II SA/Ke 803/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. UZASADNIENIE W dniu 9.11.2011r. J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, doręczoną w dniu 2.09.2011r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że po otrzymaniu przedmiotowej decyzji skarżący doznał szoku, rozstroju nerwowego, nie potrafił racjonalnie myśleć i działać. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednym z warunków skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest dochowanie, określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., terminu do wniesienia tegoż wniosku, który wynosi 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). W rozpoznawanej sprawie z treści wniosku nie wynika, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do do wniesienia skargi. W tej sytuacji Sąd zobligowany był wydać rozstrzygnięcie merytoryczne na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009. s. 268). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005r., sygn. akt FZ 713/04). Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007r., II OSK 479/07). W orzecznictwie sądowym wskazać można następujące przykłady okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu: mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004r., sygn. III SA 1983/03); awaria systemu informatycznego Krajowego Rejestru Sądowego, uniemożliwiająca stronie uzyskanie brakujących dokumentów w terminie określonym przez sąd (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2006r., sygn. III SA/Wa 1370/06); obalenie domniemania doręczenia adresatowi pisma (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2001r., sygn. II SA/Po 2646/00); nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r., sygn. I SA/Wr 676/99). W uzasadnieniu wniosku J.K. podniósł, iż przyczyną uchybienia terminu był szok i rozstrój nerwowy wywołany otrzymaną decyzją. Nie podał jednak w jakim konkretnie okresie czasu trwał u niego stan szoku i rozstroju nerwowego. Z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika aby związane z szokiem i rozstrojem nerwowym kłopoty z koncentracją miały charakter nieustający, uniemożliwiający złożenie skargi. Od daty otrzymania decyzji skarżący miał bowiem 30 dni na jej wniesienie. Skarżący nie wskazał także w jaki sposób przejawiała się u niego utrata umiejętności racjonalnego myślenia i działania. Biorąc pod uwagę poczynione przez Sąd rozważania, stwierdzić należy, że J.K. nie uprawdopodobnił, iż w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. uchybienie terminu do wniesienia skargi było przez niego niezawinione. W tej sytuacji brak jest podstaw prawnych do jego przywrócenia. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.