II SA/Po 382/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. K. na postanowienie z dnia [...] września 2021 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej J. K. od wyroku z dnia [...] lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...] w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: odrzucić zażalenie UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia [...] lutego 2021 r., akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddalił skargę. Od powyższego wyroku J. K. pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. złożyła skargę kasacyjną (k. 130 akt sądowych). Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną J. K. (k. 140–142 akt sądowych). Wskazał, że zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") powinna być ona sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, względnie osoby wymienione w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Skarga kasacyjna z dnia [...] czerwca 2021 r. została sporządzona i podpisana przez samą skarżącą. Sąd podkreślił także, że w aktach sądowych znajduje się opinia radcy prawnego M. B. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzona na podstawie art. 177 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem od daty doręczenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej Jadwidze Kordylas na nowo otworzył się termin do wniesienia skargi kasacyjnej z tym zastrzeżeniem, że chcąc skorzystać z tego środka skarżąca powinna zadbać, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez wykwalifikowane osoby, stosownie do wymagań określonych w ustawie procesowej. Na postanowienie z dnia [...] września 2021 r. J. K. złożyła zażalenie (k. 154 akt sądowych), które sporządziła i podpisała osobiście. W zażaleniu ponownie zakwestionowała wyrok Sądu z dnia [...] lutego 2021 r., II SA/Po [...] o oddaleniu jej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 P.p.s.a. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (tzw. przymus adwokacko-radcowski). W takim przypadku art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. (rozszerzający krąg osób uprawnionych do osobistego sporządzenia skargi na: sędziów, prokuratorów, notariuszy, radców Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorów lub doktorów habilitowany nauk prawnych, doradców podatkowych oraz rzeczników patentowych) stosuje się odpowiednio. Niedopełnienie opisanego wyżej warunku jest brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie zażalenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r., OZ 474/04, cyt. za: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 484). Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia o wprowadzonym przez ustawodawcę przymusie adwokacko-radcowskim we wniesieniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, sporządziła (i podpisała) zażalenia osobiście, nie posiadając przy tym uprawnień, o których mowa w art. 194 § 4 oraz art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. W tym miejscu wyjaśnić więc należy, że "przymus adwokacko-radcowski" ma na celu zapewnienie środkom odwoławczym (których dotyczy) odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od podmiotów uprawnionych oczekuje się znajomości przepisów oraz należytej staranności w sprostaniu ścisłym wymogom formalnym i merytorycznym tych środków odwoławczych. Dodać można, że w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka "przymusu adwokacko-radcowskiego" nie traktuje się jako ograniczenia prawa do sądu naruszającego art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, tym bardziej, że występuje on także jako standard w innych państwach europejskich (zob. M. Grego-Hoffman, Pełnomocnik jako gwarant prawa do sądu w postępowaniu przed NSA [w:] Rola pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2012, LEX/el., rozdział II, pkt 3). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.