I SAB/Wa 324/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość. Pismem z dnia [...] października 2011 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] września 2011 r., pełnomocnik skarżącej poinformował, że z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie, do organu wyższego stopnia, występował W. C., będący także stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "kpa") stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy H. K., przed wniesieniem skargi do Sądu, nie wystąpiła skutecznie – w trybie art. 37 § 1 kpa – do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa. Wprawdzie w aktach znajduje się zażalenie skarżącej z dnia [...] czerwca 2011 r., jednak zostało ono przez pełnomocnika skarżącej cofnięte, a postępowanie w jego przedmiocie umorzone postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]. Niezasadnym jest również, zdaniem Sądu, powoływanie się przez skarżącą na zażalenie wnoszone w toku postępowania przez innych jego uczestników, bowiem wniesienie tego środka przysługuje każdej ze stron postępowania z osobna. Należy bowiem podkreślić, że aby skutecznie wnieść skargę na bezczynność, skarżąca powinna była wystąpić z zażaleniem w trybie art. 37 kpa do organu wyższego stopnia wskazując jednoznacznie, jakiego działania domaga się od organu pozostającego – według skarżącej – nadal w bezczynności. Skoro skarżąca tego nie uczyniła, to tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.