoszech - w ramach tego samego rozporządzenia - taka pomoc publiczna byłaby możliwa. Tym samym skierowanie przedmiotowego pytania do TSUE jest uzasadnione. W uzasadnieniu podano argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu najczęściej wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, ocenie podlega m.in. proces subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Należy dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Natomiast przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 ppsa). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia. Przystępując do merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze na wstępie należy wskazać na specyfikę zakresu rozpoznania przez sądy administracyjne spraw wynikających ze skarg na rozstrzygnięcie nieuwzględniające protestu, takich jak będąca przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej. Jak wynika z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Należy podkreślić, że w ustawie wdrożeniowej ustawodawca inaczej niż w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazał, że naruszenie prawa to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, kiedy naruszono system realizacji programu operacyjnego zawierający warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne oraz wytyczne, o których mowa w art. 7 ustawy wdrożeniowej, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji (art. 6 ustawy wdrożeniowej). Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, kiedy naruszono wymogi co do ogłoszenia informacji o konkursie w trybie art. 40 ust. 2 ustawy wdrożeniowej informacje o konkursie, regulamin konkursu, w tym kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej), jak również zasady normatywne określone w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Według art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ppsa. Granice kontroli sądowej w przypadku nieuwzględnienia protestu są określone treścią art. 61 ust. 5 w zw. z art. 61 ust 1 ustawy wdrożeniowej. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka, co do zasady nie jest naruszeniem prawa. Przepis art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej może zostać naruszony, kiedy sąd administracyjny zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie, bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. Sąd administracyjny rozstrzyga zatem o prawidłowości samego postępowania prowadzącego do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, mając na uwadze również to, czy nie doszło do naruszenia w tym procesie przepisów prawa materialnego. Rozstrzygnięcie Sądu nie musi przy tym być oparte o całość dokumentacji związanej z ocenianym postępowaniem, gdyż zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy wdrożeniowej kompletna dokumentacja potrzebna do wydania orzeczenia przez sąd obejmuje: wniosek o dofinansowanie projektu, informację o wynikach oceny projektu (to jest informację o zakończeniu projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem tej oceny, liczbą przyznanych punktów, informację o spełnieniu lub niespełnieniu kryteriów), wniesiony protest, informację o rozstrzygnięciu protestu. Dokumentacja będąca przedmiotem rozpoznania przez sąd jest składana przez skarżącego i od jego inicjatywy zależy uzupełnienie jej o ewentualne załączniki. Sąd może, ale nie musi żądać od organu dodatkowej dokumentacji, jednak z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia sprawy w terminie 30 dni od dnia złożenia skargi, ma to jednak co do zasady charakter uzupełniający i nie polega na prowadzeniu postępowania poprzedzającego rozpoznanie takiego jak wzajemna wymianie stanowisk stron w zakresie składanych dokumentów uzupełniających i wniosków. W pierwszej kolejności należało rozważyć zarzut najdalej idący, mianowicie nieważności postępowania ze względu na pozbawienie prawa do obrony swych praw oraz rozpatrzenia skargi przez WSA w oparciu o akta sprawy, które nie obejmują dokumentów będących podstawą wydanego przez organ rozstrzygnięcia. O pozbawieniu strony możności obrony swoich praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 ppsa można mówić wtedy, gdy uchybienie procesowe sądu będzie godzić bezpośrednio w istotę procesu i stawiać pod znakiem zapytania spełnienie jego celu w konkretnym przypadku. Chodzi więc o realne pozbawienie strony możności obrony swych praw, a nie hipotetyczne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie można mówić o wystąpieniu wspomnianej przesłanki nieważności postępowania sądowego. Jak wskazał WSA (czego Skarżąca nie kwestionuje), Skarżąca zgodnie z regulaminem miała możliwość wglądu do dokumentacji konkursowej (przy zachowaniu anonimowości osób dokonujących oceny). Zgodnie z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej kompletna dokumentacja załączona do skargi obejmuje wniosek o dofinansowanie, informacje o wynikach oceny projektu z uzasadnieniem tej oceny, liczbę punktów otrzymanych przez projekt i informację o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Informacje wynikające z oceny ekspertów zostały udostępnione skarżącej w rozstrzygnięciu PARP przez obszerne cytowanie istotnych fragmentów opinii. Opinie eksperckie zostały uwzględnione w ocenie, jako stanowisko organu, które zostało zaprezentowane w rozstrzygnięciu organu. A samo rozstrzygnięcie wraz z obszernym uzasadnieniem i sam proces prowadzący do tego rozstrzygnięcia było przedmiotem oceny sądu administracyjnego zgodnie z art. 61 ust. 3, ust. 5 i ust. 8 ustawy wdrożeniowej. Z kolei korespondencja organu z UOKiK i opinie biura prawnego, wskazywały tylko na źródło argumentacji podniesionej w zaskarżonym rozstrzygnięciu, a nie stanowiły samoistnego materiału dowodowego podlegającego ocenie Sądu I instancji, mającego wpływ na wydanie zaskarżonego wyroku. Zatem niedostarczenie Skarżącej przez wydaniem zaskarżonego wyroku materiałów nadesłanych przez Organ do sądu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, nie pozbawiało jej też prawa do obrony. Należy podkreślić, że skarżąca kasacyjnie w toku postępowania przed organem a także przed WSA w Warszawie odniosła się merytorycznie do stanowiska organu, podnosząc konkretne argumenty świadczące, jej zdaniem, o nieprawidłowej ocenie dokonanej w przedmiotowym konkursie. Zatem zarzut, że strona została pozbawiona prawa do obrony nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew poglądowi skarżącej kasacyjnie, w rozstrzygnięciu protestu nie przedstawiono (nie sformułowano) nowych zarzutów. Podanie natomiast dodatkowej argumentacji w ramach (granicach) sprawy wyznaczonej zarzutami wskazanymi w proteście nie stanowi o wadliwości działania organu. Przeciwnie – świadczy o tym, że organ rozpatrując protest przeprowadził ponowną ocenę zakwestionowanych przez stronę kryteriów. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić na wstępie, że niektóre z zarzutów wskazanych jako zarzuty naruszenia prawa materialnego, odnoszą się w istocie do naruszenia przepisów postępowania, część zarzutów naruszenia przepisów postępowania jest ściśle powiązana z zarzutami wskazanymi jako zarzuty naruszenia prawa materialnego. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że do części z zarzutów należy odnieść się komplementarnie, tym samym odstępując od zasady pierwszeństwa rozpoznania zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 64 i art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, w zw. z art. 41 ust. 1-2 Karty Praw Podstawowych UE. Przepis art. 141 § 4 ppsa (mający zastosowanie w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej) określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, a do jego naruszenia może dojść gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym jeżeli w ramach przedstawienia stanu sprawy Sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu, lub jeżeli nie wyjaśni podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Przy tym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa. W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA: z 13 grudnia 2012r., sygn. akt II OSK 1485/11; z 9 stycznia 2020r., sygn. akt II GSK 2966/17 - te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia wyroku powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania Sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. W razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Sądu kasacyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy w zakresie wynikającym z kompetencji sądu w danej sprawie. Zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie wyjaśni w sposób umożliwiający kontrolę wyroku dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Najistotniejsze jest, aby z treści uzasadnienia wyroku wynikało, dlaczego Sąd uznał w sprawie takiej jak niniejsza, że nie doszło do oceny projektu wyrażonej w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu w sposób naruszający prawo w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co powodowałoby konieczność uwzględnienia skargi na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje powyższe wymagania, gdyż Sąd I instancji dokonuje oceny prawidłowości procesu konkursowego, zasadności oceny stanowiącej podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, ze szczególnym uwzględnieniem prawidłowości ocen kryteriów, za które nie przyznano punktów. Sąd I instancji wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że skarga Strony nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyjaśnienie to umożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest wskazanie dlaczego zarzucane uchybienie natury procesowej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie może też służyć kwestionowaniu oceny prawnej wyrażonej przez Sąd I instancji. Stąd też brak jest podstaw do kwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na podstawie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też pogląd skarżącego kasacyjnie, iż uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Również nie stanowi naruszenia art. 141 § 4 ppsa posłużenie się przez sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacją podnoszoną w zaskarżonym rozstrzygnięciu, akceptowaną przez sąd. Także brak odniesienia się do bardzo szczegółowej argumentacji podnoszonej w skardze, w znacznej mierze wymagającej fachowej wiedzy i stanowiącej polemikę z przyjętymi przez organ ocenami ekspertów, nie jest obowiązkiem sądu rozpoznającego skargę w przedstawionych wyżej granicach wynikających z przepisów ustawy wdrożeniowej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób przekonujący i poddający się kontroli instancyjnej przedstawia, dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za nienaruszające prawa, w szczególności wyjaśnia, dlaczego uznano za prawidłowa ocenę organu co do niespełnienia kryteriów, których brak uniemożliwiał finansowanie projektu. Co do powiązania tego zarzutu z zarzutem naruszenia z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Prawa Podstawowych UE, to wskazać należy, że zgodnie z tymi przepisami każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii (ust. 1). Prawo to obejmuje: prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację; prawo każdego do dostępu do akt jego sprawy, przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej; obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji. Ocena i uzasadnienie do opisanych wyżej zarzutów skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku – że wbrew twierdzeniom Skarżącej – przeprowadzone postępowania konkursowe sprawie, zakończone rozpoznaniem protestu, które zostało poddane kontroli sądu wyrażonej w zaskarżonym wyroku (przy uwzględnieniu ustawowo wprowadzonych ograniczeń związanych z pandemią COVID-1), co spełnia wymogi art. 41 ust. 1 i 2 Karty Prawa Podstawowych UE. Postępowanie to zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wyrażonych w przytoczonych uregulowaniach, w szczególności w odniesieniu do spełnienia przez uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymogów wynikających z art. 141 § 4 ppsa. Wobec tego zarzut sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 ppsa nie mógł prowadzić do jego uchylenia. W myśl art. 37 ust.1 i 2 ustawy wdrożeniowej wybór projektów do dofinansowania przeprowadzany jest w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów. Z kolei art. 125 ust. 3 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 stanowi, że w odniesieniu do wyboru operacji instytucja zarządzająca: a) sporządza i, po zatwierdzeniu, stosuje odpowiednie procedury wyboru i kryteria, które: (i) zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów; (ii) są niedyskryminacyjne i przejrzyste; (iii) uwzględniają ogólne zasady ustanowione w art. 7 i 8 (to jest promowanie równości mężczyzn i kobiet oraz niedyskryminacji – art. 7 i zgodność z zasadą zrównoważonego rozwoju – art. 8). Art. 57 ustawy wdrożeniowej dotyczy terminu rozpoznania protestu, a art. 58 ust. 1 tej ustawy określa treść rozstrzygnięcia w sprawie protestu. W rozdziale 4 pkt 1 lit. a-e "wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020" (dalej" wytyczne") zawarte jest uszczegółowienie zasad przeprowadzenia wyboru projektów określonych w art. 37 ustawy wdrożeniowej. Naruszenia tych przepisów autor skargi kasacyjnej upatruje w tym, że nie udostępniono mu ocen ekspertów i innych zebranych w toku procedury konkursowej dokumentów Zarzut ten nie jest trafny, co wyżej wskazano. Sąd I instancji i organ zasadnie uznały, że takie udostępnienie dokonywane jest na wniosek, co znajduje potwierdzenie w powoływanych w skardze kasacyjnej przepisach. Wynika to w szczególności z zapisów wytycznych, z rozdziału 4 pkt 1 lit. a i lit. d stanowiących uszczegółowienie zasad wyrażonych w art. 37 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z zapisem rozdziału 4 pkt 1 lit. a wytycznych zasada przejrzystości (zapewnienie dostępu do informacji związanej z przebiegiem z przebiegiem wyboru projektów) jest realizowana poprzez udzielanie na wniosek wnioskodawcy informacji o postępowaniu, jakie toczy się w odniesieniu do jego projektu lub zapewnieniu dostępu do takich informacji, a także poprzez bieżące zamieszczanie na swojej stronie internetowej informacji o przebiegu konkursu. Z kolei zgodnie z zapisem rozdziału 4 pkt 1 lit. d) wytycznych, zasada równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania realizowane jest przez udostępnianie co najmniej na stronie internetowej właściwej instytucji informacji dotyczących procedury wyboru projektów oraz także poprzez udzielanie odpowiedzi na pytania w powyższym zakresie. Nie doszło więc do naruszenia tych zasad, Skoro Skarżąca nie żądała dodatkowych informacji i nie odmówiono jej dostępu na jej żądanie. Nie sposób też dopatrzeć się naruszenia na skutek nieudostępnienia materiałów, udostępnienia których Skarżąca nie żądała, zasad niedyskryminacji i zgodności z zasadą zrównoważonego rozwoju, na co zresztą autor skargi kasacyjnej w istocie nie wskazuje. Podobnie nie sposób dopatrzeć się naruszenia art. 57 ustawy wdrożeniowej co do terminu rozpatrzenia protestu, co mogłoby mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, podobnie jak naruszenia wymogów art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, co do formalnej treści rozstrzygnięcia w sprawie protestu. Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej w zakresie merytorycznej treści zaskarżonego rozstrzygnięcia co do stwierdzenia braku spełnienia przez projekt wymaganych kryteriów, należało w pierwszej kolejności dokonać wykładni art. 13 lit. b i lit. c) rozporządzenia 651/2014. Przepis ten na skutek nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Komisji (UE) 2017/1084 z dnia 14 czerwca 2017 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 651/2014 w odniesieniu do pomocy na infrastrukturę portową i infrastrukturę portów lotniczych, progów powodujących obowiązek zgłoszenia pomocy na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomocy na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną, a także programów regionalnej pomocy operacyjnej skierowanych do regionów najbardziej oddalonych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 702/2014 w odniesieniu do obliczania kosztów kwalifikowalnych (Dz.U.UE.L 2017 156.1 z 20.06.2017 r.), a więc w wersji mającej zastosowanie w sprawie, stanowił, że pomoc regionalna (taka, o jaką występowała Skarżąca) nie miała zastosowania do: b) pomocy przeznaczonej dla sektora transportu i na związaną z nim infrastrukturę oraz dla sektora wytwarzania i dystrybucji energii oraz na związaną z nim infrastrukturę, z wyjątkiem regionalnej pomocy inwestycyjnej w regionach najbardziej oddalonych i programów regionalnej pomocy operacyjnej; c) pomocy regionalnej w formie programów, które są ukierunkowane na ograniczoną liczbę konkretnych sektorów działalności gospodarczej; programów dotyczących działalności związanej z turystyką, infrastruktury szerokopasmowej lub przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych nie uznaje się za ukierunkowane na konkretne sektory działalności gospodarczej. Tak więc pomoc, o udzielenie której występowała Skarżąca, nie miała - z mocy wskazanego art. 13 lit. c) – zastosowania do programów związanych z turystyką. Skarżąca w skardze kasacyjnej powołuje się na pierwotne brzmienie art. 13 lit. b) rozporządzenia 651/2014, nieuwzględniające wskazanej nowelizacji. Skarżąca twierdzi, że przedstawiony przez nią projekt stanowi działalność turystyczną, a więc jako taki jest wykluczony z przedmiotowej pomocy z mocy art. 13 lit. c w zw. z art. 14 ust. 1 rozporządzenia 651/2014. Organ i Sąd I instancji, choć nie zwróciły wystarczającej uwagi na wskazaną nowelizację rozporządzenia 651/2014, to jednak trafnie uznały, że projekt przedstawiony przez Skarżącą dotyczy działalności transportowej. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. (Dz.U.2007.251.1885 z dnia 2007.12.31 dalej: PKD) działalność kolejek linowych naziemnych, kolejek linowych, wyciągów orczykowych i wyciągów narciarskich pod warunkiem, że nie są częścią miejskiego lub podmiejskiego systemu komunikacji, należy do podklasy 49.39., grupy 41.3. - Pozostały transport lądowy pasażerski, z sekcji 49 – Transport lądowy oraz transport rurociągowy. Działalność związana z funkcjonowaniem kolejek linowych naziemnych i nadziemnych oraz wyciągów narciarskich, sklasyfikowana w 49.39.Z nie należy też z mocy jednoznacznego zapisu do grupy 93.2 – Działalność rozrywkowa i rekreacyjna, klasa 93.29- Pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna, gdzie indziej niesklasyfikowana, podklasa 93.29.B -- Pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna, gdzie indziej niesklasyfikowana, gdyż została z podklasy 93.29.B jednoznacznie, expressis verbis wykluczona (należy przy tym zauważyć, że w PKD nie występuje wskazany w pkt 10 e przez autora skargi kasacyjnej kod 93.29.Z). Polska Klasyfikacja Działalności (PKD) 2007 zawiera zmiany, które zostały wprowadzone w klasyfikacji Unii Europejskiej – Rozporządzeniem (WE) Nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev.2 i zmieniającej rozporządzenia Rady EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz. Urz. UE L 393 z 30.12.2006 r., str. 1, dalej: rozporządzenie NACE). NACE zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia NACE obejmuje tylko 4 poziomy – sekcje, działy, grupy i klasy, to jest do grupowań oznaczonych czterocyfrowym kodem numerycznym (klas). Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia NACE, do krajowej wersji klasyfikacji można wprowadzić dodatkowe grupowania i poziomy oraz zastosować inne kodowania, co uczyniono w PKD wprowadzając m.in. podklasy omówione wyżej. Zatem w świetle przedstawionych uwag należało uznać, że Sąd I instancji w ślad za organem zasadnie uznał, że przedstawiony przez Skarżącą projekt nie spełnia kryterium 13, gdyż jako dotyczący transportu (49.39.Z PKD) dotyczy rodzajów działalności wykluczonych z możliwości uzyskania wsparcia. Kryterium 13 nie byłoby również spełnione, gdyby zaliczyć projekt do działalności turystycznej. Nie ma przy tym wpływu na taką ocenę treść rozporządzeń Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Przepisy te nie dokonywały innej niż w PKD klasyfikacji działalności kolejek linowych naziemnych i nadziemnych oraz wyciągów narciarskich. Ze względu na cel tych przepisów i delegację ustawową, na podstawie której zostały wydane, nie mogły one zmieniać klasyfikacji PKD. W tej sytuacji zarzut podniesiony w pkt 10 petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak trafnie zauważyły Organ i Sąd I instancji, już brak spełnienia tego tylko kryterium byłby wystarczający do wykluczenia projektu z uzyskania pomocy finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak za celowe odniesienie się również do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących innych kryteriów ocenionych niezgodnie z oczekiwaniami Skarżącej. Jak już wyżej wspomniano, zgodnie z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja (tu: PARP) przeprowadzająca wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, zapewniając wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów, oceniając projekty pod względem spełnienia kryteriów wyboru. Taka ocena została dokonana zgodnie z wymogami art. 44 ustawy wdrożeniowej przez komisję oceny projektów, której ocena stanowiła podstawę rozstrzygnięcia konkursu przez PARP. Na skutek wniesienia protestu PARP dokonał weryfikacji wyników dokonanej przez siebie oceny, korzystając przy tym z dopuszczalnej pomocy innych ekspertów. Ocena komisji oceny projektów i ekspertów powołanych na etapie rozpoznania protestu była zgodna co do rezultatów, to jest nieprzyznania punktów za kryteria: 1, 3, 4, 6, 7, 11 i 13. Nie można przy tym uznać za naruszenie procedur odmiennej argumentacji zastosowanej przez ekspertów i KOP, prowadzącej do tych samych wniosków co do niespełnienia określonych kryteriów. Nie stanowi to naruszenia art. 53 ust. 1 w zw. z art. 57, w zw. z art. 58 ust. 1 ppkt 1 i ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1-2 ustawy wdrożeniowej, jak zarzuca Skarżąca. Art. 57 ust. 1 stanowi przy tym, że wnioskodawcy w przypadku negatywnej oceny jego projektu przysługuje prawo wniesienia protestu. Skarżąca z tego prawa skutecznie skorzystała, gdyż protest został rozpoznany, a jego nieuwzględnienie nie stanowi naruszenia art. 57 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Protest został rozpoznany poprzez ponowną ocenę projektu przy udziale zespołu ekspertów, a więc zgodnie z art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, co zakończyło się rozstrzygnięciem polegającym na nieuwzględnieniu protestu, a więc przewidzianym w art. 58 ust. 1 ppkt 1 ustawy wdrożeniowej. Stwierdzenie braku spełnienia kryteriów w oparciu o pierwszą ocenę i wyniki rozpoznania protestu, zgodnie z przyjętą procedurą nie stanowiło przy tym naruszenia zasad postępowania konkursowego wyrażonych w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Skarżąca w skardze kasacyjnej oprócz podważania przyjętej przez PARP oceny w zarzutach z pkt. 6, 7 i 8 petitum skargi kasacyjnej nie wskazała na naruszenie zasad przejrzystości, rzetelności, bezstronności oceny przy zachowaniu równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów. Ocena była dokonana na podstawie analiz dokumentów dostarczonych przez Skarżącą. Wynik oceny projektu wyrażony w zaskarżonym rozstrzygnięciu PARP uwzględniał oceny KOP i zewnętrznych ekspertów, przytaczając logiczną, spójną, wyczerpującą i przekonującą argumentację w zakresie uznania niespełnienia wskazanych kryteriów i to właśnie ta końcowa ocena była przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Zgodnie z art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd ocenia tylko, czy ocena projektu nie została przeprowadzona w sposób naruszający prawa, na dokumentów określa art. 61 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Nie była zadaniem Sądu I instancji fachowa analiza polemicznych z oceną zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu argumentów zawartych w skardze, jej konfrontacja z opiniami eksperckimi stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia PARP. Organ opierając się na opiniach eksperckich wybiera to, co jego zdaniem istotne dla rozstrzygnięcia, tak więc przedmiotem analizy Sądu jest stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu, a nie opinie eksperckie prowadzące do zajęcia tego stanowiska. Tym samym należało uznać, że nie doszło do naruszeń wskazanych w pkt 4, 5, 6, 7 i 8 petitum skargi kasacyjnej. Jak już wyżej wskazano brak spełnienia kryterium 13 był wystarczający do uznania zaskarżonego rozstrzygnięcia za zgodne z prawem. Jednak i oceny w zakresie kryteriów 1, 3, 4, 6, 7 i 11 zasadnie Sąd I instancji uznał za prawidłowe. Przechodząc do wniosku o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE należy stwierdzić, że skierowanie pytań o treści zaprezentowanej w skardze kasacyjnej nie jest niezbędne dla wydania wyroku w rozpoznawanej sprawie. W świetle treści art. 267 TFUE Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym m.in. o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty i EBC. W przypadku, gdy pytanie z tym związane zostanie podniesione przed sądem jednego z krajów członkowskich to w sytuacji, gdy właściwy sąd uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, może zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania. Naczelny Sąd Administracyjny na tle rozpatrywanej sprawy nie powziął wątpliwości co do treści art. 13 b w zw. z art. 14 ust. 1 Rozporządzenia 651/2014, co uzasadniono wyżej. Wniosek Skarżącej jest tym bardziej nieuzasadniony, że odnosi się do treści tych przepisów obowiązującej do wskazanej wyżej nowelizacji z 2017 r. (tę nieaktualną treść art. 13 b) rozporządzenia 651/2014 autor skargi kasacyjnej cytuje we wniosku o pytanie prejudycjalne). Biorąc to wszystko pod uwagę należało skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) – zasądzając na rzecz organu interpretacyjnego kwotę kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych w wysokości 360 zł.