VII SA/Wa 707/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...]stycznia 2020 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019 r., poz. 1186 ze zm. – dalej: "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu odwołania [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") nr [...]z dnia [...]września 2019 r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu [...]sierpnia 2019 r., do Urzędu [...]wpłynęło zgłoszenie skarżącej dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji ekranu informacyjno-reklamowego na fundamencie prefabrykowanym, zgodnie z załączoną dokumentacją techniczną, posadowienia na prywatnym parkingu pojazdu zaopatrzonego w informator [...]na działce ewidencyjnej nr ew. [...]w obrębie [...], przy ul. [...]w [...]. Po wstępnej analizie zgłoszenia organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...]sierpnia 2019 r., nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia z dnia [...]sierpnia 2019 r. Decyzją z dnia [...]września 2019 r. Prezydent na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia wyjaśniając, że spółka wprawdzie dokonała uzupełnienia zgłoszenia w dniu [...]września 2019 r., jednak nie uzupełniła dokumentów we wskazanym w postanowieniu zakresie, w szczególności: nie opatrzyła złożonych oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane datą, nie doprowadziła do spójności złożonych dokumentów - po korekcie zgłoszenie dotyczy ustawienia pojazdu na prywatnym parkingu zaś załączony rysunek planu zagospodarowania terenu dotyczy ekranu na fundamencie przestawnym. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniosła skarżąca, zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia z dnia [...]sierpnia 2019 r. z uwagi na nieuzupełnienie zgłoszenia, podczas gdy zgłoszenie skierowane przez spółkę w dniu [...]września 2019 r. stanowiło w istocie wniosek dotyczący nowej inwestycji, różniącej się od objętej zgłoszeniem z dnia [...]sierpnia 2019 r., które powinno zostać rozpoznane na nowo, - art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego poprzez niewezwanie inwestora do uzupełnienia nowego zgłoszenia, - art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy . Po zapoznaniu się z odwołaniem oraz przekazaną wraz z nim informacją organu I instancji, że zamierzone roboty budowlane zostały zrealizowane Wojewoda pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] o przeprowadzenie kontroli w terenie i ustalenie, czy na działce ew. nr [...], przy ul. [...]w [...], wykonano roboty budowlane objęte decyzją Prezydenta z dnia [...]września 2019 r. W odpowiedzi powiatowy organ nadzoru budowlanego, poinformował o przeprowadzonej już kontroli w dniu [...]listopada 2019 r. wyjaśniając, że na terenie ww. nieruchomości, zlokalizowany został nośnik reklamowy z ekranem [...]ustawiony na fundamencie prefabrykowanym. Poinformował również o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie jego instalacji. Decyzją z dnia [...]stycznia 2020 r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując w odniesieniu do poczynionych ustaleń zrealizowania ww. nośnika reklamowego, że zmiana okoliczności faktycznych sprawy nie powoduje, że dana sprawa traci swoją tożsamość, jako sprawa administracyjna. Zmiana taka może co najwyżej prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia na etapie postępowania odwoławczego. Odwołując się do treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego Wojewoda wyjaśnił, że zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Rozpoczęcie robót budowlanych z naruszeniem terminu wymienionego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oznacza więc, że roboty budowlane wykonywane są z naruszeniem prawa. Podobnie zdaniem Wojewody jest w sytuacji, gdy inwestor przystępuje do wykonania tych robót przed rozpoznaniem odwołania od decyzji o wniesieniu sprzeciwu przez organ I instancji. W tym kontekście Wojewoda wyjaśnił, że pomimo prawidłowego doręczenia inwestorowi zaskarżonej decyzji o sprzeciwie, przystąpił on do realizacji planowanej inwestycji, naruszając w ten sposób art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Okoliczność ta obligowała organ odwoławczy wobec ujawnienia jej w postępowaniu odwoławczym, do wyrażenia negatywnej oceny zgłoszenia jako dotyczącego robót budowlanych niezgodnych z prawem. Wojewoda stwierdził, że wobec wystąpienia w rozpoznawanej sprawie samodzielnej przesłanki do wniesienia sprzeciwu, rozstrzygnięcie Prezydenta jest prawidłowe ze wskazaniem, że podstawą sprzeciwu w niniejszej sprawie powinien być art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Wskazując na wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1940/13 organ odwoławczy podniósł, że sama zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu na etapie II instancji nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji, bowiem nie prowadzi do zmiany przedmiotu decyzji. Podkreślił, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy ma możliwość wskazać na inny przepis prawa stanowiący o konieczności wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia, a co istotne, przedmiot sprawy i skutek wywołany decyzją I i II instancji pozostaje nadal ten sam. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu Wojewoda podniósł, że w pkt 3 postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r., nakładającego na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia Prezydent wyraźnie zaznaczył, że zobowiązuje inwestora do zapewnienia spójności w zakresie planowanego zamierzenia budowlanego z treścią załączonej dokumentacji oraz do zgodności z obowiązującymi przepisami, gdyż zgłoszenie dotyczy instalacji ekranu informacyjno-reklamowego na fundamencie prefabrykowanym oraz posadowienia na prywatnym parkingu pojazdu zaopatrzonego w informator [...]. W pkt 1 powyższego postanowienia, organ I instancji nałożył zaś na inwestora wymóg dołączenia załącznika nr 2 wymienionego w zgłoszeniu - rysunków technicznych informatora. Tymczasem inwestor w piśmie z [...]września 2019 r., wniósł zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu pojazdu zaopatrzonego w informator [...] na prywatnym parkingu zgodnie z załączoną dokumentacją techniczną na działce ew. nr [...], obręb [...] przy ul. [...]. Co więcej, dokonując zgłoszenia z dnia [...]września 2019 r., inwestor opatrzył je podtytułem "uzupełnienie zgłoszenia, postanowienie nr [...]". Ze względu na takie sformułowanie pisma, organ II instancji uznał je za wiążące się ściśle z tym zgłoszeniem bez możliwości zakwalifikowania tego uzupełnienia jako zupełnie nowego zgłoszenia. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że skoro organ I instancji zobowiązał inwestora do doprowadzenia do spójności planowanego zamiaru inwestycyjnego z treścią załączonej dokumentacji, a dokumentację tą stanowił projekt zagospodarowania terenu wskazujący na budowę reklamy wolnostojącej na fundamencie przestawnym, to jeżeli inwestor w ramach uzupełnienia zgłoszenia zadeklarował, że jego przedsięwzięcie będzie dotyczyć ustawienia pojazdu zaopatrzonego w informator [...] na prywatnym parkingu zgodnie z załączoną dokumentacją techniczną, to taki zamiar budowlany powinien był znaleźć swoje odzwierciedlenie nie tylko w przedłożonym rysunku technicznym informatora reklamowego, ale też na projekcie zagospodarowania terenu. Jednakże inwestor tego zaniechał pozostawiając ten projekt bez zmian w zakresie aktualnego przedmiotu inwestycji. W konsekwencji nie można było uznać by inwestor uczynił zadość obowiązkowi określonemu w pkt 3 postanowienia nr [...]. Wskazując na zaistniałe okoliczności sprawy, tj. nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku wniosku zgłoszeniowego z dnia [...] sierpnia 2019 r., Wojewoda stwierdził, że organ I instancji, w sytuacji kiedy nie wiadomo było jeszcze, że roboty budowlane zostały wykonane, zobligowany był wnieść na podstawie art. 30 ust. 5c sprzeciw w drodze decyzji do zgłoszenia zamierzonej inwestycji skarżącej w terminie o którym mowa w art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. To zaś, że sprzeciw ten organ wniósł w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego należało potraktować jako błąd stanowiący wadę formy decyzji z powodu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., a więc wadę nie oddziaływującą istotnie na wydane rozstrzygnięcie w szczególności w aspekcie zaistniałej zmiany stanu faktycznego sprawy. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie, uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie: - art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niezasadne uznanie, że organ I instancji uprawniony był do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia z dnia [...] sierpnia 2019 r. z uwagi na jego nieuzupełnienie, podczas gdy zgłoszenie skierowane przez inwestora w dniu [...] września 2019 r. stanowiło w istocie wniosek dotyczący nowej inwestycji, różniącej się istotnie od objętej zgłoszeniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., które powinno zostać rozpoznane na nowo, - art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego poprzez niewezwanie inwestora do uzupełnienia nowego zgłoszenia, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego i analizy sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw, w sytuacji, gdy właściwym było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skoro zmodyfikowano treść samego zgłoszenia oraz przedstawiono dokumentację świadczącą o tym, że zgłoszenie nie dotyczy już instalacji ekranu informacyjno-reklamowego na fundamencie prefabrykowanym, to nie było wątpliwości co do tego, że inwestor kieruje do organu wniosek dotyczący nowego obiektu. Tymczasem organ błędnie uznał, że skarżąca nie doprowadziła dokumentów do spójności. Otrzymując nowy opis zgłoszenia oraz nowe dokumenty techniczne, organ nie powinien był zestawiać ich z poprzednio otrzymanymi dokumentami, ale zobowiązany był do ponownej oceny otrzymanego materiału dowodowego. Skarżąca stwierdziła, że nieprawidłowe jest także stanowisko organu odwoławczego, jakoby inwestycja została wykonana z naruszeniem terminu 21 dni od dnia dokonania zgłoszenia, bowiem nie rozpoznano drugiego zgłoszenia, którego dokonała, a to w oparciu o nie zrealizowano inwestycję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...]z dnia [...]stycznia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...]września 2019 r. o wniesieniu sprzeciwu. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co uzasadnia oddalenie skargi w całości. W tym względzie w kontekście zarzutów skargi, przede wszystkim zauważyć należy, że zasadniczą kwestią warunkującą prawidłowość rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy skarżąca spółka zrealizowała zobowiązanie wynikające z postanowienia Prezydenta z dnia [...]sierpnia 2019 r. w sprawie uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, a zatem czy tenże organ uprawniony był do wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalacji ekranu informacyjno-reklamowego na fundamencie prefabrykowanym, zgodnie z załączoną dokumentacją techniczną oraz posadowienia na prywatnym parkingu pojazdu zaopatrzonego w informator [...]na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...]przy ul. [...]w [...]. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, albowiem wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia realizacji robót budowlanych zostało poprzedzone próbą uzupełnienia braków tego zgłoszenia. W tym względzie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego - przepisów Prawa budowlanego. Jednocześnie w postępowaniu tym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy wyjaśnić, że w świetle art. 28 Prawa budowlanego, inwestor przed przystąpieniem do realizacji robót budowlanych powinien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego. W przepisach art. 29-31 Prawa budowlanego określone zostały sytuacje, w których inwestor zwolniony jest z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a budowę lub roboty budowlane może wykonać po zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno-budowlanej takiego zamiaru. Zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego). Ponadto przepis art. 30 ust. 2 ww. ustawy określa jakie dokumenty należy dołączyć do zgłoszenia: - oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; - odpowiednie szkice lub rysunki - w zależności od potrzeb; - pozwolenia, uzgodnienia i opinie, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych. Analiza akt kontrolowanej sprawy dokonana z perspektywy powyższych regulacji i wynikających z nich obowiązków inwestora dowodzi, że skarżąca w dniu [...] sierpnia 2019 r. dokonała zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalacji ekranu informacyjno-reklamowego na fundamencie prefabrykowanym, zgodnie z załączoną dokumentacją techniczną oraz posadowienia na prywatnym parkingu pojazdu zaopatrzonego w informator [...]. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania terenu oraz dane dotyczące przyczepy zaopatrzonej w informator [...]. W ocenie Sądu, analiza dokumentacji złożonej przez skarżącą niewątpliwie obligowała organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego postanowienia zobowiązującego skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia poprzez złożenie podpisanego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dołączenia brakującego załącznika wymienionego w pkt 2 zgłoszenia tj. rysunków technicznych informatora, a także doprowadzenia do spójności zgłoszenia z treścią załączonej dokumentacji i obowiązującymi przepisami. Organ I instancji wskazał bowiem w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2019 r., że zgłoszenie (poza posadowieniem na prywatnym parkingu pojazdu zaopatrzonego w informator [...]) dotyczyło instalacji ekranu na fundamencie prefabrykowanym, podczas gdy z załączonego projektu zagospodarowania terenu wynika, że jest to budowa wolnostojącego urządzenia reklamowego - ekranu na fundamencie przestawnym. Organ zaznaczył również, że w świetle art. 61 ust. 10 ustawy Prawo ruchu drogowym wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekroczyć 4m, podczas gdy z załączonych danych wynika, że całkowita wysokość przyczepy wraz z ekranem wynosi 6,1m. Wyjaśnił również, że budowa trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego wymaga pozwolenia na budowę. W dniu [...]września 2019 r. (w zakreślonym w postanowieniu terminie) skarżąca przedłożyła zgłoszenie opatrując jej podtytułem "uzupełnienie zgłoszenia, postanowienie nr [...]", wskazując w nim na zamiar wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu pojazdu zaopatrzonego w informator [...]na prywatnym parkingu zgodnie z załączoną dokumentacją techniczną. Sąd podziela ocenę Wojewody, że dokonane w ten sposób odniesienie się do braków zgłoszenia z dnia [...]sierpnia 2019 r., należało uznać za wiążące się ściśle z tymże zgłoszeniem, bez możliwości zakwalifikowania uzupełnienia jako całkowicie nowego zgłoszenia. Skoro organ I instancji zobowiązał skarżącą do doprowadzenia do spójności planowanego zamiaru inwestycyjnego z treścią załączonej dokumentacji, a dokumentację tę stanowił projekt zagospodarowania terenu wskazujący na budowę reklamy wolnostojącej na fundamencie przestawnym, to jeżeli skarżąca w ramach uzupełnienia zgłoszenia zadeklarowała, że jej przedsięwzięcie będzie dotyczyć ustawienia pojazdu zaopatrzonego w informator [...]na prywatnym parkingu zgodnie z załączoną dokumentacją techniczną, to taki zamiar budowlany powinien był znaleźć swoje odzwierciedlenie nie tylko w przedłożonym rysunku technicznym informatora reklamowego, ale też na projekcie zagospodarowania terenu, czego niewątpliwie skarżąca nie uczyniła pozostawiając tenże projekt bez zmian w zakresie aktualnego przedmiotu inwestycji. Prawidłowo zatem organ I instancji uznał w okolicznościach sprawy, że skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków zgłoszenia z dnia [...] sierpnia 2019 r. Nie było tym samym podstaw, jak sugeruje skarżąca, do wezwania jej do uzupełnienia "nowego" zgłoszenia. Niezależnie od powyższego, z niekwestionowanych przez skarżącą ustaleń organu odwoławczego wynika, że na etapie postępowania przed Wojewodą ujawniono, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych (art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego). Z akt sprawy wynika bowiem (informacja Prezydenta w piśmie przekazującym odwołanie oraz wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...]listopada 2019 r. przez PINB [...]na zlecenie Wojewody), że na terenie działki nr [...]przy ul. [...]w [...]zlokalizowany został nośnik reklamowy z ekranem [...]ustawiony na fundamencie prefabrykowanym, pomimo wniesienia sprzeciwu. Wojewoda słusznie wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest uprawniony do oceny zgłoszenia jedynie, gdy zgłaszane roboty budowlane nie zostały zrealizowane lub rozpoczęte. Organ ten nie jest uprawniony do oceny zrealizowanych robót budowlanych, zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym. W tej sytuacji Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wyjaśniając, że podstawą sprzeciwu w niniejszej sprawie winien być art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zawierający podstawę do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Jeżeli bowiem inwestor przystępuje do wykonania podlegających zgłoszeniu robót budowlanych, przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, to takie jego działanie stanowi naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. "(...) Wniesienie sprzeciwu w formie decyzji jest również możliwe w sytuacji rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych przed upływem 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Nie jest dopuszczalne milczące przyjęcie zgłoszenia w stosunku do robót, które zostały rozpoczęte z naruszeniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 zd. 3 Prawa budowlanego, względnie robót, które zostały już zakończone" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2017 r. II OSK 2929/16, LEX nr 2450688). W ocenie Sądu, kwestia zrealizowania zgłaszanych robót stanowiła dodatkowy argument do tego, który podniesiono w decyzji o sprzeciwie, a co więcej, stanowiła niebudzącą wątpliwości przeszkodę do podjęcia innego rozstrzygnięcia. Sprzeciw został wniesiony na etapie przed organem I instancji, kiedy skarżąca sygnalizowała dopiero zamiar wykonania robót. Gdyby wówczas było już wiadomo, że roboty zostały wykonane, organ także winien by był wnieść sprzeciw (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 544/19 – LEX nr 2691818). Ujawnienie przed organem odwoławczym, okoliczności zrealizowania objętych zgłoszeniem robót budowlanych, musiało zaowocować wszczęciem postępowania przez organ nadzoru budowlanego, jak i utrzymaniem decyzji o sprzeciwie w mocy. Fakt wzniesienia obiektu na terenie, na którym miał powstać obiekt zgłaszany, ma wpływ na wynik sprawy. Jeśli bowiem zgłoszenie dotyczyłoby obiektu już zrealizowanego, to brak sprzeciwu mógłby prowadzić do akceptacji działań polegających w istocie na obejściu przepisów prawa. Dokonanie zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowanych, które zostały już wykonane, nie przesądza wprawdzie możliwości uznania tych robót za wykonane zgodnie z prawem, ale może do takich skutków prowadzić. Za zupełnie chybione ze względów, o których mowa powyżej, należało uznać twierdzenia skarżącej, że inwestycję zrealizowano w oparciu o tzw. drugie zgłoszenie dokonane w dniu [...] września 2019 r., którego organ nie rozpoznał. Stanowisko to jest wewnętrznie sprzeczne, z jednej bowiem strony skarżąca twierdzi, że nie rozpoznano "drugiego" zgłoszenia, obejmującego zamiar wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu pojazdu zaopatrzonego w informator [...], z drugiej zaś nie zaprzecza ustaleniom organu odwoławczego, że zrealizowana została inna inwestycja tj. nośnik reklamowy z ekranem [...], ustawiony na prefabrykowanym fundamencie, a więc ten objęty zgłoszeniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a. Wojewoda prawidłowo ustalił stan faktyczny, w takim zakresie, jaki był niezbędny dla rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji, wyczerpująco przedstawiające ocenę faktyczną i prawną pozostaje w zgodzie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. . Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.