II OZ 1605/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1854/17 o odrzuceniu skargi M. G. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1854/17 odrzucił skargę M. G. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu (pkt 1) oraz zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego (pkt 2) W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w imieniu skarżącego skargę wniósł profesjonalny pełnomocnik, który nie dołączył do niej pełnomocnictwa. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 21 lipca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 sierpnia 2017 r. W zakreślonym terminie, który upłynął z dniem 9 sierpnia 2017 r., pełnomocnik nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa procesowego. Sąd wyjaśnił, w oparciu o art. 34 oraz art. 37 § 1 i art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), że dokument pełnomocnictwa musi być dołączony do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej. Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, zastępowany przez pełnomocnika, zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie: – art. 232 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi, – art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na zwróceniu stronie całego wpisu sądowego od skargi. W oparciu na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego wg norm prawem przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu zażalenia jego autor podniósł, że pełnomocnictwo do występowania w imieniu skarżącego zostało złożone do akt sprawy wraz ze skargą, toteż brak formalny uzasadniający odrzucenie skargi w istocie nigdy nie powstał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że art. 232 p.p.s.a. składa się jedynie z dwóch paragrafów i nie ma paragrafu 3, którego naruszenie zarzuca skarżący. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na brak uzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braku formalnego, polegającego na niedołączeniu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie. Odnosząc się do argumentacji zażalenia stwierdzić należy, że wbrew stanowisku pełnomocnika dokument pełnomocnictwa nie został złożony przez niego przy pierwszym piśmie wnoszonym do sądu, tj. skardze. W treści skargi pełnomocnik nie wymienił żadnych załączników składanych wraz z tym pismem, w tym pełnomocnictwa. Wraz z aktami administracyjnymi organ przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargę wraz z odpisem i kopertą, bez żadnych innych załączników. Dodatkowo w odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie w uwagi na brak formalny w postaci niezłożenia stosownego pełnomocnictwa procesowego (w przypadku nieuzupełnienia ww. braku). Skarżący, zastępowany przez pełnomocnika, został zatem prawidłowo wezwany do usunięcia wspomnianego braku formalnego skargi pod rygorem jej odrzucenia. Wraz z powyższym wezwaniem doręczono pełnomocnikowi odpis odpowiedzi na skargę, w której kwestia braku pełnomocnictwa była podniesiona przez organ już na samym początku pisma. Pełnomocnik uiścił wpis sądowy od skargi, o który był wzywany jednocześnie z doręczeniem wezwania o pełnomocnictwo i odpisem odpowiedzi na skargę. Wezwanie o uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego pozostawił natomiast bez reakcji, nie podnosząc na tym etapie postępowania, że dołączył je już wcześniej do skargi. Argumentację tę pełnomocnik podniósł dopiero w zażaleniu. Uwzględniając przedstawione wyżej okoliczności twierdzenie o złożeniu pełnomocnictwa procesowego wraz ze skargą uznać należy za gołosłowne i pozbawione oparcia w aktach sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec niewykonania wezwania Sądu w terminie, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ustrzegł się jednak błędów, jednak stwierdzona wadliwość uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie miała wpływu na wynik sprawy, toteż nie było podstaw do jego uchylenia. Nie uszło uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sąd pierwszej instancji wskazał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym m.in. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że jedyną stwierdzoną przez Sąd przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie jej braku formalnego poprzez niezłożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego w niniejszej sprawie. Podstawę prawną dla wydania postanowienia o odrzuceniu skargi z tego powodu stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który Sąd również powołał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W tej sytuacji przywołanie przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. można by uznać za oczywistą omyłkę Sądu pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zaistniała jednak również przesłanka do odrzucenia skargi na podstawie wspomnianego art. 220 § 3 p.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 21 lipca 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 sierpnia 2017 r. (wraz z wezwaniem do nadesłania pełnomocnictwa i odpisem odpowiedzi na skargę). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał z dniem 9 sierpnia 2017 r. W znajdującym się w aktach sprawy dokumencie potwierdzenia (wygenerowanym z sądowego systemu rejestrującego opłaty, k. 17) jako datę obciążenia / wpłaty wskazano 10 sierpnia 2017 r., co pozwala na przyjęcie, że skarżący uiścił należny wpis sądowy od skargi już po upływie wyznaczonego terminu. Zaistniała zatem podstawa do odrzucenia skargi wskazana w art. 220 § 3 p.p.s.a. Okoliczność, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł tej podstawy do odrzucenia skargi, nie miała jednakże wpływu na wynik sprawy, bowiem Sąd prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na wystąpienie jednej z dwóch samodzielnych przesłanek do wydania takiego orzeczenia. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.