I SA/Ol 638/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Protokolant stażysta Joanna Lasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2015r. sprawy skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014r. oddala skargę. UZASADNIENIE Z. K. (dalej powoływana jako "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (dalej powoływany m.in. jako "DIS") z dnia "[...]" ., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia "[...]" strona zwróciła się z prośbą o umorzenie w całości podatku za 2014r. wynikającego z deklaracji PIT-36. Prośbę swoją umotywowała trudną sytuacją materialną oraz stanem zdrowia. Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia "[...]"., odmówił wszczęcia postępowania ww. zakresie. W uzasadnieniu wskazał, że warunkiem koniecznym do merytorycznego rozpatrzenia wniosku jest istnienie zaległości podatkowej. Z okoliczności sprawy wynikało jednoznacznie, że na dzień złożenia wniosku strona nie posiadała zaległości podatkowej, ponieważ termin płatności podatku upływał z dniem "[...]". Pismem z dnia "[...]". strona wniosła prośbę o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie umorzenia podatku za 2014r. z uwzględnieniem załączników dołączonych do prośby z dnia "[...]". Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia "[...]"., odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi, mimo stwierdzenia przesłanki ważnego interesu podatnika. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę materialnoprawną decyzji wskazał art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwana dalej "O.p.", zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości bądź części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Oceniając sytuację finansową strony w kontekście wystąpienia ważnego interesu podatnika organ odwoławczy wskazał, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, mieszka w wynajętym mieszkaniu. Dochód strony stanowi emerytura - kwota świadczenia do wypłaty wynosi miesięcznie 977,60 zł (kwota emerytury - 1.277,58 zł; potrącenie świadczeń alimentacyjnych - 100,00 zł; zaliczka na podatek - 85,00 zł; składka na ubezpieczenie zdrowotne - 114,98 zł). Miesięczne wydatki obciążające stronę: czynsz - 300,00 zł; gaz - 33,72 zł; energia elektryczna - 30,00 zł; woda - 30,00 zł; telefon - 29,90 zł; ogrzewanie - 60,00 zł (zgodnie z oświadczeniem dotyczy tylko sezonu zimowego ok. 6 miesięcy), wyżywienie - 300,00 zł; leczenie - 215,08 zł (średnia przyjęta na podstawie faktur za marzec i maj). W lipcu 2015r. przypadał termin płatności ostatniej raty pożyczki na kwotę 4.000,00 zł, rat miesięczna wynosiła 138,42 zł. Podano, że w toku postępowania odwoławczego strona wskazała, iż ze względu na pogarszający się stan zdrowia zaciągnęła w dniu 11.06.2015r. pożyczkę w Banku P S.A. na kwotę 3.561,40zł, okres spłaty 48 miesięcy. Przedłożona została umowa pożyczki, bez planu spłaty, uwzględniająca jednak całkowitą kwotę do zapłaty oraz wskazany okres kredytowania - wysokość miesięcznej raty będzie wynosiła 88,70 zł. Mimo wskazania, iż pożyczka jest skutkiem zwiększenia wydatków na leczenie, strona nie przedłożyła jednak żadnych dowodów potwierdzających podnoszone okoliczności. W aspekcie stanu zdrowia skarżący ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Strona wskazała, że mimo systematycznego leczenia stan zdrowia pogarsza się. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle powyższego aktualne wydatki kształtują się na poziomie 1.027,40 zł i przewyższają dochody o kwotę 49,80 zł. Do protokołu z dnia 21.05.2015r. strona wskazała, że wydatki na żywność w rzeczywistości uzależnione od wydatków na leki, jeżeli wydatki na leki są wyższe, to tym samym kwota przeznaczana na żywność jest mniejsza. DIS wskazał, że zaległość podatkowa objęta niniejszym postępowaniem wynika ze złożonej deklaracji PIT-36 za 2014r., w którym oprócz dochodu z emerytury wykazano dochód z innych źródeł w wysokości 52.116,69 zł. Z informacji PIT-8C wystawionej przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P." w K. wynika, iż ww. dochód stanowił zwrot wkładu mieszkaniowego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że stronie przysługiwało prawo do spółdzielczego lokatorskiego lokalu mieszkalnego położonego w K. Z lokalu tego orzeczono eksmisję strony. Powodem eksmisji oraz sprzedaży w drodze licytacji przysługującego prawa do lokalu było posiadanie zaległości wobec Spółdzielni. Uzyskana kwota ze sprzedaży (60.150,00 zł) została przez Spółdzielnię rozliczona m.in. na zaległości w opłatach za mieszkanie (23.314,97 zł); odsetki za nieterminowe wpłaty (10.325,00 zł); odsetki sądowe (5.841,88 zł); koszty ogłoszenia przetargu (3.332,89 zł). W wyniku powyższego rozliczenia zwrócono w dniu 16.04.2014r., kwotę 9.746,54 zł, co strona potwierdziła. Podkreśliła, że nie była świadoma konieczności rozliczenia tej kwoty, skoro została wcześniej rozliczona przez Spółdzielnię z lokalu mieszkalnego. Zgodnie z oświadczeniem otrzymana kwota została przeznaczona na bieżące potrzeby. Oceniając aktualną sytuację finansową oraz zdrowotną strony organ uznał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Dochód strony stanowi wyłącznie emerytura, która przeznaczana jest na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Rozpoznając natomiast sprawę z punktu widzenia interesu publicznego organ odwoławczy wskazał, że całokształt okoliczności sprawy wskazuje na niewystąpienie tej przesłanki. Środki z rozliczenia lokalu mieszkalnego zostały przeznaczone wyłącznie na bieżące potrzeby, bez zabezpieczenia środków na zapłatę podatku, chociażby w części. Nie leży w interesie publicznym przejęcie konsekwencji suwerennych decyzji podatnika w zakresie kolejności regulowania zobowiązań, zwłaszcza w sytuacji, gdy dysponował odpowiednimi środkami na ten cel. Przyjęcie odmiennego stanowiska, zdaniem DIS, stanowiłoby naruszenie zasady powszechności obowiązku podatkowego, który wyraża się także w dbałości o terminowe wywiązywanie się ze spłaty zaległości podatkowej. Organ odwoławczy podkreślił, że wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika daje organowi podatkowemu tylko możliwość udzielenia wnioskowanej ulgi, nie obliguje go jednak do takiego działania. DIS stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy, przedwczesne byłoby udzielenie najdalej idącej ulgi w postaci całkowitego umorzenia zaległości podatkowej, skoro strona nie podjęła jakichkolwiek kroków w celu wywiązania się z ciążącej na niej zaległości chociażby w części. Strona, od razu po złożeniu deklaracji podatkowej wnioskowała o umorzenie podatku. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący mógł zabezpieczyć chociażby cześć otrzymanych środków z rozliczenia na zapłatę podatku, a o konieczności umorzenia zaległości podatkowej nie może zatem przesądzać wskazywany brak wiedzy o obowiązku podatkowym. Zwrócono uwagę, że w toku postępowania odwoławczego, strona podkreśliła, iż nie jest w stanie spłacić zaległości podatkowej nawet w ratach. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na zaciąganie pożyczek w bankach w C.S.A. (pożyczka na kwotę 4.000,00 zł) oraz w P. (pożyczka na kwotę 3.561,40 zł). Strona nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających, iż pożyczka w Banku P. była wynikiem zwiększonych kosztów leczenia. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu art. 69 Konstytucji RP, który stanowi, że "Osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej", organ odwoławczy wskazał, że wyrażone w ww. artykule zasady pomocy i ochrony osób niepełnosprawnych w polityce społecznej i gospodarczej państwa zostały ujęte jako zasady polityki państwa. Nie tworzą one jednak bezpośrednio praw podmiotowych i roszczeń po stronie obywatela, a wynikające z nich obowiązki państwa, jako adresowane do ustawodawcy, muszą znaleźć odpowiednią konkretyzację w ustawach zwykłych, co nie pozostaje również bez wpływu na wniosek, że nie nakładają na organy obowiązku podejmowania działań służących ich realizacji poprzez ich bezpośrednie stosowanie. Przepis ten w kontekście udzielania ulg podatkowych nie może być odczytywany jako obligujący do udzielenia ulgi podatkowej osobie niepełnosprawnej w każdym przypadku. Organy podatkowe podejmując rozstrzygnięcie na gruncie art. 67a Ordynacji podatkowej uwzględniły wszystkie okoliczności powoływane przez stronę, a dotyczące jej sytuacji materialnej, finansowej i zdrowotnej, w aspekcie istnienia przesłanek ustawowych i możliwości udzielenia wnioskowanej ulgi. Dyrektor Izby Skarbowej nie kwestionował sytuacji, w jakiej znajduje się strona, jednakże wskazał, że trudna sytuacja finansowa nie przesądza automatycznie o konieczności przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległości. Przeciwny pogląd prowadziłby do niedopuszczalnego wniosku, że każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełnia przesłanki do uzyskania tej ulgi. W istocie całkowita rezygnacja z podatku, jest odstępstwem od konstytucyjnej zasady powszechności i równości opodatkowania. Skoro zasadą jest, aby zobowiązanie podatkowe zostało zrealizowane, to w rezultacie podatnik nie może być z niego pochopnie zwalniany. Organ odwoławczy, działając w przyznanym przez prawo uznaniu administracyjny, mimo wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika, ze względu na ww. okoliczności, odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014r. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji została oparta na materiale dowodowym przedłożonym przez stronę, jak i zgromadzonym przez ten organ. Organ podatkowy I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 67a O.p. oraz uznał, iż wystąpiła tylko przesłanka ważnego interesu podatnika. Wyjaśnił, że wystąpienie tej przesłanki nie obligowało do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony. Działając w przyznanym przez prawo uznaniu administracyjnym odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi wskazując motywy takiego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 67a § l pkt 3 O.p. polegające na odmowie umorzenia zaległości mimo uzasadnionych podstaw do jej umorzenia; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na rozpoznaniu oraz dokonaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 i 77 § l ustawy z dnia 14.06.1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Z 2013r., poz. 267). Skarżący wskazał, że w toku prowadzonego postępowania organ nie kwestionował jego trudnej sytuacji, w wyniku czego stwierdził przesłankę ważnego interesu podatnika, ale w ocenie organu sytuacja ta nie przesądza automatycznie o konieczności przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Podkreślił, iż wydanie decyzji w ramach uznania administracyjnego nie oznacza całkowitej i nieograniczonej swobody w rozstrzyganiu spraw, ponieważ każdorazowa odmowa wymaga wyważenia pomiędzy przesłankami, a powszechnie akceptowanymi zasadami społecznymi i sprawiedliwością równością, czy obowiązkiem ponoszenia kosztów funkcjonowania wspólnoty przez jej członka. Zdaniem skarżącego w sprawie nie dokonano takiego wyważenia, a ograniczono się do powołania zasady, że zobowiązania podatkowe powinny być realizowane. Strona wskazała, że na gruncie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. uznaniowe przyznanie ulg jest możliwe, jeżeli wystąpiła choćby jedna z wymienionych tam przesłanek. W przedmiotowej sprawie wystąpiła jedna przesłanka umorzenia zaległości, co nie budzi wątpliwości. Skarżący wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej dokonał nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, ponieważ nie uwzględnił ważnego interesu podatnika, który przejawia się w utracie z powodu losowych przypadków majątku oraz możliwości zarobkowania ze względu na stan zdrowia. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniami zawartymi w zaskarżonej decyzji, że nie podjął jakichkolwiek kroków w celu wywiązania się z ciążącej na nim zaległości chociażby w części, ponieważ nie posiada takich możliwości. Z uwagi na trudną sytuację finansową nie jest w stanie spłacić zaległości jednorazowo lub w ratach. W ocenie skarżącego, nie zostały uwzględnione przyczyny powstania zaległości, które mają charakter losowy. W wyniku trudnej sytuacji finansowej nie był w stanie płacić czynszu, w rezultacie czego doszło do eksmisji i sprzedaży lokalu. Po dokonanym rozliczeniu zwrócono skarżącemu 9.746,54 zł, nie informując o konieczności zapłaty podatku. Powołując się na wyrok WSA w Szczecinie (sygn. akt I SA/Sz 292/13) podkreślił, że brak środków na pokrycie niezbędnych wydatków bieżących dla utrzymania rodziny uzasadnia umorzenie zaległości. Podsumowując skarżący stwierdził, że ma 67 lat, nie posiada żadnego majątku, nigdy nie ubiegał się o umorzenie jakichkolwiek należności, jednym źródłem utrzymania jest emerytura, co świadczy o braku możliwości spłaty zaległości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a". W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zaznaczyć, że podstawą materialnoprawną zapadłej w niniejszej sprawie decyzji organów podatkowych jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Norma wyrażona w tym przepisie daje możliwość umorzenia ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy. Powyższe nie oznacza, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia lub umorzenia zaległości podatkowych, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia (por.R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011). Jednakże decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia, gdyż jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 9 marca 2012 r., (sygn. akt II FSK 1717/10, powołane wyroki dostępne w bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), nawet w przypadku ustalenia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" organ podatkowy nie ma obowiązku prawnego umorzenia zaległości podatkowych. W wyroku NSA z dnia 26 listopada 1999 r., (sygn. akt I SA/Łd 13/98), Sąd podkreślił, że "przesłanki umorzenia (a więc ważny interes podatnika i interes publiczny) należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty". Przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok NSA z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 577/00). Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97). W wyroku z 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00) NSA podkreślił, iż sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione poglądy. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe należycie ustaliły stan faktyczny, w tym w szczególności sytuację majątkową strony. Ponadto organy rozważyły argumenty w odniesieniu do przesłanek "ważnego interesu podatnika", jak też wzięły pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Wskazują na to uzasadnienia wydanych decyzji w sprawie. Należy przede wszystkim zauważyć, że organy podatkowe szczegółowo i wnikliwie przeanalizowały sytuację finansową i zdrowotną skarżącego. W szczególności, organy wzięły pod uwagę dochody osiągane z emerytury, następnie skonfrontowały miesięczne dochody z miesięcznymi wydatkami (w tym na utrzymanie mieszkania, koszty związane z wyżywieniem, opłatami za telefon, leczenie itd.). W oparciu o przeprowadzoną analizę sytuacji finansowej strony skarżącej organ stwierdził, że zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika. Jednakże stwierdzenie istnienia którejkolwiek z przesłanek udzielenia ulgi nie przesądza o przyznaniu wnioskowanej ulgi. Organ podatkowy rozstrzygając na tym etapie sprawę działa w ramach uznania administracyjnego i może zarówno umorzyć zaległość podatkową, jak też odmówić jej umorzenia. Oba te rozstrzygnięcia znajdują oparcie w przepisach prawa. Sąd administracyjny nie jest natomiast uprawniony do rozstrzygania o tym, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem czy pobór podatku powinien być zaniechany. Takie rozstrzygnięcie – jak już wyżej wskazano - należy wyłącznie do organów administracyjnych i znajduje ono oparcie w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. W kontrolowanej sprawie, organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji rozstrzygnął o odmowie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2014. Zdaniem organu odwoławczego, pomimo ustalenia, iż strona znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, to okoliczność ta sama w sobie, w ocenie organu odwoławczego, nie uzasadnia zwolnienia jej z długu wobec budżetu Państwa. Skutkiem udzielenia ulgi jest odstępstwo od określonych przepisami prawa zasad uiszczania podatku, zatem ma ona charakter wyjątkowy i taki też charakter muszą mieć okoliczności uzasadniające jej udzielenie. Organ odwoławczy oceniając aktualną sytuację strony uwzględnił nie tylko jej sytuację materialną lecz także stan zdrowia i stwierdził brak powiązań przyczynowo-skutkowych pomiędzy chorobą podatnika, a okolicznościami powstania zaległości podatkowych. Sytuacji finansowej w jakiej znalazła się strona nie można było zatem uznać jako sytuację nadzwyczajną i losową, a przy tym niezależną od strony. W wyniku rozliczenia wkładu mieszkaniowego skarżący otrzymał kwotę 9.746,54 zł, z której, jak słusznie uznał organ odwoławczy, przynajmniej część mógł zabezpieczyć na zapłatę podatku, czego jednak nie uczynił. Niewystarczające są wyjaśnienia wskazujące na brak wiedzy o obowiązku podatkowym. Podkreślenia wymaga fakt, że skarżący zaciąga zobowiązania cywilnoprawne, które mimo niskich dochodów spłaca regularnie. W czerwcu 2015 r. zaciągnął pożyczkę w P. na kwotę 3.561,40 zł. W toku postępowania strona nie wykazała, że konieczność jej zaciągnięcia wynikała ze zwiększonych kosztów leczenia. Sąd orzekający w sprawie pragnie podkreślić, że nie stanowi wystarczającej podstawy do umorzenia zaległości podatkowej stan zdrowia skarżącego, w sytuacji gdy zaległości te i ich rozmiar nie wynikają z nagłych losowych okoliczności lecz powstały wskutek zaniedbań przez stronę obowiązków podatkowych. Zdaniem Sądu w sprawie zebrano materiał dowodowy pozwalający na rzetelną ocenę przesłanek umorzenia zaległości podatkowych. Podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Przy ocenie występowania przesłanki ważnego interesu podatnika uwzględniono okoliczności przedstawione przez stronę skarżącą. Podstawy wydanego rozstrzygnięcia zostały przekonująco wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Organy uwzględniły przyjętą w orzecznictwie wykładnię przepisów dotyczących przyznawania ulg podatkowych, m.in. w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Ostateczny wynik powyższej oceny, mimo iż niezgodny z oczekiwaniami strony nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenie przepisów postępowania polegające na rozpoznaniu oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 i 77 § 1 K.p.a.. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wskazane przepisy nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a. przepisów tej ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VII. Zatem do postępowania w sprawach ulg w spłacie zobowiązań podatkowych mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Z powyższych względów zarzucane naruszenie przepisów K.p.a. jest całkowicie niezasadne. Zauważyć jednak należy, że w toku rozpatrywania sprawy organ nie naruszył odpowiednich przepisów ustawy Ordynacja podatkowa tj. art. 122 oraz 187, mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzja organu podatkowego wydana została po szczegółowej analizie materiału dowodowego, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co znalazło odzwierciedlenie. w uzasadnieniu decyzji. Ocena okoliczności sprawy, jak i rozstrzygnięcie dokonane w ramach uznania administracyjnego, zdaniem Sądu, mieszczą się w granicach prawa. W kontekście powyższych rozważań należało uznać jako chybiony zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 O.p., tym bardziej, że organy szczegółowo odniosły się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym tego obrazującego sytuację finansową i zdrowotną skarżącego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.