I OZ 764/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 150/12 o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) grudnia 2011 r., nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 150/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w oznaczeniu przedmiotu sprawy, zawartej w wierszu 15 od góry sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 150/12 w ten sposób, że zamiast "umorzenia postępowania", postanowił o wpisaniu "odmowy stwierdzenia nieważności decyzji". W zażaleniu na powyższe postanowienie J. W. stwierdziła, że nie zgadza się z twierdzeniem Sadu, iż błędnie wskazany w sentencji wyroku przedmiot rozpatrywanej sprawy można uznać jedynie za pomyłkę pisarską. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako "p.p.s.a." sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. W sentencji wyroku będącego przedmiotem sprostowania prawidłowo określono kolejno: sygnaturę sprawy, sąd, skarżącą, datę, organ oraz rodzaj i sygnaturę zaskarżonego aktu administracji, co w sposób jednoznaczny pozwala określić, jaka sprawa była przedmiotem rozpoznania WSA w Warszawie w dniu 12 czerwca 2012 r. oraz co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż w zaistniałych okolicznościach należało zastosować dyspozycję art. 156 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.