I OSK 1381/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. Z. o sprostowanie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1381/11 oddalającego skargę kasacyjną A. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Ol 36/11 odrzucającego skargę A. Z. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego postanawia: 1. odmówić sprostowania postanowienia; 2. odmówić wykładni postanowienia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 maja 2011 r., którym to postanowieniem odrzucono skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Pismem z dnia [...] września 2011 r. A. Z., powołując się na art. 157 § 1 w zw. z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.), złożył wniosek o sprostowanie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2011 r. W obszernym uzasadnieniu wnioskodawca stwierdził, iż ww. postanowienie nie odnosi się do treści wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, co zdaniem skarżącego nie pozwala na poznanie motywów rozstrzygnięcia i budzi wątpliwości interpretacyjne. Skarżący stwierdził, że Sąd w swoim uzasadnieniu, naruszając art. 141 w zw. z art. 133 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a., nie odniósł się w sposób pełny do istotnych zarzutów braku delegacji ustawowej oraz pełnomocnictwa procesowego organu administracji do udzielania dalszych pełnomocnictw procesowych w imieniu organu oraz w imieniu Skarbu Państwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowanie orzeczenia może nastąpić jedynie w wypadku zaistnienia w nim niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. W postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2011 r. błędy lub niedokładności tego typu nie występują. Ponadto strona w swoim wniosku nie wskazała jakichkolwiek omyłek, które mogłyby podlegać sprostowaniu na podstawie powyższego przepisu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w świetle art. 158 p.p.s.a. konieczność dokonania wykładni wyroku (w tym przypadku postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98). Wniosek strony winien wskazywać wprost, który fragment uzasadnienia budzi jej wątpliwości bądź jest dla niej niezrozumiały i dlaczego. Podane we wniosku powody żądania wykładni nie odnosiły się do żadnej z wyżej wskazanych sytuacji. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego o wykładnię przedmiotowego postanowienia wykracza poza ramy instytucji wykładni uregulowanej w art. 158 p.p.s.a. Dąży on bowiem do merytorycznej zmiany treści uzasadnienia postanowienia i polemizuje ze stanowiskiem Sądu w nim wyrażonym. Dodatkowo zauważyć trzeba, że powołany we wniosku o sprostowanie i wykładnię postanowienia przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stanowi, że uzupełnienie orzeczenia może nastąpić na wniosek strony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi (w tym przypadku skargi kasacyjnej) albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności nie odpowiadają przesłankom uzupełnienia orzeczenia, o jakich mowa w tym przepisie. Na marginesie wskazać należy, że podejmowana przez wnioskodawcę próba zakwestionowania prawidłowości powyższego orzeczenia jest niedopuszczalna, bowiem orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ma przymiot ostateczności i nie podlega zaskarżeniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 158 w związku z art. 166, art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.