II OZ 1033/11

SENTENCJA Dnia 27 października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 459/10, o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i odmowie przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 363/05, postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 459/10, przyznał D. i M. W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, w sprawie ze skargi D., M., J. i M. W. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 363/05. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że po dokonaniu analizy przedstawionych przez stronę dokumentów i złożonych oświadczeń, brak jest podstaw faktycznych do odstąpienia w całości od zasady odpłatności za prawo do sądu, gdyż skarżący nie wykazali, że nie są w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Skarżący wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wskazali w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, że prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, posiadają we współwłasności jedynie działki o powierzchni 2.500 m2, poza tym nie dysponują żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej. 3.000 euro. Dochody uzyskują z tytułu emerytur w wysokości brutto 1.107 zł i 1.384 zł. Zdaniem Sądu skarżący wykazali, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, które obejmują wynagrodzenie dla profesjonalnego pełnomocnika, jakim jest adwokat. Łączna kwota zdeklarowanych emerytur (około 2.500 zł) nie daje szans na zgromadzenie kwoty, która byłaby wystarczająca na wynagrodzenie dla adwokata z wyboru. Z tego względu Sąd Wojewódzki uznał za uzasadnione żądanie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Odnosząc się do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie został już opłacony wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz wpis od zażalenia w tej samej wysokości. Ewentualne przyszłe koszty sądowe nie będą wyższe od wskazanej kwoty, którą - jak wynika z akt sprawy - strona skarżąca jest w stanie uiścić. D. i M. W. w zażaleniu zaskarżyli pkt 2. postanowienia i wnieśli o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz przekazanie sprawy do Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ zdaniem skarżących zaskarżone postanowienie "rażąco narusza prawo i Konstytucję w art. 2, 7, 8 p 1 i 2, art. 21 p 1 i 2, art.. 31 p 1, 2, 3, art. 32 p 1 i 2, art. 45 p 1, 78, 176 p 1 i miało na celu pozbawienie nas prawa do naszej własności". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali w przekonujący sposób, iż znajdują się w sytuacji materialnej kwalifikującej do przyznania im całkowitego zwolnienia od obowiązku pokrywania kosztów sądowych. Uzyskiwany przez skarżących łączny dochód w wysokości 2.453 zł (emerytury) uzasadnia stwierdzenie, że nawet przy uwzględnieniu wydatków skarżących, powinni oni partycypować chociaż w części w kosztach sądowych. Z tego względu należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2011 r. przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący w zażaleniu w żaden sposób nie podważyli ustaleń przedstawionych w zaskarżonym postanowieniu, a tym samym nie zaistniały warunki dla odmiennej, niż uczynił to Wojewódzki Sąd Administracyjny, oceny sytuacji materialnej skarżących. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.