I OZ 978/18

SENTENCJA Dnia 14 listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 510/18 odrzucające skargę w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 510/18 odrzucił skargę S.Z. na decyzję Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że pismem z dnia 15 maja 2018 r. S. Z. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, ze skargą na decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Po przekazaniu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2018 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz do usunięcia braków formalnych tej skargi poprzez: nadesłanie jej odpisu oraz podpisanie (skarga nie została bowiem opatrzona własnoręcznym podpisem skarżącego). Dla dokonania tych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi została przesłana na podany w skardze adres i wobec nieobecności skarżącego w tym miejscu była dwukrotnie awizowana (w dniach 2 i 10 lipca 2018 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce do doręczania korespondencji. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza została ona zwrócona do Sądu. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie dla skarżącego było skuteczne i zostało dokonane z upływem 16 lipca 2018 r. (art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej zwanej p.p.s.a.). Mimo skutecznego doręczenia wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania tej czynności, skarżący nie uiścił należnej opłaty sądowej oraz nie uzupełnił braków formalnych skargi, co w ocenie Sądu Wojewódzkiego stwarzało podstawę do jej odrzucenia w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S.Z. reprezentowany przez pełnomocnika, podnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenie art. 67 § 5 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi skierowane do skarżącego, który był zastępowany przez pełnomocnika, wywołało skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu, którego upływ skutkował odrzuceniem skargi; 2. naruszenie art. 73 § 2 i 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w prawidłowy sposób zostało awizowane w miejscu zamieszkania skarżącego, a w konsekwencji błędne przyjęcie skuteczności doręczenia zastępczego. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W ocenie wnoszącego zażalenie, skierowanie wezwania wprost do skarżącego było niewłaściwe, albowiem w sprawie miał on ustanowionego pełnomocnika, a pełnomocnictwo obejmowało swym zakresem zastępstwo skarżącego również w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych. Z tych względów wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi powinno zostać skierowane nie do skarżącego ale do jego pełnomocnika. Ponadto wskazano, że wbrew temu, co przyjął Sąd I instancji, w skrzynce pocztowej nie pozostawiono zawiadomień o pozostawieniu przesyłki sądowej na poczcie. Skarżący podkreślił, że systematycznie przegląda zawartość skrzynki pocztowej. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, brak było podstaw do przyjęcia skuteczności doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność nieuzupełnienia w wyznaczonym przez Sąd siedmiodniowym terminie braków fiskalnych i formalnym skargi. Wnoszący zażalenie twierdzi natomiast, że Sąd błędnie wskazał skarżącego jako adresata pism wzywających do uzupełnienia tych braków, gdyż miał on ustanowionego w sprawie pełnomocnika, zaś pełnomocnictwo znajdowało się w aktach administracyjnych. Ponadto według autora zażalenia, nie doszło do skutecznego doręczenia zastępczego powyższych wezwań, ponieważ w skrzynce pocztowej skarżącego nie pozostawiono awiza. Odnosząc się do pierwszej z podnoszonych w zażaleniu kwestii pominięcia pełnomocnika procesowego, wskazać należy, że z treści skargi jednoznacznie wynika, iż została ona wniesiona przez skarżącego osobiście. Świadczy o tym użyty zwrot "działając w imieniu własnym składam skargę na decyzję (...)". Sąd Wojewódzki nie miał zatem podstaw, aby uznać, że skarżący wnosząc skargę działał przez pełnomocnika, uwzględniając nawet okoliczność, iż w aktach administracyjnych znajdowało się - złożone na etapie postępowania administracyjnego - pełnomocnictwo do zastępowania skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji, Sąd był zobligowany aby skierować wezwania w zakresie uzupełnienia braków skargi do skarżącego osobiście, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Tylko bowiem w sytuacji ustanowienia pełnomocnika lub osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom (art. 67 § 5 p.p.s.a.). Niezależnie od powyższego, wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że w obecnym stanie prawnym nie budzi już wątpliwości, iż złożenie na etapie postępowania administracyjnego pełnomocnictwa, które swym zakresem obejmuje również reprezentowanie strony przed sądami administracyjnymi nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. i nie zwalnia pełnomocnika, który składa skargę w imieniu skarżącego, z obowiązku złożenia pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej przed sądem. Artykuł 46 § 3 p.p.s.a. (po jego nowelizacji dokonanej ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2015.658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r.) stanowi bowiem, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie zaś z treścią art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Nie można więc utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania. Wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. regulacja dotyczy niewątpliwie postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa. Przepisy te odnoszą się do postępowania przed sądami administracyjnymi i dotyczą akt sądowych danej sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 419/18, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zamierzonego skutku nie mogły również odnieść twierdzenia skarżącego o braku w skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pism zawierających przedmiotowe wezwania Sądu w placówce pocztowej. Nie zostały one bowiem poparte żadnymi konkretnymi okolicznościami, które mogłyby podważyć prawdziwość oznaczeń na przesyłce sądowej zawierającej wezwania do uzupełnienia skargi. Konkludując, skoro pomimo prawidłowego wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, braki te nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, to zasadnym było jej odrzucenie w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.